Novel & Cerita حامل

ก่อนค่อยๆขยับสะโพกขึ้นลงอย่างรู้งาน “อ่าาา แน่นมากเบบี๋” บาสเตียนจับเอวคอดไว้มั่น ยกตัวหญิงสาวขึ้นเล็กน้อย ก่อนอัดสะโพกเข้าออกอย่างบ้าคลั้ง ทำให้มือคนตัวเล็กต้องค้ำไว้กับแผงอกแกร่ง “อ๊าาา กระแทกขึ้นมาเลยค่ะเฮีย” มือเรียวจิกลงที่แผงอกแกร่ง เธอกัดริมฝีปากล่างของตั วเองแผ่วเบา

“แต่...” “ได้โปรดเถอะนะครับ” เบนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ใกล้มากขนาดที่ลมหายใจร้อนเป่าปะทะผิวแก้มของหญิงสาว พลอยพิชญาตัวสั่นเล็กน้อย เธอไม่เคยชิดใกล้กับผู้ชายมากขนาดนี้เลย มันทำให้เธอหวั่นหวามจนบอกไม่ถูก

“ว้าย! ฉันเจ็บนะไอ้บ้า!!” ปลายกระบอกปืนนั้นสะกิดตรงสาบเสื้อสีขาวที่บัดนี้เปื้อนรอยคราบสกปรกเต็มไปหมด ร่องกระดุมถูกสะกิดจนแยกห่างหลุดลุ่ยทีละเม็ด

ชายหนุ่มปลอบใจ จะรับปากว่าไม่เจ็บเลยคงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อคับแน่นเสียขนาดนี้ ช่องทางแสนคับแคบยังไม่เคยมีใครผ่านเข้าออกมาก่อน ครั้งแรกย่อมมีแรงเสียดทานเสียดสีกันรุนแรงเป็นธรรมดา กันต์ช้อนสะโพกผายขึ้นรับการขยับที่เป็นจังหวะจะโคน เขาพยายามอ่อนโยนที่สุดแม้อยากจะโจนจ้วงเข้า หาเธอให้ล้ำลึกรุนแรงเพียงใด ริมฝีปากร้อนก้มลงดูดเม้มยอดอกสีสวยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจให้เธอได้สัมผัสความเสียวซ่านแทนความเจ็บปวดที่ได้รับ

ธอ “อะ...อื้อ คุณผาด หนู...ร้อน” ใบหน้าของณดาเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดโตที่ผุดขึ้นจากความร้อนสวาทของร่างกาย ณดาลูบไล้มือไปกับหน้าอกกำยำบึกบึนแล้วเกาะเกี่ยวไหล่หนาแล้วก็ต้องสะดุดกับแผลเป็นใหญ่ที่หัวไหล่หนา เธอเพิ่งสังเกตเห็นมันตอนนี้เองว่าผู้ชายคนนี้มีแผลเป็นที่หัวไหล่แ ละส่วนอื่นของร่างกายก็มีให้เห็น แต่ไม่ได้ใหญ่เหมือนที่ไหล่หนา “จะ...เจ็บไหมคะ”