Novel & Cerita Hurting In Tagalog

Madiin n'yang saad habang marahas na hinalikan ang leeg ko. Umiiyak ako sa sinabi n'ya, sa lahat nang pambubogbog n'ya ngayon lang ako nasaktan ng ganito. Pinagsisihang pinakasalan? That's the most hurtful words I ever heard. Ang sakit isipin na pinagsisihan ng taong pinag alayan ko ng puso at kaluluwa. Ang sakit sakit, my heart is bleeding, ang mga mata ko ay punong puno na ng mga luha.

Dagdag nito habang hinuhubad ang suot nitong polo at nilagay sa may balikat ko na lalong ikinagulat nang lahat. "Whoever tends to hurt this girl will suffer hell. Mark my words." Sabi nito saka ako hinawakan sa pulso at hinila palabas nang canteen. ---

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

tumikhim ulit ako. "But maybe, soon I'll need your help to ease this pain and to heal this wounds. And I hope for now, be hopeless, huwag ka munang umasa sa akin. Ayaw kong makasakit ng damdamin, dahil alam ko kung gaano kasakit ito." mas lalo ko pa siyang tinitigan sa mata. Nakikita ko ang mapait na timpla rito. Na sa isang sundot pa'y lalabas na ang likido.

Ròisìn is not scared to lose me. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang aking kaliwang kamay. Mga hagulgol ang lumabas sa aking labi habang pinagmamasdan ang dalawang nasa bahay. How dare you hurt me like this? It feels like hell. Pain, hurt...No! Sorrow.....is the correct term.

Hindi na nagawang matapos ni Kenji ang aking sasabihin nang bigalang mandilim kanyang paningin at tuluyang mawala ang kanyang ulirat sa buong paligid. “That’s what happened,” nalinawan niyang saad sa kanyang sarili nang maalala niya ang buong pangyayari at saka isinandal ang kanyang likod ngunit mabilis din niyang inangat ang kanyang likod nang kumirot ito. “Shit! Ang sakit ng likod ko! Gago talagang Zyrus iyon!” mura niyang d***g.

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

He said and slowly entered his whole inside me. Pain is all I felt, he take my tears away and start kissing me so I can forget the pain that I am feeling right now. "Hush, I...I'm sorry." He said between his kisses. "Ba-bakit kasi ang laki-laki mo?" inis kong tanong sakaniya, I heard his chuckle. "Really? I am really that big?" he said at sinubukan gumalaw kaya napa-aray ako. "I-i'm sorry!" sabi niya.

Na mas lalong nagpagulo sa akin. It's raining, am I right? I hate rain, I really did hate the rain. Lahat kami ay nagulat at napatingin sa pintuan nitong room nang bigla na lamang itong bumukas nang napakalakas dahilan para matakot ang iba. Isang malamig na ihip ng hangin ang bumalot sa amin.

sabi niya. Muli akong napabuntong hininga at napasandal muli habang hawak-hawak ko ang ulo ko. I feel week at ramdam kong mataas pa rin ang lagnat ko. Gusto kong mag-sorry sa mga kaibigan ko dahil muntikan na silang mapahamak. Unang araw pa lang nila sa probinsya ay trauma na agad ang naranasan nila. I feel guilty because they witnessed some traumatizing situation because of me.