Caged Bird Novels & Stories

The surrounding are full of leavy greens and there are also trees here. I was in awe while watching the birds. There are different kinds of them. We walked passed by their cages. I sadly smiled thinking that I am like the birds, free from doing what I want but still caged inside this kind of place. I sighed and felt contented for a bit as it diverted my attention to the birds. Sa loob ng isang oras, nakalimutan kong kasama ko pala si Elijah na nakahawak pa rin sa kamay ko.

Ilang sandali pa ang pagbabalik-balik ko ng tingin hanggang sa matagpuan ang pangalan ko. Welcome to Caged Island, Katriel Laurencio! Isang maliit at magandang babae ang may hawak niyon. Bahagya niya pang kinakaway ang banner para siguro makita ko ng maayos. Lumapit ako roon habang hila-hila ang dalawang maleta. "Hi! I'm Katriel Laurencio!" bati ko sa babae. Her eyes widened as she stare at me. Awkward akong ngumiti dahil sa tingin niya.

Daig niya pa ang pinakamabilis na hayop sa pagtatagong ginawa niya. Kaya ganito na lang ang inis ko sa kanya ngayon, alam niya ba na nanghihina ako kapag nagmamakaawa siya? Kaya ba ganito na lang ang ginagawa niya sa ‘kin ngayon? Nabaling ang tingin ko sa napakagandang room na binook ni Craise, natuwa naman ako kaya baka mabawasan ng kaunti ang sermon ko sa kanya. Pero naiisip ko pa lang na ilang linggo kaming magkasama ni Colton ay parang tumataas na kaagad ang dugo ko.

That sharp sound echoing sa katahimikan ng condo ko. Humiga ako sa kama. Stared at the ceiling. Counted cracks sa pintura. At pinilit ko ang sarili kong matulog, kahit alam kong imposible, kahit ramdam kong my mind was too wired, too active, too full of Drake. Pero syempre, hindi nangyari.

Anong gulo ba itong napasukan ko? Nanginginig ang mga tuhod ko, napakapit ako sa railings habang pilit na humihigop ng hangin. Biglang nag-vibrate ulit ang cellphone ko sa aking palad. Isang text message mula sa unknown number. “Did you like your new cage, Little Bird? Don't fly too far... I'm watching.”

Bakit kailangan niyang ilagay sa bingit ang buhay sa hindi naman niya trabaho. Nagtatapang tapangan lang ba para umangat ang rango. Malamang nga. Pero mae- enjoy ba niya ang pagtaas ng ranggo niya kung ganito naman siya? Aba! Baka bago pa umangat ang ranggo niya sa kapulisan ay matigok na siya. "Huwag mo ng pagnasaan ang katawan ko, little hamster. Alam ko naman na gusto mong hawakan ang mga muscle ko." Nagulat pa ako ng bigla siyang magsalita.

"I am Axcelhougn Deviche. In case you found me familiar, then I am telling why it seems too much. We both caged in the house bourne by Victor Casquejo with his son of a bitch—" "—its you!" Natutop ko ang bibig. Nanumbalik sa akin ang nakaraan sa pamamahay ng hayop sa kamay ng walang kaluluwa kong amain, "Ikaw iyong lalaki na ginagapos niya sa kadena at...oh God!"

Matataas ang bakod na nakapalibot doon at puno ng iba’t-ibang maliliit na puno, gumagapang na halaman, parisukat na talahib na nakahilera at ang iba naman ay dinesenyong parang mga hayop. May kung anong nagtulak sa kanya para magtago sa pagitan ng mga halamanan, isiniksik niya ang sarili sa pagitan ng dalawang malalaking paso na natatakpan naman ng isang malaking parisukat na palumpong, kaya naman hindi siya nakita ng ama ni Jordan nang lumingon ito sa likuran.

At hindi ko kayang makita iyon dahil baka manikip lang din ang dibdib ko. "Kuya." "Yenah? Ikaw ba talaga 'yan? Ayos ka lang ba? Nasaan ka ngayon? Susunduin na kita." May pag nginig ng boses niya. "Ayos lang ako Kuya. Hindi mo na ako kailangan sunduin." "Anong hindi? Nabalitaan ko ang lahat, ilang tauhan ko ang namatay dahil sa kagagawan niyang hayop na lalaking 'yan! Paano ang bata?"

Those deep black eyes and intimidating aura is here again. Nakasuot na ito ngayong ng itim na t shirt that hugs his body and faded jeans. Hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa itim na tinta sa kaliwang braso niya. Maraming nakaukit doon, hindi ko maintindihan. Umakyat ang paningin ko sa mukha niya. Bagsak ang buhok niya, hindi katulad ng huli ko siyang makita.