คนโรคจิต Novels & Stories

ซูเนี่ยนส่ายหน้า ครั้นเห็นสีหน้าผิดหวังของแต่ละคนจึงเอ่ยต่อ "ข้าหมายถึง มันไม่มีวิธีรักษาที่เห็นผลลัพธ์ได้ทันที โรคนี้ไม่ใช่โรคไข้หวัดที่แค่กินยานิดหน่อยก็หายได้ จะพูดให้ถูกคือมันคือโรคทางจิตเวชชนิดหนึ่ง อาการป่วยของคุณชายน้อยไม่ได้มีมาตั้งแต่ตอนที่คลอด แต่เกิด จากการกระตุ้นจากภายนอก หากเขาสามารถแก้ปมในใจได้ บางทีโรคนี้อาจจะค่อย ๆ หายไป ทว่ามันย่อมต้องใช้เวลายาวนานนัก" ลู่คันตาเป็นประกาย เช่นนี้ก็หมายความว่ามีหนทางรักษาได้ ขอเพียงไม่ถึงขั้นไร้หนทางรักษา เช่นนั้นพวกเขาก็จะพยายามจนถึงที่สุดไม่ว่าอย่างไรก็ตาม

เขาทำมันได้ยังไง เขาแฮกระบบในโน้ตบุ๊คของเธอได้ยังไง นอกจากเป็นโรคจิตแล้วยังเป็นพวกสตอล์กด้วยเหรอเนี่ย ยัยรินทำไมเธอถึงได้ดวงซวยขนาดนี้นะ

ฉันบิดเนื้อคนลามก คิดได้ไงเอากางเกงในมาดม “โรคจิตจริงแหละ มันไม่เสร็จบางที” มีสักครั้งไหมที่จะไม่วกกลับมาเรื่องบนเตียงยิ่งฟังฉันยิ่งปวดหัว

Chapter 87 “ที่กูรู้ก็คือมันเป็นป่วยซึมเศร้า พึ่งรู้วันนี้ว่ามันเป็นเกินกว่าเป็นโรคจิต ก็เป็นฆาตกรนี่แหละ” การกระทำของลลิณวันนี้บ่งบอกชัดว่าเธอไม่ปกติเป็นอย่างมาก

เขาควรไปพบจิตแพทย์น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด แววตาเจ็บช้ำที่สะท้อนออกมาจากบานกระจกใหญ่นั้นทำให้เขาต้องปิดเปลือกตาลงด้วยความเหนื่อยล้าจิตใจ สิ่งที่ต้องเผชิญโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง สิ่งที่ใจหนึ่งโหยหา... แต่อีกใจหนึ่งอยากหลีกหนี...ให้ไกล

เขาคือชายบ้าหน้าตาหล่อเหลาคมเข้มที่มีหนวดเคราผมผ้าวรกรุงรัง อายุประมาณสามสิบกลาง ๆ รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน ทะมัดทะแมง สวมเสื้อผ้าสีดำขาดวุ่นวิ่นไปทั้งตัว เขาเป็นคนบ้าอารมณ์ดีที่ชอบเห่าเหมือนหมา มากกว่าพูดเหมือนคน สติสตังค์ไม่ดี จำอะไรไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยทำร้ายใคร เขาไม่ใช่ตั วอันตราย สายตาของเขาอ่อนโยนกว่าคนปกติซะอีก

ฉันบอกมันไปอย่างที่คิด แต่ไม่ได้บอกว่ามันอาจจะเกี่ยวกับที่เขาเป็นโรคทางจิตแบบนั้นด้วย เพราะเท่าที่ลองศึกษาจากเว็บต่างๆ ดู คนที่เป็นโรคนี้จะคิดถึงแต่เรื่องอย่างว่าตลอดเวลา แต่ละคนก็มีวิธีจัดการตัวเองต่างกัน สำหรับเขาคงหนีไม่พ้นเที่ยวมีความสัมพันธ์กับคนนั้นคนนี้ไปทั่ว

เขารู้สึกเหวอแล้วเหวออีกไม่คิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดที่ถูกคนมองว่าเป็นโรคจิต พานนึกมันเขี้ยวตัวต้นเหตุไม่คิดว่าเธอจะแสบแบบนี้ ไม่อยากให้เขามาวุ่นวายกับลูกจนถึงขั้นแต่งเรื่องใส่ร้ายว่าเขามีปัญหาทางจิต "ผมไม่ได้มีปัญหาทางจิตนะครับ ลลิตาโกหกอย่าไปเชื่อเธอ" พยายาม อธิบายให้ยามเข้าใจ

ลำแข็งขึงยังค้างภายในตัว ต่อให้หมดเรี่ยวแรงยากจะหลับลง ร้อนวูบวาบท้องน้อยอยู่อย่างนั้น หายใจหอบยากต้านทาน "รีดน้ำให้หมดสิ...จะได้ไม่ไปต่อกับคนอื่น" "นายเข้าข่ายโรคจิตไปแล้วนะ"

"ไอ้โปรมันป่วยเป็นโรค PTSD ครับ เป็นภาวะทางจิตจากเหตุการณ์สะเทือนใจอย่างรุนแรง อาการนี้ฝังรากลึกอยู่ในใจมันมายาวนานหลายปีแล้ว" กลิ่นแก้วเบิกตากว้าง ริมฝีปากอิ่มเผยอออกคล้ายจะพูดบางอย่าง แต่เสียงกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เธอเคยได้ยินชื่อโรคนี้มาบ้างตามหน้าข่าวและบทความทางการแพทย ์ มันคือสภาวะที่ผู้ป่วยได้รับบาดแผลทางใจอย่างแสนสาหัสจนส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตประจำวัน ภาพของประธานบริหารหนุ่มผู้เด็ดขาดและแสนจะเพอร์เฟกต์ในทุกสายตา ซ้อนทับกับคำว่า 'ผู้ป่วยทางจิต' จนเธอปรับความรู้สึกตามแทบไม่ทัน