Novel & Cerita Water In Japanese

sabi ni Stanley habang tinuturo ang mga isda. "Ang gaganda nila, anak. Pwede kang magpakain ng koi fish diyan," sabi ni Dixon habang inaabot ang pakete ng fish food. "Yehey! Salamat po, Daddy!" sabi ni Stanley habang masayang nagpapakain ng mga isda. Matapos ang aming pagbisita sa Kinkaku-ji, nagpunta kami sa isang traditional Japanese tea house para maranasan ang Japanese tea ceremony. Ang bawat galaw at ritwal ay puno ng kahulugan at kagandahan.

I want to stay here for the rest of the day. Inilublob ko ang kalahati ng aking mukha sa tubig at niyakap ang aking tuhod. Sumisikip ang aking dibdib. Kahit na nakakagaan ng pakiramdam ang pwesto ko ngayon ay para naman akong binuhusan ng malamig na tubig kapag naaalala ang tanging trauma na ibinigay sa akin ng Japan. I saw him, Kenji, dating a Japanese girl.

Mabuti na lang at may sariling hot tub ang room na tinutuluyan ko. Nang medyo ma-relax na ako ay agad na akong umahon sa bath tub at naghanda para matulog. Kumain naman na ako sa labas bago umuwi kaya wala nang problema. Kailangan kong gumising ng madaling araw para magtungo papuntang Kyoto. Mas traditional daw kasi sa Kyoto kumpara sa Tokyo na modern city na ang makikita mo. Japan is one of the best when it comes to technology, but they are also rich in culture. And I want to experience both.

aniya. Napalingon sa kaniya si Federico. “Kenji loves water,” anito. “Ay, oo! Sa bahay nga halos ayaw niyan umalis sa plangganang may tubig. Iiyak iyan kung aahunin mo nang alanganin.” “Really?” “Oo kaya hindi puwedeng saglit mo lang ‘yang ibabad sa tubig.” “Baka sipunin siya.” “Hindi masakitin si Kenji. Nasanay na ata siya sa tubig. Minsan sa tuwing naglalaba ako, nakikialam siya.”

" Uhm. Sige na kumain na tayo." Ang Japan ay pinamumunuan talaga ni Lindsey sa tulong ng kaniyang mga mahal sa buhay. Mas asensado ang Japan kumpara sa ibang mga bansa dahil dito nakatira ang mga Jungslagger. Hawak nila kapwa ang ibabaw at sa ilalim. Sila ang may hawak ng mga malalaking deposito. Deposito ng dolyar, deposito ng langis, deposito ng petrolyo, deposito ng mga ginto at mga mamahaling bato, deposito ng mga nuklear at iba pang mga armas at higit sa lahat hawak nila ang sistema ng komunikasyon at mga social media applications.

Dinala ko ang card ni Lulu, just in case. Medyo malamig ang klima ng Japan kaya napapaisip ako kung paano nagagawa ng mga Hapon na mag-swimming. May mga tao ngunit hindi naman crowded sa hotel pool. Nang malubog ang katawan ko sa pool, naintindihan ko na kung paano nila nagagawang mag-swimming. Mainit pala ang tubig.

Tinapik ni Nanako ang noo niya at sinabi, “Muntikan ko nang makalimutan… magbibihis na ako ngayon!” Bilang isang bansa, sa ilang paraan, ang Japan ay isang kabalintunaan kung saan salungat ang apoy at tubig. Ang Japan ang pinaka westernized na bansa sa buong Asia. Ang mga empleyado sa opisina sa bansang ito ay may suot na mga suit at tie buong taon at kahit sa pinakamainit na panahon. Pero, sila rin ang isa sa mga bansa na iniingatan nang sobra ang tradisyonal na kultura nila.

Isa raw iyon sa mga pinakakilala sa Japan, at gustung-gusto niyang maranasan ko raw mismo kung gaano ito nakakarelax. Pagkarating namin roon ay agad akong napamangha. Ang paligid ay tila isang tanawing hinugot mula sa isang watercolor painting. May manipis na usok na bumabalot sa bawat sulok, habang ang mga punong sakura ay naglalagas ng dahon na dahan-dahang sinasayaw ng malamigat malamyos na simoy ng hangin. Ang amoy ng tubig na may halong mineral ay banayad na parang paanyaya sa isang tahimik na pahinga. Sa di kalayuan ay maririnig ang lagaslas ng ilog, at may mga huni ng ibon na tila himig ng kalikasan.

“Pwedeng pumasok muna tayo sa bahay mo?” Naunang pumasok si Kath sa bahay nya at na sa likuran nya si Iza na sinusundan sya. Nang makapasok ay binigyan ni Kath sa Iza ng isang basong tubig. Agad naman na ininom ni Iza iyon. “OH, ano yung sinasabi mong babalik ka na ng Japan? May dala ka pang maleta.” tanong ni Kath at umupon sa kaharap na sofa. “Spill the tea.”

sabi niya nang lumabas ako mula sa banyo. “I’m sorry, I enjoyed the water here kaya siguro ako natagalan,” pagsisinungaling ko. Dahil ang totoo, natagalan ako sa loob dahil sa pag-iisip. Inaya niya na akong kumain, it’s a Japanese foods. Lahat masasarap, at hindi ko napansin ang sarili ko na kumain ng marami, kung hindi lang ako nabulunan at abutan ng tubig ni Javier, hindi ko malalaman na napalakas ang kain ko. Aaminin kong nakaramdam ako ng gutom.