Weird In Tagalog の小説・ストーリー

Napapikit si Mae saglit, hindi sigurado kung dapat ba siyang kabahan o magtiwala, habang ramdam niya ang malamig na palad nito sa balat niya. “Huwag kang matakot,” mahinahon nitong sabi, “aalagaan natin ‘yan.” Sa simpleng pangungusap na iyon, may kakaibang ginhawang pumasok sa dibdib ni Mae, hindi pa ganap na kapayapaan, pero at least alam niyang wala naman palang dapat katakutan. Masyado lang yata siyang paranoid.

Weird! "Good!" Magiliw niyang sabi at ngumisi siya. Creepy! "Good? Anong Good do'n?" Tinaasan ko siya ng isang kilay. Napakamot naman siya sa ulo niya at yumuko parang bata na nahihiya. Wierd talaga!

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"

I made her cry over and over again. "hushhh baby stop crying please.,it hurts seeing you cry, i won't leave you again hmm? mahal kita baby mahal na mahal kita at masakit para sa akin na makita kang nasasaktan ng ganito ng dahil sa akin" nakikisabay narin ang mga luha ko. I could feel how my heart aches because of its abnormal beating. It was beating too fast and i'm having a hard time because of it.

He's just so weird, mas weird pa siya sa definition ng weird. "Nangyari sayo?" usisa ko kay Lee, nakasimangot kasi siya umagang-umaga tapos hindi man lang ako binati ng good morning na usual niyang ginagawa. At ang loko talaga! Dinaanan lang ako. "Hoy!" "What?! Ayaw mo na ginugulo kita, pinapakialaman kita, ni kausapin nga yata kita ayaw mo. Bakit ngayon nangungulit ka?" Oh! Tingnan mo, umagang-umaga high blood na.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”