Yo Mama Roasts

Hanggan kailan kita mamahalin ang mga salita binitawan ni Vee PasCua sa loob ng dalawa tao simula ng makilala niya si Dylan Lucario minahal na niya ito ngunit hindi tulad sa kaibigan niyang si Bhella at sa asawa nitong Cy na kapatid ni Dylan ay siya lamang ang nagmamahal dahil may iba mahal at hinihintay ang binata. hanggan kailan hahabol at magpakatamga si Vee sa pagmamahal niya sa lalaki kung hindi naman nito masuklian ang pag ibig na ibinigay niya at sa pagbabalik ng taong mahal ni Dylan lalo niya nalaman na hindi talaga siya mahal ng lalaki. bibitaw na ba siya o kakapit pa na may pag asa mahalin din siya ng lalaki o mananatili lamang siyang mag isang nagmamahal

READ AT YOUR OWN RISK ⚠️ Si Maya ay isang bilanggo sa mansion ng mga Gustin dahil sa malaking pagkakautang. Tanggap niya ang kapalaran niya na habang buhay magbayad ng pagkakautang sa mga ito kapalit ng kanyang paninilbihan... Isa lang ang hiling niya, iyon ang bumalik ang nanay niya na bigla nalang siyang iniwan sampong taon na ang nakakaraan. Nang bumalik si Hannah galing sa America, ang apo ng mga Gustin ay agad na ipinagkasundo ito sa isang mayamang binata na si Tyler Montemayor; Ngunit nagmatigas si Hannah. Sa takot ng mga Gustin na baka i-pull-out ng binata ang investment nito sa kanilang kumpanya ay naisip nilang si Maya ang ipakasal kay Tyler dala ang kanilang apelido. Walang nagawa si Maya kundi ang pumayag na ma-ikasal sa mayamang binata. Hinanda niya ang sarili na masaktan at pagmalupitan ng mayamang binata ngunit hindi iyon ang nangyari... "Araw-araw kitang mamahalin, Maya.” Katagang sinabi ni Tyler na labis n'yang ikinagulat. Mapanindigan kaya ni Tyler ang pangako gayong maraming tutol at hadlang sa pag iibigan nilang dalawa? O sa bandang huli ay magkakahiwalay din sila?

Kehilangan kalung liontin berharga milik mamanya tentu membuat Amanda sangat sedih dan cemas. Terlebih, liontin itu digadaikan oleh teman kosnya sendiri! Berbagai upaya dilakukannya untuk menemukan liontin dan mendapatkannya kembali, termasuk merelakan cuti kuliahnya untuk menjadi seorang office girl di perusahaan besar. Kegigihannya itu ternyata membuat bos-nya terkesan, hingga membantunya menebus liontin itu. Kisah cinta pun berlanjut diiringi polemik dan konflik. Terutama, liontin berharga itu ternyata terhubung langsung dengan keluarga sang bos, Wisnu Hendra Dinata.

They said the boarding schools are a training ground for the best students but they also said it was a deep quagmire for students who forgot what their motives were. But, who told the seniors that the junior girls were their servants? Who brought up referring to juniors as fags? Who said the 'journey of no return' was fun? Who claimed that 10 minutes was enough for mealtimes? Who said siestas' were opportunities for punishments? "Come you junior girl, why did you walk past the front of your seniors' classroom" "Senior I..." "Go down low" And so another junior girl gets into a day's worth of troubles.

J'ai été choisie pour être la fiancée de Lorenzo, l'héritier de la Mafia. Mais lors d'un gala familial, Lorenzo a été ouvertement courtisé par Chiara, la fille d'un marchand d'armes. Chiara n'était pas comme les autres débutantes respectueuses des règles. Elle a filé à toute allure dans les rues au volant d'une voiture de sport modifiée, a utilisé un couteau de combat de qualité militaire pour couper ses cigares et a bu le whisky le plus âpre, pur. Il y avait en elle une sauvagerie indomptée, un feu dont Lorenzo n'a pas pu détourner le regard. Il s'est plaint auprès des anciens de la famille : « Comment une femme pareille pourrait-elle être notre Madre et diriger toute cette famille ? » Ses paroles ont dégouliné de mépris pour son imprudence, et pourtant ses yeux sont restés rivés sur elle, suivant chacun de ses gestes tandis qu'elle levait son verre. Puis, le jour de l'anniversaire de Lorenzo, il a annoncé son intention de faire de Chiara sa maîtresse. Chiara a refusé : « Les femmes de ma famille sont des épouses, jamais des maîtresses. Et le cœur de mon mari doit n'appartenir qu'à moi. » Lorenzo est venu me voir, la voix hésitante. « Alessia, ce n'est qu'un titre. J'ai besoin que tu le lui cèdes. S'il te plaît ? Elle ne comprend pas les traditions de notre famille et elle a fait tout un scandale à propos de m'épouser. Il faut simplement l'apaiser pour l'instant. Même si elle m'épouse, c'est toi qui continueras à gérer les affaires de la famille. » Alors que je me tenais là à essayer ma robe de mariée, une perle de cristal acérée sur le corsage m'a percé le doigt. Une seule goutte de sang s'est épanouie sur le satin d'un blanc immaculé. La robe a été ruinée, mais le mariage a eu lieu malgré tout. Si je ne pouvais pas être l'épouse de l'héritier, je suis devenue la femme du Don.

