Wednesday Sayings Funny Novels & Stories

“Birthday ko Wednesday.” “Alam ko rin.” Napangiti ako nang mahina. “Ang dami mo nang alam.” “Observation,” sabi niya. Pero hindi siya ngumiti. At doon ko naramdaman na sa pagitan ng Monday at Wednesday, sa pagitan ng bagong trabaho at birthday na wala si Bryan, may isang linggong maaaring magbago ng lahat kung hindi kami mag-iingat.

takang tanong n'ya sa mga kaibigan. "Saan pa? Eh di magsaya because today is Friday and Friday is—," sagot ni Tres at tumigil saglit sabay tingin sa mga kasama at inilahad ang palad. "Friday is a beerday," halos panabay na sagot ng mga loko-lokong kaibigan.

Kaagad kong kinagat ang labi ko pero tila mas lalo itong naasar dahil sa pagpipigil ko ng tawa dahil sa inside joke ko. “Hindi ka talaga-” “What do you think you’re doing?” Isang matandang tila kamukha ni Wednesday ang biglang lumitaw sa harap namin. Aaminin ko medyo nagtindigan ang mga balahibo ko kasi hindi talaga ako fan ng mga horror films eh. Kung ‘di lang dahil sa naka-braid nitong buhok baka napatakbo na ako ng ‘di oras. “M-Miss W-Wendy!” Gulat at pautal-utal na tawag ni tabachoy sa older version ni Wednesday saka ako mabilis na binitiwan.

Parang nag-iisip pang sabi nito. Nabatukan naman ni Thurs si Sat. "Wag ka nang mag-isip, wala ka namang isip." Malakas na tumawa si Wedny na para bang nakahanap ito ng kakampi. "Kaya siguro mali mali 'yung akusa, kasi wala namang utak." Sabi pa ni Wedny at dinilaan si Sat. Napailing nalang ako sa dalawa. Hindi na bago ang mga ganitong eksena kaya hinayaan ko na silang mag-sigawan at pinagpatuloy ko nalang ang pagkain ko.

“Salamat, Jeo.” “No worries. Kapag nagkaproblema ka sa trabaho, huwag kang mahiyang sabihin sa akin.” “Sige. Hindi na pala ako uuwi muna pero sa Wednesday ay siguradong makapasok na ako.” “Don’t rush it. Magpahinga ka.” “Okay. Salamat ulit.” “Take care. Bye.” “Bye!”

pagpapaalala ko sa kaniya dahil mukhang nakalimutan niya kung anong araw ngayon at kung anong meron. “Ah! Right! Tungkol diyan... wala tayong gig later,” kahit papaano naman ay nakaramdam pa rin ako ng gulat sa sinabi niya. Regular kaming tumutugtog kada Lunes, Miyerkules, at Biyernes. Kahit pa may naiisip na akong posibleng isagot niya ay nagtanong pa rin ako kung bakit.

​"Then I'll help you break his kneecaps. But Sel, what if he doesn't? What if he's actually the guy you've been waiting for?" ​"That's a big what if," sabi ko. ​"Life is full of what ifs. Might as well take a chance on the good ones." ​Tumahimik ako. Kinagat ko ang labi ko. "You're right," sabi ko sa wakas. ​"I know. I'm always right. Now, what are you wearing on Wednesday?" ​DUMATING ang Miyerkules nang mas mabilis kaysa sa inaasahan ko.

“You’re really going to call me that every time, aren’t you?” He shrugged playfully. “What can I say? You deserve it.” We got in the car, and the drive to the cafe was filled with easy chatter. Wala akong iniisip na malalim. Everything felt light, natural. We talked about the weird things that happened at work the day before, the funny interactions we had with our friends, and how he was looking forward to the weekend when we could go on another adventure together.