Novel & Cerita What Is Bipolar In Tagalog

Siniko ko ito para tanggalin na ang braso sa balikat ko. Oh di ba, pakipot pa ang lola ninyo...kinikilig naman inside. Tumawa ito as in normal na normal na nakikipagflirt sa akin.Parang kami talaga at hindi nagpapanggap. Kanina lang galit na galit ito sa akin. Ngayon naman sweet m-sweetan. Bipolar ata, tsk! "Talk to you later, Huwag ka agad umuwi. Ihahatid na rin kita." Bulong niya sa akin. "And we need to talk! Real talk!"pahabol pa niya

sagot ng lalaki. "Salamat!" Dumukot si Maya sa bulsa nito at kinuha ang perang naka-bundle. "Heto, hindi ko alam kung sapat na iyan, bata! Pero ito lang muna ang maibibigay ko. Mangyari lamang na huwag mong ipagkalat ang nakita mo rito."

Pero teka, bakit siya nagagalit sa akin? “Bakit ka sa akin nagagalit? Malay ko bang may ibang tao dito? Ang akala ko ay pumasok ka na kaya hindi na ako nag-abala pang takpan ang sarili ko.” Hindi na siya nakasagot, siguro ay nakapag isip isip na rin ang loko. “Good morning,” sabi niya na ikinagulat ko. Bipolar ba ito? Tapos ay bigla na lang niya akong hinalikan na tinugon ko rin syempre, hindi na nga lang ako umasa na hihigit pa roon ang gagawin namin.

is she a bipolar now? "I admit I'm angry and still sulking until now because you ignored me as your bestfriend for fucking four years, but now I'm fine because I can see how happy you have been with your husband and i envy you for that labs" sabi niya na nagpalaglag ng panga ko.

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

“Leigh” “Leigh” “Leigh, totoo ba ang kumakalat na balita?” Umigting muli ang panga ni Leigh at kasabay noon ay ang pangngitngit ng kanyang mga ngipin sa labis na inis. “Shit! Hindi ba talaga nila ako tatantanan? Masyado silang interesado na malaman ang nangyari sa aming dalawa ng halimaw na ‘yon. Sobrang nakakarindi at nakakaubos na ng pasensya ang pangungulit nila!”

Pagsulyap-sulyap lamang ang ginagawa nito dahil busy siya sa pagmamaneho. Humagikhik akong muli. “Alam mo ba, h'wag ka sanang ma-offend, pero ang bansag ko sa 'yo is Mr. BKMP.” “BKMP?” Nangunot ang kaniyang noo. “What the hell does that means?” Humalakhak muna ako. “Mr. BKMP means Mr. Bilyonaryong Kinulang sa Mabuting Pag-uugali.” Napasinghap ako nang bigla itong prumeno. “What did you just say?”

galit kong sagot dito "Whatever! Basta, ayusin mo ang problemang iyan, Baylord. Nakausap ko ang doctor ni Tisay kanina at masyado daw vulnerable ang emoson niiya.. Nakakaranas siya ng postpartum depression dahil sa mga nangyari." seryoso niyang wika. Mariin kong naipikit ang mga mata ko. Postpartum? Shit, matapang si Tisay. Tsaka, masayahin siya paanong makakaranas siya ng depression?

Tanong ko "Dahil maraming alaala dito ang ayaw ko ng balikan kaya hanggat kaya kung bumalik dito babalik parin ako pero hindi katulad noon na masaya ako" saad muli nito pero naguguluhan parin ako

Marahas kong pinunas ang mga luhang di halos tumitigil sa kakapatak. Rinig na rinig ko rin ang maya't mayang pagsinghot ko,na bunga ng matagal na pag iyak. "Ma'am, hindi ko ho alam ang sakit na nararamdaman ninyo ngayon,ngunit kailangan ninyong tumayo ma'am. Matatalo kayo niyan". Nagsusumamo ang boses ni Aling Tisang. Napatingin ako sa telebisyon, kasalukuyan nang nakaupo sina Salem at Rina.