Ang ampon ng aking ama ay ikinulong lamang sa masikip na storage closet nang halos labinlimang minuto, ngunit tinalian niya ako at itinapon sa loob bilang parusa. Tinakpan pa niya ang ventilation gamit ang mga tuwalya. "Bilang nakatatandang kapatid ni Wendy, kung hindi mo siya kayang alagaan, marapat lamang na maranasan mo rin ang takot na naramdaman niya,” seryoso niyang sabi. Alam niyang may claustrophobia ako, ngunit ang aking mga desperadong pakiusap, ang aking matinding takot, ay sinagot lang ng malupit na sermon. "Magsilbi sana itong aral sayo para maging mabuting kapatid." Nang tuluyang lamunin ng kadiliman ang huling hibla ng liwanag, nakakaawa akong nagpumiglas. Isang linggo ang lumipas bago muling naalala ng aking ama na may anak pa siyang nakakulong at nagpasya siyang tapusin na ang aking parusa. "Sana'y naging magandang aral sa iyo ang isang linggong ito, Jennifer. Kung mangyayari pa ito muli, hindi ka na pwedeng manatili sa bahay na ito." Ngunit kailanman ay hindi niya malalaman na matagal ko nang nalanghap ang aking huling hininga sa nakakasulasok na silid na iyon. Sa kadiliman, unti-unti nang nabubulok ang aking katawan.

During my night shift, I refused to help my adopted sister administer fluids to her patient. After the wrong drug is given, I watch a seven-year-old boy die after he suffers an allergic reaction right before my eyes. In my previous life, the boy's family stormed the nurses' station after I'd just finished administering his IV medication. The next thing I knew, I was violently beaten up. "You poisoned my grandchild by giving him the wrong medicine!" But the fluid I introduced into his bloodstream was a simple glucose solution. It couldn't have led to such a disastrous outcome. When I was on the brink of passing out, someone called the police. I thought help had finally arrived, but I was sorely mistaken. The police officer—my brother—pinned me to the ground. "We found your prints on the drug vial. You're a murderer." Then, my childhood friend, a forensic pathologist, held up an autopsy report and accused me of the same crime. "The patient's time of death is around 5:00 am. That's the same time you administered drugs into his system." Unable to prove my innocence, I was ultimately beaten to death by the boy's enraged family members. My brother and my childhood friend had always loved me. Even on the brink of death, I couldn't understand why they would do this to me. Now, I open my eyes and find myself back on the night it all began.

Dikecewakan sang papa, dikhianati sahabat, dan diselingkuhi tunangan, membuat hati Dea begitu sakit dan hancur. Hal itu membuat dirinya memilih untuk tinggal bersama mamanya. Sayangnya di rumah sang mama, Dea hendak dilecehkan oleh papa tirinya. Beruntung ada Bian—kakak angkat sekaligus CEO tampan yang berhasil menolongnya. Sejak kejadian itu Dea tidak lagi percaya cinta. Ia memilih untuk tetap sendiri. Namun sebuah kesalahpahaman memaksa Dea untuk menikah dengan Bian. Dapatkah Dea menjalani rumah tangga tanpa rasa cinta? Akankah ia kembali membuka hati untuk Bian yang sejak dulu memendam perasaan kepadanya? Follow IG author kuy .... @richmama23_

Rasa khawatir, takut, sedih, dan amarah adalah bagian dari hidup. Semua orang memiliki bagian dan porsinya masing-masing, tetapi ... coba bayangkan jika hidupmu berada di posisi terburuk dari setiap kehidupan. Seperti yang tengah dialami Luna. Wanita berusia dua puluh lima tahun ini tengah berjuang menghadapi hal terburuk yang pernah ia alami. Berlari, bersembunyi, dan menghilang, mengantarkannya pada sebuah cinta dan mimpi yang baru. Namun, perang melawan diri sendiri tidak pernah usai baginya. Apakah semesta memang sekejam ini pada semua orang?

Maya seorang TKI asal Hongkong pulang kampung. Saat pulang itu, ternyata bertepatan dengan hari pernikahan adiknya, Sarah. Betapa kagetnya dia ternyata iparnya itu adalah kekasihnya sendiri, Agung. Maya marah besar. Apalagi keluarganya seakan mendukung pernikahan itu. Usut punya usut ternyata disebabkan Maya bukan anak kandung ayahnya, Sutrisno. Bahkan Maya akhirnya diusir dari rumah yang dibangunnya sendiri dari uang kirimannya sebagai TKI. Ibunya tidak bisa berbuat apa-apa untuk mencegah kepergiannya. Sayang, nasib tragis tetap berpihak pada Maya. Saat ia merantau ke ibukota, tasnya dicopet dan barang bawaannya entah kemana. Bagaimana nasib Maya selanjutnya? Hidup di ibukota tanpa sepeser uang pun, tanpa ada orang yang ia kenal, bahkan tanpa sehelai baju kecuali yang ia kenakan.