Трагическая Любовь Novels & Stories

ก้องภพเกร็งสะโพกรับการโหมของคนที่คุมจังหวะอยู่เบื้องบน เขารับรู้ว่าหญิงสาวใกล้จะถึงปลายทางแล้ว “พี่ก้องขา ปานไม่ไหวแล้ว กรี๊ดดด!” ปานรักขยับสะโพกเร็วครั้งสุดท้ายก่อนจะทิ้งตัวกดสะโพกค้างรัดล้อมเอาตัวตนของสามีไว้ ร่างสาวสะท้านเฮือก เกร็งกระตุก จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้าง แห งนเงยหน้ากรีดร้องเสียงหวานระงม ก้องภพจับช่วงเอวคอดและสะโพกของภรรยาแน่น เขาเสยสะโพกขึ้นในจังหวะไม่ผ่อนปรนสุดแรง เร่งจังหวะตามหญิงสาวไปยังปลายทางบทเพลงแห่งรัก

“คนเราถ้าลองว่าใจเชื่อไปแล้ว มีตาก็เหมือนไม่มี ต่อให้เห็นตำตาก็เหมือนมองไม่เห็นอยู่ดี” พูดจบเธอก็หมุนตัวพร้อมกับปาดน้ำตาวิ่งกลับขึ้นไปบนห้อง ร้องไห้ให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง เธอทุ่มเทความรักให้กับสามีจนหมดหัวใจ แต่กลับไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา ทุกสิ่งที่มอบให้ไปค ือความไร้ค่าสูญเปล่า

โจนาสไม่ปล่อย คำว่าไม่ได้รักที่แสนเย็นชาทำให้ช่วงล่างของเขาราวกับมีกระแสไฟฟ้าระลอกใหญ่แล่นผ่าน เกิดอาการอยากเอาชนะความดื้อดึงของเธอ เอวสอบจึงขยับเสียดสีต่อ จูบริมฝีปากอิ่มประหนึ่งจะลงโทษให้สาสมกับที่กล้าปฏิเสธ เป็นเมียเขาดีๆ ไม่ชอบ ต้องใช้ไม้แข็งถึงจะว่านอนสอ นง่ายใช่ไหม ไม่รักคนที่อยู่ใกล้ชิดมาสี่ปีแล้วรักใคร คนๆ นั้นที่ไม่มีทางเป็นไปได้อย่างนั้นหรือ มันตายไปแล้ว ตายไปตั้งนาน เมื่อไหร่จะลืมมันสักที

"อื้มไม่ธรรมดาเลยนะ โชคชะตาของเธอมันยุ่งเหยิงไปหมด ถ้าจะให้พูดคือ ยังไม่มีความรักที่จริงใจ เพราะชีวิตของเธอนั้น กำลังเดินมาถึงทางตัน ที่ไม่มีใครสามารถจะตัดสินใจได้นอกจากตัวเธอ " "ฮะ!! พูดให้เข้าใจหน่อยได้ไหมแม่หมอ" "พูดง่ายๆ สามไพ่นี้ บ่งบอกถึงความรักที่เสียสละ เ ลือด หัวใจที่อันบริสุทธิ์ สิ่งที่ฉันเห็นในอนาคตนั้น ดวงวิญญาณเธอแตกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี"

"เหลืออีกสามครั้ง" "สามครั้งเหรอคะ?" หญิงชรายิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยต่อ "ครั้งนี้ต้องรออีกเจ็ดวัน ประตูมิติจะเปิดออกอีกครา หากแม่หนูข้ามมาครั้งที่ห้าต้องรอถึงหนึ่งเดือนจึงจะกลับไปได้ ครั้งที่หกต้องรอสองเดือนประตูมิติจึงจะเปิด และครั้งสุดท้ายจงระวัง หิมะแรกของฤดูห นาว อย่าข้ามมาในวันนั้นเป็นอันขาด มิเช่นนี้เจ้าจะพลัดพรากจากคนที่รักไปตลอดกาล"

ทางด้านปลายฟ้าที่กำลังนั่งนิ่ง มือที่จับประตูค้างไว้กลางคัน เธอหันไปมองปอร์เช่ที่กำลังดับเครื่องยนต์ ก่อนจะเผยอยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นภาพการแสดงความรักของทั้งสองคน ในใจก็ได้แต่อิจฉาความรักของทั้งคู่ ถึงแม้ที่ผ่านมาจะมีอุปสรรคหลายอย่าง แต่ทว่าทั้งสองคนก็สามารถให้อภ ัยกันและจับมือฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านั้นมาได้จนมีวันนี้ เธอมองว่าทั้งคู่คือคู่รักตัวอย่างแห่งความทรหดอดทน “รอแปบนึงนะคะ”

“ภูผา....คือ....เตย...เตยชอบภูผา ชอบมาตั้งแต่ ม. ต้นแล้ว....” เสียงหวานของเด็กสาวในชุดนักเรียนมัธยมปลายเอ่ยขึ้นอย่างเขินอาย เมื่อเธอรวบรวมความกล้าที่มีอยู่ทั้งหมด เดินเข้าไปหาชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ที่เป็นที่หมายปองของผู้หญิงทั้งโรงเรียน ที่เธอหลงรักเขามาตลอด 6 ปี จนตอ นนี้ใกล้จะจบการศึกษา ถ้าไม่ทำแบบนี้กลัวว่าจะไม่มีโอกาสสารภาพรักกับเขา

พั่บๆๆๆ พั่บๆๆๆ ปั๊บๆๆๆ ปั๊บๆๆๆ "ฮันน่า อื้มม โอ้วว~ ทะ ที่รัก" เอวสอบอัดกระแทกแกนกายใหญ่เข้าออกถี่ขึ้น ทั้งหนักหน่วง ทั้งเร่าร้อน จนร่างบางเกร็งกระตุกครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุด แถมเธอยังขมิบตอดรัดลำกายเขาแน่นไปหมด ถ้ามันสามารถขาดได้ง่ายๆป่านนี้มันคงข าดไปแล้ว

่อยๆ ไขเปิดประตูความรู้สึกที่ปิดตายในใจของพิมพ์มาดาอย่างอ่อนโยน เธอเริ่มพิมพ์เล่าเรื่องราวความรักที่เพิ่งจบลงอย่างละเอียด และถ่ายทอดความเจ็บปวด ความเสียใจ และความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งอย่างหมดเปลือก ทุกตัวอักษรถูกกลั่นออกมาจากความรู้สึกที่แท้จริง โดยไม่ได้ค าดหวังสิ่งใดตอบแทนจากเขา

พายุและภาคินถามเกือบพร้อมกัน หมอพยักหน้าและเริ่มอธิบายแบบละเอียดให้ญาติผู้ป่วยฟัง “คล้ายกับโรคหลงลืมชั่วคราว...” หมอหยุดเว้นจังหวะ มองสบตาญาติผู้ป่วยที่ยืนตะลึงค้างมากกว่าตั้งใจฟังตาไม่กะพริบ “หรือที่เรียกว่า ‘TGA’ ที่ทำให้เกิดการสูญเสียความทรงจำอย่างเฉียบพลัน โดยความ