Novel & Cerita Tula Para Sa Ofw

“Ingat ka sa pagmamaneho! Bye” “Bye!” maluha-luha kong sabi sa kanya. Tuluyan ng pumasok sa loob ng airport si Trevor. Ganito pala ang nararamdaman kapag naghahatid sa airport. Malungkot. Lalo na siguro ang mga asawa o kamag-anak ng mga OFW na matagal bago umuwi ng bansa ang kanilang mga mahal sa buhay. Si Trevor sa Palawan lang pupunta at overnight lang, naiiyak na ako.

“Handa na ang tix mo.” Saad ni Maxine na ngayon ay nakatitig sa kapatid niya. “Thanks,” saad ni Max at busy sa pagliligpit ng chocolates at mga laruan sa bagahe. Kumunot ang noo ni Maxine. “What’s that?” tanong niya sa kapatid niya. “Para kang OFW ah, may balikbayan sa kapamilya.” “Ano naman ngayon? I’m an OFW dahil nasa LA ako.” Saad ni Max at inirapan pa ang kapatid.

'Yung kadalasang pormahan ng mga ofw fathers na nagtatrabaho sa Saudi. "Should I leave na? I feel out of place!" reklamo ni Freya. Mahina akong natawa. "Bakit naman? We're your friends, Freya. Don't feel out of place," malambing na sabi ni Bea gamit ang bagong gising na boses.

(Ayesha) CREW SA isang fastfood chain sa sentro ng Tala ang part-time job ko. Malapit lang iyon sa campus kaya convenient para sa akin ang mag trabaho doon. Iba-iba ang oras ng shift pero palagi eksaktong limang oras dapat kada araw. Iba pa iyon sa trabaho ko kapag summer vacation at Christmas vacation. Kapag kasi mahaba ang bakasyon nagtatrabaho naman ako sa nag-iisa at pinakamagandang tourist attraction sa Tala– ang Hidden Paradise resort na matatagpuan sa kabilang bundok at nakaharap sa dagat. Halos tatlumpung minuto ang layo mula sa kabihasnan. Kilala namin ni mama ang head ng kitchen crew doon at nakakasingit ako ng trabaho sa kusina kapag bakasyon, lalo na kapag peak season at kailanga

Ani lola na tila may matinding hugot. Gusto ko pa sana mag osyoso tungkol sa TOTGA ni lola ay kailangan ko pang tapusin ang aking pag iimpake. Sa Company kami magkikita kitang mga empleyado ng OXFORD Incorporation at OXFORD Airlines Corp. Dahil nandoon ang aming service bus na sasakyan papunta sa Vigan. Actually by Batch ang aming team building Pero Kada batch ay merong mga empleyado galing sa dalawang kumpanya para naman hindi magkaumayan ang mga empleyado at magkaroon din ng chance makilala ang mga taga kabilang company.

Hindi dapat siya magreklamo. Mga bandang 11 pm na sila nakauwi. Pero di pa rin tapos ang trabaho nila. Buti na lang wala na si Talula ang manager nila. Kundi baka hindi pumayag iyon na umuwi sila ng eleven. “Magta-taxi ka? Sabay ka na?”ani Owen nang makapara ng taxi. Wala na siyang pang-taxi. Iyong perang mayroon siya ngayon ay hindi na kakasya para doon.

Bumuntonghininga si Mattheus. “Kaya nag-text ako kung nasaan ka kasi pupunta ako rito matagal akong mawawala,” Doon ako lumingon sa kaniya. “Saan ka pupunta?” bulong ko. “May business akong asikasuhin sa Dubai. Kasi may 'Handog OFW Tour' si Samantha Ortega. Kailangan kong makipag-usap sa venue at hotel na pupuntahan ni Samantha,” “Sorry,” iyon lang ang nasabi ko. Walang sagot si Mattheus, nanatili itong nakapikit sa sanadalan ng kotse nito.

“Tayo? As in tayo talaga?” “Of course!” halos mapasigaw siya. “Ate, this is it! International client. Tuscany. Italy. Nauna pa tayong makapasok kaysa sa mga big names sa industry.” Ramdam ko ang pamumuo ng luha sa mata ko. “Hindi ako makapaniwala. Ella… nagawa natin.” Yumakap siya sa akin nang mahigpit. “Sabi ko sa 'yo, Ate, kaya natin ‘to. Hindi natin kailangan ng malaking pangalan. Hard work at sincerity ang puhunan natin.”

Wala sa loob sinagot ang tawag. "Yes, Hello? Siguraduhin mo lang good news iyang ibabalita mo!" Mainit na ulo sabi niya sa assistant. "Boss, may nakita po kaming kakaiba sa mga transaksyon ni Mr. Tang. May mga kahina-hinalang paggalaw ng pera papunta sa isang offshore account na hindi nakapangalan sa kaniya." Amari's eyes narrowed, his grip tightening on his phone. "Offshore account, you say? Sino ang may access?"

Isang mayamang negosyante na may bagong patayong bahay ang kumuha ng serbisyo sa OFC para sa mga muwebles at iba pang kagamitang nais nitong magkaroon sa sariling bahay. Ngunit sa halip na tumayo na at gumayak para sa pagpasok sa trabaho ay nanatiling nakahiga pa rin si Tamara. Ni wala siyang ganang kumilos para sa araw na iyon. Katunayan, ilang araw na siyang nakadarama ng ganoon.