คุณหนูกับผัวคนงาน Novels & Stories

ยไปเลย บางครั้งหล่อนก็คิดถึงบ้านแต่ไม่รู้ว่าจะได้กลับเมื่อไหร่ บางทีคิดๆ ไปตามประสาเด็กสาวว่าสงสัยหล่อนจะต้องมีสามีเป็นคนงานในเหมืองนี่ละกระมัง เพราะวันๆ แทบไม่ได้ไปไหน ต้องอยู่ทำงานบ้าน มองหน้าโบว์ทีหนึ่ง มองหน้าเจ้านาย นั่นคือนายหัวชาญ นอกจากนั้นก็เห็นคนงานเข้าม าบ้างเป็นบางครั้งบางคราว แถมโบว์ยังคอยสะกิดตลอดว่าคนนั้นคนนี้มีเมียมีลูกแล้ว เหมือนอยากบอกให้หล่อนรู้เป็นแนวว่าอย่าไปยุ่งเชียวนะ

“แย่จังเลยนะครับ หนีไปกับผู้ชายแต่ดันทิ้งภาระไว้ให้พ่อกับพี่สาว” “ยัยอินก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ไวไฟมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณพ่อถึงให้เป็นแค่พนักงานทั่วไปในบริษัท”

"นี่น้อง พี่อยากจะขอเบอร์ติดต่อ พนักงานคนนั้นน่ะ คนที่สวยๆ ผูกโบว์ผมน่ะ ขอมาให้พี่หน่อยสิ เดี๋ยวพี่ให้ติ๊บ" "เขามีผัวแล้วครับ" "ห๊ะ? มีผัว?"

พาฝันบอกกับสามี แล้วลูบหลัง คนที่กำลังกอดเธอ เบาๆ บ้านหลังใหญ่ที่มีคนงานเพียงสามคน ตอนนี้ มีเพิ่มมาอีกสามคน ผู้ช่วยพยาบาล ที่จะมาช่วยดูแลคุณหนู กับ คนงานอีกสอง ที่จะมาเป็นลูกมือ คอยดูแล คุณหนูไม่ให้ห่างสายตา

แต่กับสองคนนี้ ฉันอาจจะต้องเลี้ยงลูกไปด้วย แล้วก็เลี้ยงพวกเขาไปด้วย แยกไม่ออกเลยว่าอันไหนลูกอันไหนผัว นี่สินะชีวิต… -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

คนงานคนหนึ่งพึมพำขณะรับเงิน เบิ้มตบไหล่เพื่อนคนงานเบา ๆ "เรียกกูเหมือนเดิทนั้นแหละ เอาไปดูแลลูกเมียให้ดี ต่อไปนี้ใครรังแกพวกมึง... บอกกูได้เลย"

แล้วสายตาของผมก็สะดุดกับกระดาษโน๊ตที่แปะติดอยู่ตรงหัวเตียง ผมจึงค่อยๆ เอี้ยวตัวไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาอ่าน ลายมือที่เขียนหวัดไปมาทำให้อ่านได้ค่อนข้างยาก 'To ผู้หมวดเมียรัก ขอบคุณนะที่ทำให้ผัวสองคนมีความสุขมาก หวังว่าเมียคงจะไม่โกรธผัวจนกระทั่งมาจับผัวเข้าคุกหรอกนะ อัน นี้ผัวไม่ได้ขู่นะครับ เพราะถ้าเมียยังอยากจะเก็บภาพฟินของเราสามคนไว้เป็นความลับ ก็อยู่เฉยๆ เป็นเด็กดีนะ แต่ถ้าเมียเที่ยวไปบอกใครต่อใครถึงเรื่องนี่ละก็ ผัวก็ไม่รับรองนะครับว่าจะมีคลิปหลุดไปหรือเปล่า ปล. ก้นเมียแน่นมาก โอกาสหน้าผัวจะจัดให้อีกนะครับ'

"ถ้าอย่างนั้นใบผักขอไปหาป้าแจ่มบ่อย ๆ ได้ไหมคะ^" "คนงานมีแต่ผู้ชายไปเดินสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไรเอาอะไรคิด" คนถูกตำหนิทำหน้างอก็ถูกของเขาคนงานในไร่เป็นใครบ้างก็ไม่รู้บางคนเธอก็รู้จักบางคนเธอก็ไม่รู้จักนิสัยเป็นอย่างไรอันตรายมีอยู่รอบตัวเธอจึงยอมเชื่อฟังเขาแต่โ ดยดี

ป้าสาย เอ่ยเสียงอ่อนโยน “ป้ารู้ว่าหนูเป็นห่วงป้า แต่อย่าลืมสิลูกว่าหนูแต่งงานออกเรือนแล้ว มีครอบครัวของตัวเองแล้ว หน้าที่ของหนูคือต้องกลับไปดูแลผัว นะลูกนะ” คำเตือนสติของ ป้าสาย แทงใจ เมษา อย่างจัง

ป้าพิมพ์ที่กล่าวถึงคือ พิมพ์ผกา ภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับลุงไม้มายี่สิบกว่าปี อีกฝ่ายเป็นคนดูแลคนงานรองจากสามี “…” ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับมา พาขวัญเองไม่ได้อยู่รอคำตอบรีบหมุนตัวกลับเข้าบ้าน เพราะไม่อยากเป็นส่วนเกินและทำให้ทั้งสองต้องขุ่นข้องหมองใจ