Weird In Tagalog Novels & Stories

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

Di man siya tanda ng utak ko, kilala siya ng puso ko. " M-mama..." Tawag ko pa dito na sa hindi Malamang dahilan ay napakasarap bigkasin. Naramdaman ko ang pagtigil nito saglit saka malakas na humagulgol. Naalarma naman ako sa ginawi nito, " May problema ba, Mama?"

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

Ysla Bago kami matulog ni Nathan, palagi muna kaming nag-uulayaw, walang palya, walang mintis. Parang ritwal na namin iyon tuwing gabi, isang tahimik ngunit maalab na paalala ng koneksyon naming dalawa. Minsan, kahit sa paggising pa lang, lalo na kung nauuna pa kaming magdilat ng mata kaysa sa pagtunog ng alarm, ay inuulit namin ito na parang hindi sapat ang gabi para iparamdam ang init at uhaw ng isa’t isa.

mahinang ungol ko “Hindi ba... Ito ang nais mong mangyari? Nuon pa man nahahalata ko na ito ang gusto mo. Ngayon, marry me at sisiguruhin kong... Ang nais mo makukuha mo, at ako makukuha ko ang gusto ko."

you have a job tomorrow, do you want tobe fired? "ba-bakit ba lage monalang sinasabe yan Mr.montaire mukang bang gusto kung ma fired sa trabaho. Atsyaka mag tagalog ka nga nandito ka sa pilipinas kaya mag tagalog ka para mas lalo kitang maintindihan para hindi nako mahirapan kaka translate sa utak ko alam mo bayun. "sumakay kana sa kotse ko ihahatid nakita sa bahay mo.

biglang tanong ko pero sa magalang na salita Malamig na mga mata ang agad na dumirekta sa akin, matalim na tingin ang tumusok sa mga mata ko. Bigla tuloy akong nanigas sa aking kinatatayuan. Ngayon ko lang rin napagtanto na may mali sa aking katanungan. "You want me to leave? In my own house?" his one brow shot up. I gulped, hindi ko siya pinapalayas. Tinatanong ko lang kung aalis ba siya mamaya. For me, it's a normal question. Pero pag iniisip mong maigi, parang may ibang kahulugan nga iyon.

“Mama? Hindi. Nasa Canada ang Mama ko. Katulong lang namin ‘yan. Pauwi na nga siya, e. Hinatid lang niya ‘yong librong naiwan ko kanina.” Naramdaman ko ang mabilis na pagpatak ng mainit sa likido galing sa aking mata. Bakit ginawa ko ‘yon? Bakit sinabi ko ‘yon? Bakit ikinahiya ko siya? Mariin kong nakagat ang ibabang labi ko nang maalala ko ang iba pang masasakit na salita na sinabi sa kan'ya. “Ano’ng ginagawa mo rito?! Umuwi ka na nga! H’wag mo akong ipahiya sa harap ng mga kaibigan ko!”

Kung isa ba itong maligno o aswang na bigla-bigla na lang nawawala agad sa kan'yang paningin. "Fvcking hell! Ang dami ko ng iniisip ngayon nadagdagan na naman ng isa. Sino ba talaga ang babaeng iyon at bakit ang dami n'yang alam sa akin?" lihim na pagkausap n'ya sa sarili.

At marahil… Marahil, may kailangan pa akong malaman bago ako makalabas. O bago ako tuluyang makulong. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakatakot. Sa ngayon, isang bagay lang ang sigurado: Hindi ito simpleng bantay-sarado. Hindi ito simpleng pagkakakulong. Ito ay isang larong may mas malalim na dahilan. At ngayon, mas kailangan kong magmasid — hindi lang sa mga tauhan, kundi sa mga salita, sa mga tingin, sa mga ngiti… lalo na kung galing sa isang taong tulad ni Nanay Solen.