Warfreak In Tagalog Novels & Stories

Tumayo naman na si warfreak at tinulungan akong tumayo. “Excited na ako Asshhh. Anong meron sa snorkling warfreak?” excited niyang tanong kay warfreak. Gaya nga ng sinabi ko hindi kami masyadong pamilyar sa mga bagay na madalas gawin ng iba, hindi kami nakakalabas ng madalas. Lalo na ako hindi makakalabas kung hindi ko pa itatago ang tunay kong pagkatao o walang kasamang mga guwardya. “Maraming makikitang isda at coral reefs.”

Ang weird diba? Nang magsawa akong magbrowse sa f******k ay nag offline na rin ako. Nagbukas na lang ako ng radio at nag manual search ako ng isang Fm radio station sa Pilipinas. Ewan ko ba nakatira kami dito sa Europe pero ang palaging hanap ko ay mga OPM at hindi ko rin pala alam na hindi ko alam kung bakit marunong o nakakaintindi ako ng tagalog? Kapag naman tinanong ko si Daddy at Kuya Brent sasabihin nila na “Half Filipino tayo tinuruan kang mag tagalog,” pero bakit ganun? Parang wala akong maalala?

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Nakangiti ito saakin Naiintindihan ko na Naiintindihan ko na ang sinabi saakin ni Grace at ni Mama Akala ko kaya ko pero hindi pala Kapag pinanguna mo ang takot ay wala kang kahihinatnan dahil talo kana. Ang takot ang pinakang kalaban mo pero kung may tiwala ka sa sarili mo magagawa mo ang isang bagay na napakaimposible. Magtitiwala lang ako sa sarili ko at maliligtas ko silang lahat. Tama si Grace... Napatingin naman ako kay Mama na nakangiti parin saakin

"Fragile?" "In Tagalog, marupok." Natawa siya. "Pinasosyal mo lang e." "Oo naman, para may class. I'm fragile." "Cute mo!" Pinisil niya ang pisngi nito. "Palangga ta gid ka, Sushi." Lalo siyang napangiti. "Palangga kaayo ta ka." "Ano 'yong ikalawa?" "Mahal na mahal kita." "Iki-kiss kita pag-uwi natin, huwag lang sa labas. Baka may makakita sa'tin." Hinila na niya ito. “Kaya dalian mo na riyan.”

"Does it hurt?" "Mga tonta!" Hinarap niya ang dalawa. Napansin ko din na medyo dumadami na ang mga estudyanteng nanonood. Paano, nasa hallway kami e. Psh! "Kung sa inyo ko kaya gawin tapos tatanungin ko kayo kung masakit? Babo!" (Babo means bobo) hinarap niya ako. "How dare you slap me?" Dun ko na siya pinakawalan saka dahan-dahang lumapit na siyang ikinaatras niya. "That's just a warning, b*tch!" saka namin sila nilayasan. "Woaaaaahh! Sabi na e! Ang cool ninyo talagang dalawa." Here comes the feeling close Cris. Psh!

I want to erase the pains he feels everytime he remembers his childhood. "A-Ayaw k-kong m-maalala m-mo a-ang s-sakit n-na i-ibi-n-nigay n-ng i-ina m-mo s-sayo. S-Samael s-said y-you're a-a b-broken s-soul, a-and I-I d-don't h-have a-a-ny i-idea o-on h-how t-to f-fix a-a b-broken m-man l-like y-you..." Patuloy pa rin ang patak ng halik ko sa kaniyang peklat at paminsan-minsan ay hinahaplos iyon. "G-Gusto k-ko l-lang... I-I a-at l-least w-want s-some p-part o-of y-you t-to b-be h-healed, t-to b-be o-okay."

May caption na nakalagay at naka-tag pa. 'Visiting Colorado, USA. With Rafael dela Vega.' Ang pinsan niya siguro na madalas tumatawag sa kanya ang kasama niya sa sandaling iyon. Umabot na sa halos isang libo ang reacts at mahigit apat na daan ang comments. Nanginginig ang aking kamay sa pagbabasa ng mga komento. Kinakabahan ako sa maaaring makita na makasakit na naman sa aking damdamin pero hindi ko mapigilan ang sarili.

matigas na aniya dito. Kitang-kita niya ang sakit sa mga mata nito at ang pamamasa ng mga mata nito. Pasimple itong yumuko at mabilis na pinunasan ang luha. Nang mag-angat ito ng mukha ay nakangiti na uli. Isang pekeng ngiti. Dahil alam niya sa likod ng ngiting iyon ay may nakatagong sakit. "Alam ko namang kaya mo... kaya lang, Sab... ako yung may hindi kaya. Hindi ko kaya, S-Sab... "

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.