Walk Alone Quotes の小説・ストーリー

“Kung wala kang ibang gagawin kundi mangulit at magpatawa ng tao dito, mas mabuting umalis ka na!” At saka siya nag-walkout, diretso sa covered walkway papalayo sa lahat. Ngunit bago pa siya tuluyang makalayo, humabol pa ang tinig ni Jaden, malakas at walang pakialam kung marinig ng lahat.. “Pwede naman akong umalis, Athena… pero paano ko iiwanan ang babaeng gusto kong makasama habambuhay?”

Para akong matandang pasyente na kailangan alalayan sa bawat paglakad. I’m so insecure about the patients I’m with. Iyong ibang kasabayan ko, nauuna na silang maka-alis dahil mas nauna sila sa akin, samantalang ako parang walang pagbabago. I’m too in hurry to walk straight again kaya kapag hindi ko iyon magawa, sisisihin ko ang sarili ko at iiyak. “If you need something or if anything happens, don’t hesitate to call me, okay?” Abuela said on the other line after she ended the call.”

I said slowly. "Even we have not splendid life before. But never lose hope, never give up and never felt unqualified. Instead, we make it all an inspiration and motivation to pursue our dreams." l continued. "Even people may drag us down but do not be shaken. We believe and exist for those people who loves and believe in us. No matter how darks our world just still keep shining." After I said those words they gave a big applause. Wala akong ibang narinig kundi ang malakas na palakpakan nila.

tanong niya. "Tsee! Kong ayaw mo ako na lang mag-isa. Bahala ka dyan sa buhay mo." inis na wika ko sabay walk-out ko. Sa daan panay bulong bulong ko. "Hmmm! Pasabi sabing sasamahan ako tapos nga nga lang pala. Kainis!

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

narinig ko ang pagbuntong hininga niya. Sometimes we need to travel our path by our own, kahit ayaw natin.kahit takot tayong magisa.. kailangan it's not because you want and it's needed but because the person you want to travel beside you doesn't want to walk with you..Kung hindi rin lang siya ang makakasama ko mas pipiliin ko nalang maglakbay magisa. "Don't forget to call if your arrived" I nodded.. __________________

Pero lumabas pa rin ang salita ko, kahit hindi kumpleto. “May… may nangyari kasi. Nakakatakot. Tapos may isang bata na… na iniwan ko. Kahit ayokong umalis.” Hindi siya nagtanong. Hindi siya nag-usisa.. “Sometimes,” sabi niya, “running away is also brave.” Napayuko ako. “Hindi ko alam kung brave… o selfish.” “Or maybe,” sagot niya, “both.” Nagkibit siya ng balikat. “Nabasa ko lang sa mga quote.”

Sana nasabi ko na ayokong mag-isa siyang harapin ’to. Pero ang kaya ko lang ibulong ay: “Don’t let them tear you apart.” His exhale was rough. “They won’t.” Then, softer — a vow meant only for me: “Not while you’re here.” And then he walked out. Diretso papasok sa apoy.

Chapter 38 You don't need to understand how life goes on. Instead, let the life understand you. You just have to be true to yourself. If you can't do it, then don't. If you don't want to talk about it, then don't. If you want to escape, then do it. As easy as that. And I just realized that walking away has nothing to do with weaknesses and strengths. We walked away not because we want others to realized our worth and value, but because we finally realized that they've reach our limitations, and I think that's enough.

sinabayan ako nito sa paglalakad. "Hindi mo na kailangan marinig, para ano pa para sabihin din sa'kin na wala akong kwenta, tsk tama na katulad ka rin nila kaya okay na akong ganito na ako lang ang nakakaintindi sa sarili ko." Dire-diretso na akong naglakad papalabas ng silid na iyon.