What Is Bipolar In Tagalog Novels & Stories

Ang hirap niyang basahin. 'Di ko magawang titigan ng matagal si Jeush sa mata. I can't. Pakiramdam ko ay anumang oras ay kaya ako nitong paslangin. Yumuko at kinagat ko ang aking pang-ibabang labi nang bigla itong kumibot. Wala man lang akong alam na dahilan na biglang ikinagalit nito. He's so bipolar. " F*ck.! " Pagmumura pa nito sabay na tumalikod sa'kin.

She mouthed "bakit?" "Pakainin mo' to, mukhang nalipasan." Tumabi ako kay Ave na hanggang ngayon ay masama pa rin ang tingin sa whiteboard. Inaano ba siya nito? Nananahimik ang whiteboard sa unahin eh, kung tingnan niya para niya ng papatayin. "Hoy.." maayos naman kaming naghiwalay kahapon ah. Mukhang bukod sa may saltik ang mga ito, mga bipolar din.

Umangat ang kanyang kilay nang mapansin niyang nakasuot na ito ng seatbelt. Umangat ang kilay ng binata. “What?” “What the hell?” wala sa sarili niyang tanong. “Why are you in there? Seriously?” “I told you, I’m coming with you,” saad nito. “Get in and take me with you.” Her head tilted a bit. This man confuses her sometimes. Minsan mabait, minsan nakakainis, minsan masungit. Don't tell her…. “May bipolar disorder ka ba?”

"Too bad, pabor 'ata sa akin ang lahat." @Bwi_laber

Sagot ni Krizha, habang ako’y patuloy parin sa pakikinig. “It’s..... it’s the heart of the banana.” Seryusong saad nito. “Huh?” Tila nagugulohang turan ng batang lalaki. “I said, it’s the heart of the banana, sa tagalog ay puso ng saging. Hindi mo ba alam ‘yun?” Tanong ni Krizha pabalik sa batang lalaki. “I don’t know that, because mommy don’t tell anything about that heart of the banana.” Inosinteng saad ng batang lalaki.

Hindi niya maiwasan ang maluha. Wari’y siya ang nakaramdam ng pagbaon ng matulis na labatiba sa kanyang laman. Wari’y siya ang pinagtutulungang hawakan. [ labatiba - syringe ] Mula sa pagiging bayolente at pagiging marahas ay unti-unting nanglata ang mga bisig nito. Nagiging marahan na lamang ang bawat hampas na ipinagkakaloob nito sa mga ayudante.

Dagdag pang mahabang wika ko at umiling iling ang ulo. "Sasabihin ko naman sayo eh. Hindi ko nga lang alam kung paano ko sisismulan. Sophia has Schizophrenia and bipolar disorder at nasa hospital siya. May ginawa ito na hindi mo alam. A-ayokong mag aalala at matakot ka dahil sobrang mahal na mahal kita Dia-"

tanong nito. Hindi ako makaimik. Walang lumalabas na boses sa aking bunganga na para bang may nakabara dito. Hindi ko alam kung hanggang saan pero sana hindi na magtagal dahil ang puso ko pagod na pagod ng masaktan.

Parang baliw na nga ako dito dahil kinakausap ko ang sarili. "Ang tagal na eh! Bakit pa ako nasasaktan ng ganito? Matagal naman na kaming wala pero bakit ang sakit parin lalo na may iba na siyang papakasalan? Bakit ang sakit?" Naiiyak na sambit ko saka ako napaluhod sa baba ng inuupuan ko at sinuntok ang lupa doon. Ang sakit! Ang sakit nyang mahalin!

suminghot-singhot 'to tanda ng pag-iyak. Napakapit siya sa headrest ng sofa dahil sa nalaman. Akala niya alam ng mga 'to kung nasaan siya. Ang abuela niya. "I-I'm here in the Philippines, Ate Mae. Can I talk to my abuelo, please? Please, Ate Mae..." Ano ba ang pinasok niya? Ba't nagkaganito? Hindi ba pinaalam ng kanyang ama sa mga 'to kung nasaan siya?