LOGINPagkamatay ng nanay ni Joey ay bigla na lamang nagpakita ang tatay niyang ni sa hinagap ay hindi niya alam na buhay pa. Dinala siya nito sa magarbo nitong bahay at ganon-ganon na lamang nagbago ang buhay ni Joey. *** “Fine, I will let you stay here. But in one condition. You must prove yourself to us. You will enter the Ember University and pass their upcoming exams. If not, you must leave.” Halos lumubog si Joey sa kinatatayuan nito dahil sa bilis ng pagsasalita ng kanyang madrasta. ‘Nag-fli-fliptop ba ‘to?’ tanong niya sa isipan. Pero napakamot na lamang siya ng kanyang ulo. “Do you understand?” Nakaka-pressure pang dagdag na tanong ni Aling Mariebeth. Mas lalo lang tuloy lumalim ang gitla sa noo niya saka siya mabagal na napalunok. “Uhm, ang galing niyo naman pong mag-English. Pwede pong pa-translate?” nakangiwing saad niya rito dahilan para mamula ang mukha nito sa pinaghalong inis at galit. *** Ngunit paano nga ba niya haharapin ang pagbabagong ito ng buhay niya? Mula sa isang kahig, isang tukang paghihirap, ngayon ay anak pala siya ng isa sa pinakamayamang negosyante sa bansa. Idagdag pa ang mukhang laging galit na madrasta niya at prinsesitang hilaw na kapatid niya. Isa lang ang kailangang gawin ni Joey at iyon ang pumasa sa Ember University. At magagawa lamang niya ‘yon kung tutulungan siya ni Ivan Dela Fuente, ang lampa at nerd niyang kaklase. Pero bakit ba bigla-bigla na lang tumitibok ng malakas ang puso niya dahil sa loser na lalaking ito? ‘Bwesit! Hindi nakakaastig ‘to!’ Inis na sita ni Joey sa sarili lalo pa kung ang gusto naman ni Ivan ay ang hilaw niyang kapatid at hindi siya.
View MoreElara Blackwood adjusted the candle one last time and stepped back from the dining table.
Everything looked perfect, too perfect for a man who barely noticed such details. White roses rested in a crystal vase. Silver cutlery glowed beneath the chandelier. At the center of the table sat a small cake, simple and understated, just like the message written on it. Happy Anniversary. The clock on the wall ticked softly, each second echoing through the silent mansion. It was already nine thirty. Nathaniel had promised he would be home by eight. Elara glanced at her phone again, her fingers tightening slightly around it. There were no missed calls. No unread messages. The last text still stared back at her, shortcold and distant. I’m busy. Might be late tonight. She swallowed hard. Tonight wasn’t just any night. It marked three years of marriage and five years of loving him quietly, patiently, without expectations. Their marriage had never been born from love. It had been an arrangement, one decided by his grandfather, sealed by obligation rather than affection. Nathaniel had never pretended otherwise. Still she had hoped. At ten, the candles burned down, wax dripping silently onto the tablecloth. Elara exhaled, forcing her disappointment down. She reached for her coat. If he wouldn’t come home, she would go to him. The private club gleamed brightly against the night, its glass doors reflecting laughter of people inside. Elara paused at the entrance, her heartbeat uneven as she scanned the room. Then she saw him. Nathaniel stood near the center, tall and composed in a tailored black suit. He looked relaxed and more at ease than he ever did at home. Beside him stood a woman dressed in white, her hand resting lightly on his arm as she leaned in to speak. Elara froze. The woman was beautiful in a soft, unforgettable way. Her long hair framed her delicate face, her smile warm and familiar. When Nathaniel lowered his head to listen to her, the corner of his lips lifted faintly. He was smiling. Elara had never seen him smile like that. Before she could stop herself, she stepped forward. “Nathaniel.” Her voice cut through the noise. He