คนโรคจิต

"พี่จ๋า ตรงนั้นของพี่มีอะไรนูนออกมาน่ะ ทำไมถึงไม่เหมือนของหนูเลย" น้องสาวข้างบ้านผู้ใสซื่อวัย 18 ปี มองมาที่จุดนั้นของผมด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความกระหาย ผมแสร้งทำเป็นไขสือแล้วตอบไปว่า "ไหนลองให้พี่ดูหน่อยสิว่าของเธอเป็นยังไง" คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่มีความรีรอหรือเคอะเขินเลยแม้แต่นิดเดียว อยู่ ๆ เธอก็ถอดกระโปรงสั้นสีขาวของตัวเองลง เผยให้เห็นความขาวเนียนดุจหิมะที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า "พี่ดูสิ ของหนูมันเรียบกริบเลย ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง"

ฉันเป็นแม่นมให้เจ้านายถึงบ้าน แต่หน้าอกที่คัดน้ำนมกลับทำเสื้อเชิ้ตฉันเลอะเทอะไปหมด ฉันรีบร้อนจัดการกับสภาพตรงหน้า แต่มันกลับแย่ลงเรื่อยๆ จนคราบน้ำนมเปรอะเปื้อนไปทั่วตัว ทำให้เจ้านายไม่อาจละสายตาไปได้เลย และภายใต้สายตาที่เร่าร้อนนั้น ฉันกลับมีความรู้สึกตอบสนองอย่างน่าไม่อาย ในขณะที่ฉันหมดแรงอยู่ในห้องน้ำ พยายามจัดการกับความต้องการของตัวเอง แต่กลับยิ่งทวีความกระหายจนแทบทนไม่ไหว เจ้านายก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า พร้อมกับประคองความนุ่มนวลอวบอัดของฉันไว้ “เด็กกินไม่หมด เดี๋ยวผู้ปกครองจะเป็นคนรับผิดชอบเอง” พูดจบเขาก็โน้มตัวลงครอบครองยอดอกของฉันไว้ในอุ้งปากทันที