ログインตอนพิเศษ(ลูกพยัคฆ์)ในช่วงสองเดือนแรกของการเป็นคุณพ่อและคุณแม่มือใหม่ ทั้งนิดากับน่านพยัคฆ์แทบจะเรียกได้ว่าสิ้นสภาพไปตามๆกัน เมื่อเจ้าหนูน้อยเสือใหญ่นั้นเล่นถอดแบบเอานิสัยเอาแต่ใจตัวเองสุดๆมาจากบิดาทั้งดุ้น ไม่ว่าจะทำอะไรขัดใจนิดขัดใจหน่อยเป็นอันต้องส่งเสียงร้องไห้โยเยอยู่ตลอดเวลา... นิด
(ต่อ)ผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ ร่างอวบอิ่มบนเตียงคนไข้ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มือน้อยของเธอถูกกอบกุมเข้าไปอยู่ในอุ้งมือใหญ่แสนอบอุ่น นิดาเผยอริมฝีปากขึ้นยิ้ม เมื่อเห็นสามีของตัวเองนอนหลับซบใบหน้าลงข้างๆเธอ “พี่พยัคฆ์คะ...” นิดาเอ่ยเสียงเรียกสามีเสียงแหบแห้ง เมื่อเธอรู้สึกถึงอาการอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย
(ต่อ)วามวุ่นวายที่คาบเกี่ยวไม่ต่างจากความโกลาหลเกิดขึ้นตั้งแต่ไร่ราชพยัคฆ์ เสียงดังโหวกเหวกปลุกให้คนทั้งไร่รวมทั้งเจ้าของบ้านหลังใหญ่ ต่างสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เมื่อเสียงคนกระจายข่าวตะโกนเสียลั่นไม่เกรงใจใครดังไปทั่วทั้งไร่ขนาดนั้น ... “เฮ้ย!!!พวกเราคุณนิเ
“ขอบคุณนะคะคุณสามีสุดที่รัก...” เมื่อได้ฟังคำพูดของสามีนิดาก็ได้แต่นั่งยิ้มแหยๆ ยิ่งเมื่อนึกตามคำพูดของเขา มันก็ถูก จะเถียงก็ไม่ได้เสียด้วย แต่ก็ยังดีที่เขายังมีกระจิตกระใจยอมช่วยเหลือคนพวกนั้นให้เธอได้สบายใจ เพราะต่อให้ครอบครัววนาสินทธ์จะเลวร้ายกับเธอมาก่อนมากแค่ไหน แต่คนเคยอาศัยร่วมชายคาเดียวกั
ตอนอวสานเช้านี้ข่าวใหญ่แต่ละช่องรวมทั้งหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับต่างพาดหัวข่าวเรื่องบุกทำลายคลีนิกทำแท้งเถื่อน นิดาจะไม่ให้ความสนใจเลยสักนิดหากหนึ่งในหญิงสาวที่ปรากฏแผ่หราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งนั้น จะไม่ใช่หญิงสาวที่เคยวางตัวให้สูงทัดเทียมกับหงส์และเคยเหยียบย่ำเธอให้ต่ำต้อยอยู่ภายใต้พื้นดิ
(ต่อ)พอทั้งสองก้าวเท้าเข้ามายังตัวห้างใหญ่แห่งเดียวในตัวเมืองนี้ นิดาก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก เมื่อเธอบังเอิญพบเข้ากับหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยยื้อแย่งผู้ชายที่กำลังยืนโอบเอวเธอเอาไว้หลวมๆ ผิดจากอีกคนที่ยืนขนาบหรือแทบจะสิงเข้าร่างเธอได้ เมื่อน่านพยัคฆ์มีสีหน้านิ่งเรียบไม่แสดงอาการอะไรออกมาให้เห็น... “
(ต่อ)และพอร่างน้อยถูกวางลงบนเตียงกว้าง น่านพยัคฆ์ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบปอกเปลือกดึงทึ้งชุดสวยของเมียออกจนเหลือแต่ร่างขาวละออ ดวงตาสีสนิมสำรวจตรวจตราไปทุกซอกทุกมุม จับนู่นเปิดนี่จนนิดาได้แต่นอนอายจนตัวแดงแจ๊ดแจ๋ไปหมด...“พี่พยัคฆ์! ไม่นะ อย่า...หนูนิไม่ยอม...” นิดาถึงกับหลุดเสียงห้าม หลังจากน่าน
ตอน...พ่อพยัคฆ์“แม่น้ำครับ...วันนี้ผมพาลูกสะใภ้กับหลานมาหานะครับแม่...เธอคนนี้ชื่อหนูนิ เป็นผู้หญิงที่ผมรักมาก รักเท่าๆกับที่ผมรักแม่ เธอเป็นคนดี และเธอก็รักผมมากด้วย” นิดาต้องกลั้นยิ้มเอาไว้ เมื่อได้ฟังคำพูดของสามี“ค่ะ...หนูนิเองก็รักลูกชายของแม่น้ำที่สุดเหมือนกัน” นิดาช่วยพูดเสริมอีก
(ต่อ) “นายๆๆๆๆโอ้ย! ไหวมั้ยนั่นน่ะ...” แดงโหวกเหวกเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งไร่ เอาแต่เดินไปเดินมายิ่งกว่าหนูติดจั่น เพราะมันทำอะไรไม่ถูก เมื่อแดงเห็นนายรักของตัวเองเอาแต่นั่งโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ให้ดมยาก็ไม่หายเสียที “ไอ้เมืองมึงไปบอกให้ไอ้แดงมันช่วยหุบปากทีสิ กูจะทนไม่ไหว
(ต่อ)ยามเช้าของวันใหม่นิดาค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาภายใต้ผ้าห่มอุ่นสบาย เมื่อลมหนาวแรกของฤดูพัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาแตะต้องสัมผัสกับผิวบอบบางซึ่งโผล่พ้นอยู่เหนือผ้าแพรสีเงิน อาการปวดเหมื่อยตามเนื้อตามตัวยังพอมีหลงเหลืออยู่บ้างเล็กน้อย แต่ที่ทำให้นิดานึกแปลกใจกับตัวเอง ก็ไอ้อาการวิงเวียนศีรษะเหมือนเ