turned, surprise flickering across his face before it disappeared behind his usual cold composure. His gaze swept over her for a moment, then hardened. “Elara,” he said coldly. “What are you doing here?” “I was looking for my husband…” she replied. The woman beside him stiffened, her eyes shifting between them as understanding dawned. She offered Elara a polite, almost apologetic smile. “I didn’t know your wife would come,” she said to him gently. Nathaniel didn’t move away from her. “I didn’t expect her to be here,” he replied as if Elara didn't even matter. The words landed heavily on Elara’s chest. Curious glances turned toward them. She could hear his friends whispering and throwing mocking glances at her. Elara felt every stare like a weight pressing against her back, yet she forced herself to stand straight. “You said you’d come home for our anniversary,” she said quietly. “I got delayed,” he replied, his tone flat. He didn't bother to explain further. “For three hours?” His expression darkened. “This isn’t the place for this, Elara.” The woman shifted uncomfortably. “I’m sorry… I didn’t know tonight was important for you.” Nathaniel turned to her instantly, his voice softening. “It’s not your fault. Don't blame yourself.” Something inside Elara cracked. “So you thought it was fine to leave your wife alone tonight?” she asked, her voice steady despite the ache in her chest. “Elara,” Nathaniel said, irritation creeping in his voice, “stop making a scene.” “I’m not making a scene,” she replied. “I just wanted one night.” The woman tightened her grip on his arm. “Maybe I should leave.” “No,” Nathaniel said without hesitation. The word was firm and final. He turned back to Elara and said coldly. “Go home.” Her lips parted slightly. “You want me gone?” “Yes.” The answer was immediate. Elara nodded slowly. “Fine.” She turned and walked away, her heels clicking against the marble floor, each step felt heavier than the last one. She didn’t look back. Behind her, Nathaniel watched her leave, his expression unreadable. Elara didn’t know it yet but after tonight, nothing in her life would ever be the same. *** Hello dear readeds. How did you find the chapter? This is just the beginning of Elara’s journey, her fall, her rise, and everything in between. Stay with her. The storm has only begun. Do give your reviews, comment and share the book If you're liking the storyline.Kabanata 11Special***POV: Joey Dimaapi“Sa susunod, huwag mo na lang pansinin sina Rena…”Iyon kaagad ang entrada ni Ivan pagkapasok pa lamang nito sa sundo nitong sasakyan.Pers taym kong makasakay sa sasakyan nito dahil sasama ako sa kanya sa bahay nila.Kailangan na naming mag-double time sa pag-re-review dahil madami pa akong kailangang gawin at aralin.Iyon din ang desisyon ni Ivan lalo pa at hindi pwedeng sa may benches ulit kami dahil medyo marami-rami raw kaming aaralin. At kailangan namin ng ‘preferences’… o ‘prefixes’… Ah! Basta ‘yon! Mga libro dawn a kung ano-anong sinasabi nitong pamagat.Bahala siya diyan.Iniisip ko pa lang kasi napupuno na ang utak ko.Lalo pa itong pinagsasabi nitong bigla.Kunot noo ko siyang tiningnan. Kung may nag-pa-pop sigurong ulap sa ulo ko baka may malaking question mark na doon.“Sino’ng Reyna?” Balik-tanong ko naman dito habang umaandar ang sasakyan.Kunot noo naman niya akong tiningnan na tila hindi nito naintindihan ang sinabi ko.Mukhan
