Twinkling Stars Poem の小説・ストーリー

Lincoln’s POV Ilang saglit pa hinila niya ako papunta sa edge ng parking lot ng floor na ito, “Twinkle, twinkle, little star, how I wonder what you are,” Pagkanta niya habang ginagawa ito, “Up above the world so high, like a diamond in the sky,” Pagpapatuloy niya.

Sumandal ako sa bibig ng fountain at tumingala sa kalangitan. Pinakinggan ko ang paglagaslas ng tubig mula sa fountain habang nakatitig sa kalangitan. Ang pagiging kahel nito ay napapalitan na ng kadiliman. It's starting to get dark and later on, stars twinkle in the sky.

"Wife? Diba I'm marrying you?" My heart skipped a beat. He's marrying me? I know that naman. Kaia! "No. After we get our divorce," I smiled forcefully at him. "After all of this is done, we can go on our separate ways." Sumandal ako sa bench at napatingala sa kalangitan. The stars seem to dance in the velvety darkness, each one telling a story of distant worlds and ancient luminosity. The moon casts a soft, silvery glow, adding depth to the celestial spectacle. The air is often crisp and still, allowing the brilliance of the stars to captivate the senses and inspire wonder in those who gaze upon this celestial masterpiece. I am at awe but somehow, my heart is contradicting.

Marahan kong paliwanag sa kanya. I heard him sigh and return his gaze to the stars. "When will I be ok?" He whispered. "In one of those stars I shall be living...In one of them I shall be laughing... And so it will be as if all the stars were laughing, when you look at the sky at night." Umawang ang labi ko ng tila isang tula ang binanggit n'ya. A smile formed on his innocent face. He was still looking above. I stopped brushing his hair and just stared at him.

"I swear by the moon and the stars in the sky And I swear like the shadow that's by your side." Panimulang awit ng isang napakalambing na tinig. Lahat ng bisita ay nakatanaw lang sa babaeng nakatayo pa rin sa bulwagan, inaasahan ang paglapit upang mas matanaw pa nila nang malinaw ang mukha nitong natakpan ng puting veil.

Pumunta ako rito sa rooftop ng building kung saan dito ko si Sheena nakasama nang niyaya ko siyang manood ng mga bituin. Nakatanaw lamang ako sa mga bituin habang maliwanag ang kalawakan. Ang mga bituin ay kumikislap. Nagnining ang liwanag. Nakikipaglaro sa bawat isa. She is like an star so near to watch but so far to reach. But her twinkle is enough to shine in my dim world. Sa hindi ko na malayan. Umaagos na pala ang mga luha ko at napaluhod.

Hindi ko alam kung assuming lang ako pero pakiramdam ko, ako ang tiningnan niya kanina. Akmang babawiin ko na ang paningin ko sa kanya nang tumingin na naman siya sa gawi ko. "It's up to you, and it's up to me... No one can say what we get to be... So why don't we rewrite the stars... Maybe the world could be ours... tonight..." Halos napakurap-kurap ako nang kantahin niya ang nga katagang iyon nang sa akin lang nakatingin.

Umunat muli si Ella at tumingala upang pagmasdan ang mga bituwin kumikuti-kutitap. Ang daming stars, nakakatuwang tignan. Ang liwanag din ng bwan, ang sarap ng simoy ng hangin, ang lamig. Kung ako lang mag-isa, dito na ako magpapalipas ng gabi at umaga na ako uuwi. Kaso baka hanapin sa kanila 'tong batang 'to, kaylangang maka-uwi ngayong gabi. Kaylangan ko lang matanggal ang pagka ilang n'ya sa 'kin.

"The fireflies only shine at night. Their beauty only see at night. There worth only see at night. Andromeda they are nothing but a small creature." Bumitaw si Andromeda. Lumapit siya sa damuhan. Humiga siya at tiningnan ang kalangitan. "Just like the stars. They only shine at night. They are also small in the eye of a human because of there distance but they didn't cause a heart to be torn. They are small but they cause a heart to be full."

Pero kahit wala pa man, ang puso ko ay nauuna na sa pagtibok. “Twinkle, twinkle, little star~ how I wonder what you are. Up above the world, so high—like a diamond in the sky~” binagalan at nilambutan ko ang aking boses sa pagkanta. Ilang beses ko ring pinaulit-ulit ang kanta, hanggang sa makita kong unti-unti na siyang nakakatulog. “I love you so much, Duziell. If Mama makes a bad decision again, I promise it won't cause you any suffering. The consequences will be all on me.” Nang matiyak kong tuluyan na siyang natutulog ng mahimbing ay bumangon ako para kunin ang cellphone na pinahiram sa akin ni Panying kanina.