حامل の小説・ストーリー

​คือว่าเพื่อนของพี่มีเพื่อนสนิทเป็นผู้ชายแล้วแบบว่า วันหนึ่งเกิดไปมีอะไรกัน แล้วก็มีอะไรกันมาเรื่อยๆ โดยไม่พูดเรื่องสถานะกัน แบบนี้ความสัมพันธ์มันจะเรียกว่าอะไรอะ ​หืม...เค้าก็เรียกว่า FWB ไงล่ะคุณพี่ มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน ฟินๆ ฟันๆ กันไป ถึงเวลามีแฟนก็ต่างคนต่างไป เกม นี้ใครอย่าเอาใจลงมาเล่น ไม่งั้นก็แพ้อะ เค้าเรียกว่ามีความสุขในเรื่องเซ็กซ์ด้วยกันแล้วก็เป็นเพื่อนกันไปด้วย แต่อิสระทางใจไม่ผูกมัดเป็นเจ้าของกัน

ไม่รู้ว่าใช่ไหม เพราะปกติเขาควบคุมอารมณ์ได้ดีเสมอ และไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมาสักเท่าไหร่ แต่สิ่งที่มันตาทำเพื่อสกุลวสุจิตตา ก็ไม่มีอะไรให้เขาต้องตั้งคำถาม เหตุผลมันมีมากพอให้เขาเป็นห่วงเด็กคนนั้น “ถ้าอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ในท้องของตาหวานมีเลือดเนื้อเชื้อไขวสุจิตตา ตามความต้องการของคุณย่า ผมก็ควรจะเป็นห่วงไม่ใช่เหรอครับ...หรือคุณย่าไม่อยากได้เหลนแล้ว”

“ดีเลย! สุดยอดไปเลยเพื่อน!” “เป็นดาร์กช็อกโกแลตนะจ๊ะ ดีต่อสุขภาพหัวใจของเธอด้วย” ฉู่ลี่เหยียนหยิบแท่งช็อกโกแลตสีเข้มออกมาจากตู้เย็นอย่างรวดเร็ว มันคือดาร์กช็อกโกแลตสอดไส้มินต์ยี่ห้อดังจากสวิตเซอร์แลนด์นั่นเอง ซ่งจื่อหานยิ้มกว้างออกมาจนแก้มแทบปริ มันเป็นดาร์ก

ข่าวด่วน พาดหัวข้อข่าวเขียนด้วยตัวอักษรใหญ่และหนา “มีข่าวด่วนเพิ่งเข้ามาค่ะ สมาชิกของตระกูลชาร์พและผู้ก่อตั้งมูลนิธิโฮปถูกยิงโดยบุคคลนิรนามในวันนี้ เรายังไม่รู้ว่าเธอตกอยู่ในสภาวะใด แต่มือปืนได้เปิดฉากยิงดูเหมือนว่าจะเป็นการโจมตีที่มุ่งเป้าไปยังเธอ วิดีโอที่ค ุณกำลังจะได้รับชมนี้อาจจะรบกวนใจบางคน” ผมรู้สึกว่าหัวเข่าอ่อนแรงลง แต่ไม่มีอะไรที่จะเตรียมพร้อมผมในการเฝ้ามองผู้หญิงที่ผมรักกำลังถูกยิงหลายครั้ง

พุฒิตาวิ่งไปหาคู่หมั้นหนุ่มแล้วช่วยพยุงประคองชายหนุ่มลุกยืนขึ้นแล้วลูบจับแก้มที่แตกช้ำมีเลือดไหลซึมด้วยความเป็นห่วง “ทำไมต้องเป็นห่วงมันทั้งๆ ที่มันต่อยผมก่อนแท้ๆ พุฒิตา” อามาร์เดินมาหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองเมื่อพุฒิตาประคองนับสิบลุกยืนขึ้นโดยที่เธอยังโอบ ประคองร่างใหญ่ของมนุษย์ชั้นต่ำอยู่

