Trying My Best Novels & Stories

bulong niya, gamit na naman yung tawag na iyon na hindi ko maintindihan kung bakit tumatama sa akin, “you’ve done your best.” Napahigpit ang hawak ko sa damit ko. Hindi. Hindi sapat ang best ko. Kung sapat ‘yon, buhay pa sana si Ariala. “Hindi pa rin…” mahina kong sabi, halos pabulong. “Napakabata pa niya…” Bilang isang doktor, alam kong may mga limitasyon kami. Pero bilang isang ina… Hindi ko matanggap.

Parang nakabaliktad lahat ng bituka ko sa loob ng aking tiyan, that's what I'm feeling right now. I tried so hard to stop it, but I failed. I looked down and smiled secretly.

I’ll do my best to make her fall for me… I’ll do my best to make her fall for me… I’ll do my best to make her fall for me… Natapos ang buong araw ng trabaho na puro iyon lang ang paulit ulit na tumatakbo sa isip ko. Sa sobrang kagag*han ko, naipasa ko pa ang isa kong report na iyon ang nakasulat. Nakakahiya!

“You've been preparing for this for years.” Tumango ako. “Hindi mo kailangang maging perfect.” “Just do your best.” Napangiti ako. “I'll try.” Umiling siya. “No.” Bahagya akong nagulat. “You remember what your friends told you last night?” Napangiti ako. Huwag mong subukan. Gawin mo. Tumango ako. “I'll do it.” “That’s my girl.” Napangiti ako. Bago kami tuluyang umalis, saglit akong napatingin sa paligid ng bahay.

Ang tangi na alam ko lamang ay ang patuloy na humingi ng tawad pero hindi na sapat ang mga salita na iyon. “I am trying my best, Atasha. Sinusubukan ko talaga na kalimutan ka pero hirap na hirap ako, dahil ano man pilit ko na limutin ka ay sa huli sa’yo at sa’yo pa rin ang balik ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit hindi ka nito magawa na kalimutan at pakawalan.”

She would always go for excellence. I, on the other hand, is an architect in profession. Bakit ito ang kinuha ko? Kasi ito ang gusto ko. Kaia and I both took the program that we wanted. Ang kaibahan lang sa amin ay I only do the bare minimum. I know how to make plates, but I'm not the best in it. You know what I mean? Malalamangan talaga ako ng iba and it sucks because I always try best pero hindi ko talaga makuha. Palaging sinasabi sa akin na bakit hindi ko daw lagyan ng effort yung mga ginagawa ko. I did! Ginawa ko lahat ng effort pero wala akong magagawa kasi hanggang dun lang ang kaya ko. I can't be the best!

napaiwas ng tinging sabi nito. Bahagya siyang natahimik. Totoo naman iyon. "Oo nga...pero at least tapos na. Nalaman ko na yung sagot. Wala na kong mga tanong sa utak. And the most important thing is I did my best. At makakausad na ko. New phase na. Medyo matagagalan nga siguro makamove on pero I know I'm getting there. Eh, ikaw hanggang kailan ka magtatago? Hanggang kailan yang mga what if's mo?"

Takot. Alam niyang delikado ito. Alam niyang kapag nalaman ni George, maaaring mawalan siya ng trabaho. O baka mas malala pa roon. Pero sa huli, dahan-dahan siyang tumango. At sa simpleng paggalaw na iyon, parang gusto kong umiyak lalo. "I'll try." Halos hindi ako makahinga. "What?" "I'll try," ulit niya. "Gagawa po ako ng paraan."

said Mom. I only smiled, but this time I knew that it is not genuine. It’s painful to know that your best is always not enough. Whatever you do to make them proud and how much you try will still not enough and you can’t do anything about that. You can’t change their my mind. It’s somehow frustrating. Ano pa ba kasi dapat kung gawin para magbago tingin nila sa akin? Yumuko na lang ako at nagpatuloy sa pagkain.

Syempre hindi mawawala sa sistima ko ang pagkanta habang nagtatrabaho. Someday pangarap ko rin na maging singer. Singer sa lamay charizz....hahaha. Lastly nilinis ko na ang banyo, speaking of linis dapat ang mga kasulok-sulokan ay dapat linisin. I need somebody who can love me at my worst No, I'm not perfect, but I hope you see my worth 'Cause it's only you, nobody new, I put you first And for you, girl, I swear I'll do the worst