12 Novels & Stories

เวลาผ่านเกือบห้านาทีได้ เกมจ้องตากันแบบเด็กๆ ถึงจบลงโดยที่หล่อนเป็นฝ่ายหลบตาเขาก่อน เสียงฝีเท้าก้าวมาหยุดืนอยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆทว่าเย็นเยียบนั่นทำเอาใบบัวหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก ฝ่ามือบางเริ่มชื้นเหงื่อ สายตาหลุบต่ำลงทันทีที่เ ห็นอีกฝ่ายจ้องตรงมายังเธอเขม็ง “ Could you please explain the topic i just taught in a way that i can understand, For example, What is the main point of this article? ”

มินิสเกิร์ตสีขาวสั้นเหนือเข่าโชว์ขาเรียวสวยรับกับรองเท้าส้นสูง ยิ่งทำให้ดูดีมากขึ้น ในมือถือกระเป๋าแบรน์เนมใบหรู “ซื้อเสร็จหรือยัง” “พนักงานไปดูให้อยู่ รอหน่อยไม่ได้หรือไงแค่นี้ทำเป็นรอไม่ได้” “รอได้พี่สาวทั้งคน”

บทที่ 4 เพื่อนเราคนนี้ไร้เดียงสา อารยารู้ว่าเพื่อนประหยัดมาก เงินทุกบาทที่หามาได้ต้องใช้สอยอย่างรอบคอบ แม้แต่ของฟุ่มเฟือยเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แทบจะไม่ได้ซื้อ เธอจึงมักจะแบ่งปันสิ่งที่ตัวเองมีให้เพื่อนด้วย อย่างพี่สาวของเธอที่ทำงานอยู่ในบริษัทเครื่องสำอางชั้นนำ เมื่อได้สินค ้าทดลองใช้มา เธอก็มักจะนำมาแบ่งปันให้เพื่อนคนนี้ได้ใช้เสมอ “อือ อีกประมาณหนึ่งอาทิตย์ภาคต่อของทรูเลิฟจะออกมาแล้วนะ ได้อ่านที่ให้ไปหรือยัง”

งนิ้วโป้งข้างขวาที่จับโทรศัพท์ลงไปบนหน้าจอ แต่เครื่องก็ดันฟ้องว่าลายนิ้วมือไม่ตรง เขาจะทำอย่างไรดี เขาจึงลองเอานิ้วโป้งด้านซ้ายวางทาบไปบนหน้าจออีกครั้งเพื่อสแกนลายนิ้วมือ แต่ทันใดนั้นสมาร์ตโฟนก็ปลดล็อกได้สำเร็จ เขารีบเลื่อนหาเบอร์ที่ปัทมาภรณ์โทรเข้าเมื่อวันก่อน และพ ลางเลื่อนดูเวลา จากนั้นพอเห็นเบอร์โทรที่จำได้เลขลงท้ายสามตัว 299 เขารู้ทันทีว่านี่เป็นเบอร์ของปัทมาภรณ์ เขาจึงรีบกดโทรออก

ให้ตายไข่มุกเม็ดนี้มันมีมูลค่าเป็นสิบล้านก็ด้วยเพราะเขาอยากซื้อคอนเนคชั่นหรอก “สิบสองล้าน” พินันท์ยังชูมือไม่หยุด ในสายตาชายหนุ่มเขาไม่ได้ต้องการซื้อคอนเนคชั่นจากเปรม

[ END ] ------------- ขอ 1 คอมเมนต์ ให้ผู้ชายที่ชื่อองศาหน่อยค่ะ

: มหาวิทยาลัย บอลยืนมองพลอยที่กำลังเดินลงจากตึกพร้อมช่อดอกกุหลาบสีแดงสดในมือ เขาจำได้ดีว่าพลอยชอบดอกกุหลาบมากถ้าเธอได้เห็นเขาพร้อมกับดอกไม้ที่เธอชอบเธอต้องหายงอนแน่นอน

เพลินแย้งเมื่อเห็นคะแนนของเพื่อน "แล้วของมึงอ่ะเพลิน?" "กูล่ะอยากเผาบ้านเขาจริงๆ" เธอว่าพลางหันหน้าจอโทรศัพท์ไปให้เพื่อนดู "3.97!!" "เยอะกว่ากูอีกมึงนี่..." เพลินพยักหน้า

คนถามชักสีหน้าเล็กน้อยที่ญาติคนไข้ไม่ยอมให้ความร่วมมือในการตอบคำถาม “สามสิบเก้า” “ใกล้เลขสี่เข้าไปทุกวันนี้แบบนี้อยากมีลูกไหมวะเพื่อน”