Two Different Worlds Novels & Stories

saad ko sa kawalan na alam kong nakikinig si Alberto sa akin dahil nasa mesa ito na nakaupo sa upuan saka hindi ko namalayang yumakap na pala siya sa akin. "Ito ang mundo natin Alice" boses na nangunguhulang na huwag kong ikumpara ang mundo namin sa mundong nasa itaas pero ang hindi ko maitanggi ang katawan ko ay ayaw ng kumilos para magkapera sa mga lalaki na gustong angkinin ako, ang aking puso ay nararamdamn kong ayaw na at ang isipan ay nagsasabing gusto ko pa rin ba ang gawin ang nais ng katawan.

Bagama't gustung-gusto niya si Jordan, pakiramdam niya noon pa man, ibang mundo ang pag-aari ni Jordan sa kanya. Ngayon, sa wakas ay napagtanto ni Hailey na sila nga ay kabilang sa dalawang magkaibang mundo. Gayunpaman, hindi tulad ng naisip niya noon, si Jordan ay kabilang sa isang mundo na mas mahusay kaysa sa kanya!

"Natapos ang labanan na walang masyadong dugong dumanak. Kaunti lamang ang nasawi at ibinigyan parangal ang mga taong tumulong upang makamit iyon. Ngunit napagdesisyonan ng mga Dyos na hatiin sa dalawa ang mundo upang walang masaktan sa dalawang panig. Doon nagawa ang Mahonotopia at ang Earth, upang tuloyang makalimut ang dalawang panig ay binura ng mga Dyos ang kanilang mga ala-ala." "Kung binura ang mga ala-ala ng mga normal na tao at mga mahonotopians! Paano niya naman 'to nalaman? Plothole feels!" "Oo nga Hannah, nag-iinventor lang ata itong Helena mga stories!" "Kung nagtataka kayo kung ba't ko 'to alam dahil iyon sa li-." Napatigil siya sa pagsasalita ng may marinig kaming dalawang sun

Hindi lang mata nito, kilos, pananamit, ugali, at anyo dahil alam kong pati na rin ang estado ko sa buhay nito at ang mundong kinabibilangan namin dalawa. We might bump our worlds with each other still alam kong walang makakaalam na minsang magkatabi ang dalawang mundo namin dahil alam kong habang buhay na mag-iisa ang mundo ko na puno ng kadiliman, sekreto at kadumihan. I don't deserve light. I don't deserve him. "Helen," mahinang bulong nito pero agad na lumapit ang babae rito at saka sinampal.

May kakayahan silang paikutin ka hanggang sa dumating ang panahon na ikaw ay susuko sa labang pilit mo pa rin binibigyan ng kabuluhan. Sa ilang taon ko na rito sa mundo, naging saksi na ako sa mapanlinlang na mundo. Kahit bali-baliktarin pa ang mundo at ang north at south pole, hindi kami para isaʼt isa, sapagkat, magkaiba kami ng mundong ginagalawan.

sabi nito, malamig, “sana kaya mong panindigan yan habang-buhay.” Napapikit siya saglit. Huminga. Pagmulat niya—wala na yung pag-alinlangan. Kung galit siya, mas galit din ito. At pareho silang hindi magpapatalo. — Maya-maya, dumating ang dalawang lalaking kliyente, may kasamang mga babae na mukhang sanay na sa ganitong klase ng mundo. “Sorry, napaghintay,” sabi ng isa.

Pagkatapos ng kanyang mga salita, nagpaalam siya at umalis, naiwan kaming dalawa ni Leo na nakatingin sa isa’t isa—dalawang magkaibang panig, magkaibang layunin, ngunit parehong nakatuon sa iisang babae at sa isang batang nasa gitna ng aming tunggalian. Habang pinapanood ko silang maglakad palayo, napagtanto ko na ang laban ay hindi pa tapos. Ang pagtingin ko kay Catriona ay lalong lumalalim, at ang pagnanais kong bumawi ay lalong tumitibay. Sa kabilang banda, si Leo ay nananatiling matatag sa kanyang pangako na magbigay ng ligtas na kinabukasan. Ang kinabukasan nina Catriona at Kael ay nakasuspinde sa pagitan ng dalawang mundo—ang mundo ng nakaraan na puno ng sakit ngunit may pag-asa ng pag

Kahit bali-baliktarin pa nila ang mundo wala na silang magagawa kundi tanggapin ang kalagayan ng kambal. Pero kahit na ganun,hindi pa rin maalis sa isip ng mag-asawa ang labis na kalungkutan sa kanilang mga anak. Lumipas ang mga araw,lingo,buwan at taon.Hanggang sa naging ganap na silang may alam sa mundo. Hindi ma-iwasan ng kambal na mag-away o magtampuhan sa isat isa. Kahit pa magkadikit ang mga ito ,panay parin ang bangayan nilang dalawa.

“Akala ko may maaalala ako kung pupuntahan ko.” Huminga siya nang malalim. “Pero wala.” Tahimik akong nakamasid. Sa bawat salitang binibitawan niya, ramdam kong may dalawang mundo ang magkasabay na gumagalaw—ang mundong kasama kami, at ang mundong pilit siyang hinihila pabalik ng babaeng nasa kabilang linya. “Gabi na rin,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo. “Bukas ng umaga na lang ako uuwi.”