คุณหนูกับผัวคนงาน Novels & Stories

โดยที่เขากับเธออยู่เคียงข้างกันและกันไม่เคยห่างไปไหน คนหนึ่งทำงานเป็นเสาหลักของครอบครัวสลับกับช่วยเมียดูแลลูก อีกคนทำตัวเป็นช้างเท้าหลังดูแลลูกและดูแลเบื้องหลังของเขาทุกอย่างแม้กระทั่งรองเท้าที่เขาใส่ออกจากบ้าน ต่างคนต่างทำหน้าที่ของกันและกันเป็นอย่างดี เป็นสามีเป็นภรรยาท ี่สมบูรณ์แบบ

(หนูกำลังจะถึงบ้าน) "พอฉันออกบ้านปุ๊บ เธอก็แจ้นออกบ้านปั๊บมันร้อนจนอยู่บ้านไม่ติดหรืออย่างไร" (คุณติน คุณเป็นคนบอกหนูเองว่าอยากทำงานก็หางานทำ แค่หนูออกมาหางานและแวะเยี่ยมพ่อ หนูไม่หนีหรอกค่ะ) "เดี๋ยวนี้เธอกล้าเถียงฉันเหรอเปียโน"

เพราะที่นี่มีบ้านพักให้คนงานแต่ละครอบครัวได้อาศัยกัน "ไม่มีคนแต่คุณไม่อายผีสางเทวดาบ้างเลยหรือไง" "พวกท่านก็กลับกันหมดแล้วเหมือนกัน" "คนบ้า ปล่อยนะ" "นะ..นิดเดียวเอง" "ฉันไม่เล่นกับคุณแล้ว"

คนข้างบ้านเห็นมีคนมาทำลับๆ ล่อๆ เลยตะโกนเข้าไปถาม "สวัสดีครับพี่สาว.. เจ้าของบ้านหลังนี้ได้บอกอะไรไว้ไหมครับ" "หนูน้ำนะเหรอ" "ใช่ครับ" "แล้วคุณเป็นอะไรกับหนูน้ำ" "ผมเป็นสามีของเธอครับ" "ฉันไม่เคยได้ยินว่าหนูน้ำแต่งงาน คุณมั่วหรือเปล่าเนี่ย"

ใช่แล้วล่ะ ห่วงว่าผู้ชายตัวคนเดียวอย่างฉินเฟิงจะดูแลลูกได้ไม่ดี ดังนั้นถึงได้เรียกหรงจิ้งมาช่วยดูอีกแรง แต่ท้ายสุดในกล้องกลับเห็นเธอและสามีตัวเองหลับนอนด้วยกัน ลูกชายก็ยืนเฝ้าข้างๆคอยส่งข่าว

ามหลังต่อกันอยู่อาศัยเป็นครอบครัวใหญ่...จัดว่ามีบริเวณกว้างไม่น้อยนั้น ย่อมต้องการคนดูแล..และพวกเจ้าหล่อนถือคติว่ามีสามีคุ้มกะลาหัว..สามีของพวกเธอเป็นคนหาเงินเข้าบ้าน ดังนั้นหน้าที่ทำงานบ้านทุกอย่างรวมถึงซักผ้ารีดผ้า งานครัวเพื่อเลี้ยงคนงานของธุรกิจกงสีของตระกูล...เลี้ยงค นในบ้านจึงถูกยัดเยียดให้สะใภ้สามทำเพียงแต่ผู้เดียว คนงานที่ช่วยก็มีเพียงเด็กรับใช้สองคนที่มาทำงานไปกลับชั่วคราว

คนขี้ฟ้องคลำหัวตัวเองป้อยๆ พร้อมกับขว้างค้อนใส่เจ้านายเสียตาคว่ำ “ก็ลองดูสิ...ว่าเมียข้าจะฟังใคร ระหว่างข้า...ซึ่งเป็นสามีสุดที่รักของเขา กับเอ็ง ซึ่งเป็นเพียงคนงานขี้ประจบสอพลอ...หึ...”

บัวตูมรับไม่ได้อย่างแรง เธออยากให้ภาพที่เห็นเป็นเพียงความฝันเท่านั้น แต่ขยี้ตากี่ครั้ง เธอก็ยังเห็นสองคนนั้นอยู่ แถมยังได้ยินเสียงครวญครางความสุขสมออกมาจากปากของน้องสาวตัวแสบอีกด้วย “เฮ้อ...ขนาดกับพ่อผัว แกยังเอาได้ นับประสาอะไรกับพวกคนงานหนุ่ม ๆ ฉันคงทำได้แค่เตือ นแกเท่านั้นแหละ แต่แกจะเชื่อรึเปล่า มันก็คงอีกเรื่อง!!!”

แต่เขาโกรธกว่า เพราะเดินหาเธอไปทั่วคฤหาสน์ จนมาจบที่นี่ “เพราะคุณไม่ใช่เด็กอนุบาลไง ผมถึงเป็นห่วง คุณไม่รู้ใช่ไหมว่าไร่ของผมมีคนงานชายกี่ร้อยคน และเกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์ยังไม่มีเมีย เถื่อนด้วย หรือว่าอยากจะเป็นเมียพวกคนงาน” เป็นเมียคนงานแล้วไง เธอเห็นคนงานพวกนั้นรักเ มียรักลูกจะตายไป ไม่เหมือนคนรวยบางคน ที่ทำตัวเหมือนตัวเองเป็นเทวดา

“แต่ฉันยังต้องทำงานที่นั่น ต้องเจอพนักงานคนอื่นๆ ในร้าน” “ก็บอกไปสิ ย้ายไปอยู่กับผัว” “บ้าเหรอ เราไม่ได้เป็นแบบนั้นเสียหน่อย”