ผู้หญิงขายตัว Novels & Stories

เขาก้มลงมากระซิบ ซึ่งแน่นอนว่า ทำให้หัวใจดวงน้อยของนาราสั่นไหวด้วยความเจ็บใจ อยากฟาดหน้าอีกฝ่ายให้เต็มแรง แต่เขาก็พูดถูกอยู่ข้อหนึ่ง ‘ขายตัวก็คือขายตัว’ จะต่างกันก็ตรงหล่อนเลือกคนที่จะขายด้วยก็เท่านั้น! นาราเชิดหน้าขึ้น ไหนๆ ก็มาถึงจุดนี้แล้ว จะปฏิเสธอย่างไ รผู้ชายน่ารังเกียจตรงหน้าคงไม่เชื่อ

เขายังคงหาเรื่องไม่เลิก แค่คิดว่าเธอยอมขายให้คนอื่น แต่ไม่ยอมขายให้เขา ก็อดหงุดหงิดไม่ได้ ‘แบบนี้มันหยามน้ำหน้ากันชัด’ “กับใครก็ไม่ขายโว้ย ดูปากฉันให้ดีๆ นะ ฉัน ไม่ ใช่ ผู้ หญิง ขาย ตัว จำเอาไว้ด้วย คราวหน้าถ้ายังหาว่าฉันขายตัวอีกล่ะก็ ฉันจะซัดคุณให้ปากเจ่อไปเล ยคอยดู” ชมพูแพรเน้นย้ำชัดๆ ด้วยความโมโห

“ขายตัวเหรอ” “นอกจากขายให้คุณ ฉันก็ไม่คิดจะขายให้ใครอีก แค่นี้ก็สมเพชตัวเองมากพอแล้วค่ะ ฉันไม่ผิดสัญญาเรื่องที่จะนอนกับผู้ชายคนอื่นหรอกนะ คุณเองก็อย่าผิดสัญญากับฉันก็แล้วกันค่ะ”

“ฉันให้เงินเธอ แต่เธอกลับทำหน้าเหมือนโกรธฉันเลยนะนีน มันใช่เหรอที่ทำแบบนี้” “ก็ฉันไม่ต้องการแบบนี้นี่คะ ไม่ต้องการนอนกับคุณเพื่อแลกกับเงินก้อนหนึ่ง ฉันต้องการให้คุณเลิกยุ่งเกี่ยวกับฉัน แต่เมื่อคุณบีบบังคับกันแบบนี้ฉันก็คงไม่มีทางเลือก เสียตัวไปแล้วก็ต้องได้เงินตอบแทน เหมือนที่คุณอยาก ให้ฉันเป็นผู้หญิงขายตัวเหลือเกิน พอใจแล้วใช่ไหมคะคุณฟาร์ม ฉันกลายเป็นผู้หญิงขายตัวอย่างที่คุณต้องการแล้วนี่” นีนนาราระบายออกมาอย่างอึดอัด เธอต้องกลั้นก้อนความเสียใจเอาไว้ กัดปากตัวเองจนแน่น หันหน้าหนีไปด้านข้าง ไม่ยอมมองเขาอีก ผู้หญิงขายตัว

ชายคนนั้นหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง "ขายเสียงไม่ขายตัว? ไม่นานเจ้าก็ต้องขายตัวอยู่ดี สู้ขายเร็วๆ ดีกว่า เผื่อได้ราคางาม" หญิงสาวยังคงพูดขอร้องเสียงเบา "ข้า...ไม่ ข้าไม่เต็มใจ ขอร้องล่ะ ขอร้องท่านเถอะ..."

อรัณเอ่ยมาอย่างไม่คิดจะฟัง "ฉันบอกรอบที่ร้อยว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว ปล่อย" มิริณพยายามดิ้นและผลักอรัณออกจากตัวเธอ

หญิงสาวรีบพูดแทรก “ทำไม....รับไม่ได้เหรอไงว่าตัวเองขายตัวน่ะ หืม์!! นี่แม่คุณคงยังไม่รู้สินะ”

“ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ลูกชายผม อย่ามาซ้ำที่เดียวกัน มันเหมือนรุมหักหลังผม” ขณะเดียวกัน แบมที่ยังอยู่บ้านที่เป็นเรือนหอเพราะเธอยังไม่อยากขาย แต่ธีทัตได้ให้นายหน้าลงประกาศขายไว้แล้ว เธอไปหากชกรแม่ของธีทัต พอรู้ว่าเขาไม่มาค้างที่นี่ เธอร้อนใจจึงโทรหาชรันเพื่อถามเกี่ยวกับเขาว่าอย ู่ที่ไหน

ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตาสีเขียวมรกตที่ดูคมและมีอำนาจอยู่ใต้คิ้วเรียวสวย จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากสีแดงสด ผมยาวเป็นลอนสลวยสีน้ำตาลอ่อน ผิวสีแทนดูเซ็กซี่มาพร้อมกับเรือนร่างสูงโปร่งราวกับนางแบบ องุ่นรู้สึกว่าตัวเองตัวเตี้ยไปถนัดตาเมื่อยืนเทียบกับผู้หญิงตรงหน้า "ข อโทษนะคะคุณลูกค้า" พนักงานขายคนหนึ่งรีบหันมาพูดกับองุ่นเป็นภาษาอังกฤษอย่างสุภาพ "ชุดนี้... คุณผู้หญิงท่านนั้นสั่งซื้อไว้แล้วค่ะ"

เธอไม่ได้เป็นนางฟ้า ไม่ได้อยู่บนก้อนเมฆอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เธอเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่กำลังจะขายร่างกายให้กับผู้ชายที่เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว ดอกแก้วสลัดความคิดทุกอย่างทิ้ง พร้อมกับเสื้อผ้าที่เคยใช้ห่อหุ่มร่างกายออกไป