คุณหนูกับผัวคนงาน Novels & Stories

ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นมาก พอมองเห็นสายตาของผู้ชายคนนั้น “ไอ้หน้าหม้อ!!” “นี่พวกมึงเห็นเมื่อกี้หรือเปล่าๆทั้งๆที่รู้ว่าเขามีเมียอยู่แล้วยังจะหน้าด้านหน้าทนไปยุ่งกับผัวชาวบ้านอยู่อีกเนอะ!!”เสียงซุบซิบนินทาที่ดังขึ้น

“เคยนอนกับมันด้วย ?” “กับคนอื่น นอกจากวศินก็เคย ฉันก็มั่วแบบนี้แหละ ช่วยไม่ได้ คุณก็ไปจ้างยัยซูซี่ของคุณมาแต่งงานแทนฉันไปเลยสิ” “งั้นกับผมอีกสักคน คุณคงไม่ติด !”

"หรือว่าคุณจะมีปัญหา ฉันจะได้ให้คนงานสร้างกระท่อมเล็กๆ เอาไว้ให้อยู่คนเดียวที่นอกรั้วบ้าน" "ไม่เอาครับ เมียใหญ่กว่าผัวนั่นแหละถูกแล้ว" "นึกว่าจะแน่" "แหะๆ เมียจ๋าอย่าพูดงั้นสิ" "จิ๊!"

"พ่อเลี้ยงครับพวกผมไม่ลาออกนะครับ พ่อเลี้ยงไม่เห็นหรือครับว่าคุณปลายฝันพยายามบีบบังคับให้พวกผมออก แล้วจะให้คนแถวบ้านมาทำงานแทน ไม่รู้ว่าคุณปลายฝันคิดอะไรอยู่หรือว่าคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของไร่ไปแล้วหรือครับพ่อเลี้ยง" คนงานคนหนึ่งบอกพ่อเลี้ยง เพื่อให้พ่อเลี้ยงทวงความเป็น� �รรมให้กับพวกเขา

"ห้ามมีใครนะคะ" "กลับบ้านไปฉันก็อยู่แต่สวนอยู่กับป่า คนงานส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชาย ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็เป็นเมียของคนงานฉันอีกที ฉันจะไปมีใครได้ ฉันสิที่จะต้องบอกเธอ ว่าอย่ามีใครนะ"

เธอหมายถึงคนงานในกระท่อมที่อยู่เยื้องออกไป ฝ่ายสามีเป็นคนไทย ส่วนภรรยาชื่อซอเป็นชาวต่างด้าว ซอเข้ามาทำงานที่นี่ แต่ตอนนี้มีลูกเล็กเลยไม่ได้ทำงานอะไร เธอเห็นแวบๆ เมื่อเช้า ลูกยังตัวแดงๆ อยู่เลย แล้วต้องมาอยู่ในสวนอย่างนี้ สุขอนามัยก็ใช่ว่าจะดี แต่ก็อย่างว่า คนจ นไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรมากนี่นา “จะเอาอย่างนั้นแน่หรือคะ ถ้ามีอะไรก็โทรไปหาน้าแล้วกัน น้าจะรีบกลับไปทำมื้อเที่ยงให้ย่า”

วาจาหวานหูเป็นเพียงคำพูดเชิงเอาตัวรอดของเจ้าหนูตัวป่วน ที่อยากออกไปทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อน ๆ คนอื่น วันนี้ลูกของคนงานหลายคนก็ติดตามพ่อแม่มาทำงานในไร่ จึงทำให้หนุ่มน้อยมีเพื่อนเล่นไม่เหงาเหมือนตอนอยู่คนเดียว "ลูกไม่ต้องเสียสละหรอก ยังไงหม่าม๊าของลูกก็เป็นคู่หมั้นของ พ่ออยู่แล้ว ไม่มีใครหน้าไหนแย่งไปได้หรอก แม้แต่ลูกก็ตาม" "เชอะ!"

เสแสร้งชัดๆ "คุณเป็นพนักงานมีสิทธิ์มาพูดจาแบบนี้กับภรรยาเจ้าของบริษัทด้วยเหรอคะ" "พี่อาจจะเป็นมากกว่าพนักงานก็ได้นะคะน้องตาหวาน"

เธออุทาน มองหน้าเขาอย่างงงๆ “แม่บ้านไม่มี ผมให้กลับบ้านไปเยี่ยมญาติ มีแค่คุณกับผม” “คนงานไม่มีเลยหรือไง” “มี” “แล้วยังไง” “มีแต่คนงานผู้ชาย” “เหลือเชื่อ” เธอกลอกตาไปมา

เมื่อเดินออกมาจากห้องนอนแล้วพบว่าไฟในห้องทำงานยังเปิดอยู่ ‘นีรชา’ ชะโงกหน้าเข้ามาถาม ‘นาวิน’ ผู้เป็นสามีของเธอที่ยังคงนั่งทำงาน ทั้งที่ตอนนั้นควรเป็นเวลาพักผ่อนหลับนอน “อีกสักพัก… งานยังติดพันอยู่” คนที่คร่ำเคร่งอยู่กับเอกสารตรงหน้าตอบโดยไม่ได้หันมามองหน้าภรรยา “ดึก มากแล้วนะคะ”