Kabanata 10Bago***POV: Joey DimaapiIlang araw ko nang laging kasama si Ivan. At masasabi kong nasanay na rin ako sa presensiya niya.Aba, ang loko mukhang sanay na rin. Madalas nga ay pinapagalitan na rin ako nito.Mukhang feeling astig na rin ito kung makabatok sa akin minsan.Mabuti naman at hindi na kami masyadong pinag-t-trip-an nung Donald Itik na ‘yon.Siguro ay kinausap ni Prinsesita. Minsan kasi nakita ko silang magkasama sa canteen. Mukhang batang pinagalitan ng nanay ang itsura niya.Pero noong nakita ako, para namang mangangain ng buhay.‘Yaan na nga. Bahala na sila sa buhay nila. Basta ako masaya ako kasi kahit papaano ay naiintindihan ko na ang iba sa mga lessons sa klase. Iba’ng klase talaga si Ivan. Pero mas ibang klase ako.‘Faster to learn’ yata ‘to.Napakamot ako ng ulo nang maisip na parang may mali sa sinabi ko. ‘Yaan na nga. Same-same naman ang ibig sabihin nun.Pagpasok ko pa lang sa classroom, marami nang parang mga bubuyog na nagkukumpol-kumpulan sa harapan
Kabanata 9Mata***POV: Joey DimaapiIsang pilit na ngiti ang pinakawalan ko saka ako malalim na bumuntong hininga nang sa wakas ay nasa loob na ako ng library ng mga Dela Fuente.Mabait sina Tita Via at Tito Ian – ang mga magulang ni Ivan.Sinabihan pa nga akong ‘yun na lang ang itawag ko sa kanila.Napaupo na lang ako sa isang swivel chair habang nag-re-recharge ng energy ko. Halos hindi ko masabayan si Tita Via sa kakulitan nito. Pero sa magandang paraan naman. Mukhang na-mi-miss naman nito ang unica hija nitong nag-aaral daw sa ibang bansa.Unang beses kong nalaman na may kapatid pala itong si Ivan.Sabagay, hindi naman kasi ito palakwento.Isa pa, hindi naman ako ganoong kachismosa.Kung ayaw nitong magkwento sa buhay nito, wala akong pakialam. Isa pa, ayoko rin naman ng kadramahan sa buhay kaya hindi rin ako nagtatanong pa.Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga.Naiwan pa si Ivan kasama ng Mommy at Daddy nito sa baba dahil may mga kung anong bilin pa ang mga ito.Hindi
Kabanata 8Magulang***POV: Joey DimaapiMabilis na lumipas ang isang buong linggo at halos mangarag na ako ng bongga dahil sa sobrang pagkapuno ng utak ko ng mga lessons.Dyahe!Paano naman?Bukod sa klase ko sa Ember University ay may tutorial sessions pa ako kasama si Ivan.Oh, ‘di ba?Para naman akong genius nito.Hindi na natuloy ang pagpunta ko sa bahay nila Ivan dahil na din sa mga pinagsasabi ko rito.Hindi ko naman mapigilang mapangisi nang maalala ang pagkakasabi nito ng ‘assumera.’ Nakaka-laugh trip pa rin talaga.Pero nitong umaga lang, nakatanggap ako ng text rito na hindi ito makakaalis ng bahay dahil nandoon ang parents nito at hindi siya pinayagang umalis ng bahay.Dyahe naman!Ano siya?Grade schooler?***To: IvanAq n G jan.***Hindi kasi pwedeng wala akong gagawin ngayon.Mukhang may meeting si Prinsesita at ayaw kong maiwan sa malaking mansiyon na ‘yun dahil balita ko sa mga katulong ay hindi aalis ng mansiyon si Aling Mariebeth.Ayaw kong mapagbuntunan na naman
Kabanata 3Drama***POV: Joey DimaapiHalos gumapang na ako palabas ng classroom dahil sa sobrang hilo.Paano ba naman kasi?Parang prinito ang lahat ng cells sa utak ko dahil sa tindi ng mga guro dito sa Ember University.Dyahe!Ipinilig ko ang ulo ko habang sapo ito. Gusto ko na lang matulog. Ma
Kabanata 2Away***POV: Joey DimaapiKitang-kita ko ang takot sa mukha ni Ivan habang naka-amba ang kamao nung tabachoy. Pero hindi naman ako kasali kaya wala akong pake. Isa pa, uubusin ko pa ‘tong siomai ko eh. Sayang nga at mukhang isang dosena na lang ‘tong natira.Masarap kasi kapag libre. Na
Kabanata 1Siomai***POV: Joey DimaapiNgarag.‘Yan lang ang masasabi ko. Paano naman kasi matapos akong iwan ni Maksin sa lalaking ‘to na siyang kaklase ko raw. Samantalang ito naman ay sa kabilang section kaya naman heto at ito ngayon ang kasama ko.Kaagad naman akong dinala nitong si Igan sa li
SimulaPOV: Joey Dimaapi***Kulang na lang sumayad ang bunganga ko sa lupa nang makita ang bahay na tinutukoy ng tunay ko raw na ama.Si Guiller Almazan.Ipinasundo niya ako nito matapos ang libing ng ermat ko. Hindi ko alam mayaman pala ito. ‘Di kasi halata kanina dahil sa gurang nang itsura nito






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.