“คนอื่นผมไม่รู้ว่าเค้าสอนยังไง… แต่วิธีสอนของผมต้องนั่งประกบกันแบบนี้ ไม่ต้องกลัวว่าม้าจะหนักนะครับ” เจมส์รู้ว่าเจ้าลีโอซึ่งเป็นม้าเพศผู้ สายพันธุ์ลิปิซานเนอร์ซึ่งมีขนาดใหญ่และแข็งแรงมากกว่าม้าสายพันธุ์อื่น รูปร่างพ่วงพีไปด้วยมัดกล้าม ลักษณะสง่างามและความกำยำล่ ำสันของมันสามารถแบกรับน้ำหนักตัวของคนสองคนได้สบายๆ สิบนาทีผ่านไป

เหอผิงใช้น้ำเสียงอ่อนโยนถามกลับ "ข้าน้อยเสี่ยวหยาง" ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่กำยำ มีความสูงมากกว่าคนทั่วไปครึ่งศีรษะ ดวงหน้าดุดัน ทีท่าแข็งแรงราวกับจะล้มวัวกระทิงได้ด้วยมือเปล่า "พระชายาอาเฟยใช้ให้ข้าน้อยติดตามพวกท่านมาขอรับ"

ขาอย่างตกใจ “เอริก... ฮือ อย่าเป็นอะไรนะ” “ผะ ผม ไม่เป็นอะไรโรส” เอริกหอบหายใจแรง ขยับกายให้ลุกขึ้นนั่งตัวตงไม่ให้ล้มลงไปกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนองออกจากร่างจนโชกชุ่ท มันเจ็บและเริ่มชา ใบหน้าของเขาซีดเซียวจากการเสียเลือด แต่ดวงตาสีน้ำทะเลยังคงเปล่งประกายวาวกล้าอย่างคน ที่พร้อมจะปกป้องยอดดวงใจของตน ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่มี มือหนากุมมือน้อยไว้มั่นบีบมือแน่นให้เธอรู้ว่าเขายังไหว ยังพร้อมจะดูแลเธอด้วย พร้อมจะพิทักษ์เธอด้วยชีวิต เขาหันไปมองหน้าคนที่ยิงเขา ริมฝีปากกระตุกยิ้มน้อยๆ

เสียงจากนิ้วที่ช่วยนำทางเข้าในร่องรักนั้นน่าอัศจรรย์ มันทำให้คนโดนสำรวจรีบแอ่นรับสัมผัสอย่างไม่เขินอาย ถุงยางชนิดพิเศษแบบบางเฉียบราคาสูงลิ่วถูกนำมาใช้เพื่อให้ได้รับการสัมผัสเสมือนจริงแต่ความปลอดภัยขั้นสูง เมื่อมีเกราะป้องกันเขาก็พร้อมสู้ศึก “ปึก!” เมสันสอดใส่ร่องสวา ทที่กลีบอวบสีชมพูจนเอมี่สะดุ้งเฮือก ความเร็วแรงอัดแน่นคับแคบถูกเบียดอัดพร้อมเสียงกรีดร้อง

แล้วก้มลงเก็บแฟ้มที่เปียกฝนกับกระดาษอีกหลายใบที่หล่นกระจายบนพื้น “ของคุณหรือเปล่าคะ” “ครับ” ไคตอบหญิงสาวแต่ก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้ เพราะเขาเพิ่งสะดุดล้มด้วยความรีบร้อน ทำให้ข้อเท้าข้างหนึ่งซ้น ต้องกระโดดกระต่ายขาเดียวมาหลบฝนอยู่ตรงมุมนี้ ครั้นจะกระโดดเข้าไปในตึกก็กล ัวจะพลาดจนบาดเจ็บเพิ่มอีก “ผมจะโทรหาเลขาให้มารับ แต่โทรศัพท์ดันแบตหมด คุณพอจะมีโทรศัพท์ให้ผมขอยืมใช้หน่อยไหมครับ”