ท่านอ๋อง Novels & Stories

"ความผิดของท่านพี่มิใช่ความผิดของข้า ทำไมข้าจะต้องมารับเคราะห์แทนนางด้วย เรื่องจริงหรือไม่ท่านมั่นใจได้อย่างไร? ข้าเชื่อว่าท่านพี่ปรากฏตัวในสักวันหนึ่ง เมื่อนั้นท่านต้องสืบสาวราวเรื่องหาข้อเท็จจริงเสียก่อน เป็นถึงท่านแม่ทัพก็ต้องมีความยุติธรรม ไม่ใช่อยุติธรรม หากเป็นเช่นดั่งที่ว่าไว้ ข้าน้อยยินดีรับผิดแทนท่านพี่แต่โดยดี" อะไรทำให้ฉันพูดอย่างนี้ออกไปนะ เสี่ยวเยา รนหาที่ตายแท้ๆ "ได้! ในเมื่อเจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้า..." นิ้วชี้ที่เรียวยาวของท่านแม่ทัพจับลำคอขาวนวลของนาง ไว้ แม้จะไม่ออกแรงใดๆ แต่เหมือนจะบอกเป็นในว่า 'หัวเจ้าจะหลุดออกจากบ่าแน่นอน' ท่านแม่ทัพผู้นี้เปลือกนอกงดงามดั่งกว่าบุรุษทั้งหมดในใต้หล้า น่าเสียดายที่ถูกจารึกไว้ซึ่ความโหดเหี้ยมของเขาไว้ในหน้าประวัติศาสตร์

นางถูกลักพาตัวมาขายให้องค์กรใต้ดิน เพื่อถูกฝึกให้เป็นนักฆ่าตั้งแต่เล็ก ภารกิจสุดท้ายที่องค์กรมอบให้คือส่งนางไปตาย แต่ไม่คิดว่าวิญญาณของนางจะเข้ามาอยู่ในร่างของ เซี่ยเฟิงอวี่ พระชายาขององค์ชายรอง

จากเด็กกำพร้าที่ดิ้นรนจนได้เป็นศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านแพทย์แผนจีนโบราณและแพทย์แผนปัจจุบันตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ต้องมาตายเพราะสะดุดขาตัวเองล้มเนี้ยนะ ไม่รู้ว่าจะสงสารตัวเองหรืออับอายดี

...นางก็เป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่โลกใบก่อนไม่ต้องการ ส่วนเขาถูกผู้คนกล่าวขานว่าเย็นชาเสมือนไร้ใจ ไม่สนสตรีนางใดเสมือนไร้รัก! แล้วไหงถึงได้...กับนางเล่า?

เขาเหลือบสายตามองแก้มบางที่อยู่ไม่ห่างจากปาก จมูกน้อย ๆ ของนางคลอเคลียอยู่ที่ลำคอของเขาเมื่อก้าวเดิน เขาไม่คิดให้เสียเวลา ลดฝีเท้าในการเดินให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วคิดกำไรด้วยการจูบมุมปากและหอมแก้มของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็แผ่วเบานุ่มนวล เพราะไม่อยากทำให้นางตื่นจนเสียโอกาส มือไม้ก็ลูบไล้ความนุ่มเนียนจนลื่นมือของผิวแท้ ที่มีเพียงผ้าผืนน้อยปิดกั้นไว้ “สตรีขี้เมามันไม่งาม แต่ข้าก็ชอบถ้าเป็นเจ้า” เขาพึมพำชิดริมฝีปากอวบอิ่ม ประทับจูบลงไปแนบแน่นเมื่อวางร่างของนางลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว...

หลังตกน้ำไปครั้งนั้น นางตื่นจากฝันหวาน เห็นธาตุแท้พวกคนเลว ทั้งยังจำอดีตชาติและมีความสามารถติดตัว มองเห็นความชอบของคนอื่นที่มีต่อนาง นาง ซูเหยา! จะไม่สร้างภาพเป็นคนดี พี่น้องรักใคร่ ครอบครัวปรองดองอีก!

อยากเป็นดาราไม่อยากเป็นชายา วันว่างว่างของหญิงใหญ่ เมื่อดาราสาวโดนยมทูตเก็บวิญญาณผิดพลาด จนต้องมาอยู่ในร่างของชายาผู้ไม่เป็นที่ต้องการของสามี แต่กลับเป็นที่ต้องการของชายหนุ่มงานดีอีกหลายคน ชีวิตท่ามกลางหนุ่มๆที่พัวพัน จะเข้ามาช่วยหรือทำให้ชีวิตพัง เมื่อดาราสาวโดนยมทูตเก็บวิญญาณผิดพลาด จนต้องมาอยู่ในร่างของชายาผู้ไม่เป็นที่ต้องการของสามี แต่กลับเป็นที่ต้องการของชายหนุ่มงานดีอีกสามคน เอ๊ะ...หรืออีกหลายๆคน ชายหนุ่มคนแรก เพื่อนรักวัยเด็ก ที่เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกัน ชายหนุ่มคนที่สอง องค์ชายหนุ่มน้อยที่เป็นเพื่อนคนเดียวในวังหลวง ชายหนุ่มคนที่สาม หัวหน้าพรรคชื่อดังที่เข้ามาพัวพันกันอย่างไรก็ไม่รู้ได้ นางฟื้นขึ้นมาด้วยอาการสูญสิ้นความจำ ชีวิตอยู่ท่ามกลางหนุ่มๆที่เข้ามาช่วยหรือเข้ามาทำให้ชีวิตพัง เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการ ตัวละคร ชื่อแคว้นและสถานที่ไม่มีอยู่จริง หากเรื่องเล่าจากฝั่งนางเอกจะใช้ภาษาปัจจุบัน นอกจากนั้นจึงจะเป็นภาษาจีนโบราณ แนวเรื่องนางเอกเป็นสาวงามล่มเมืองกับผู้ชายงานดีที่เข้ามาพัวพันหลายคน ไม่มีดราม่าหนักหน่วง เดินเรื่องเร็ว จบดีมีฉากNCบ้างค่ะ

เขารังเกียจนางยิ่งกว่าสิ่งใด แต่งเข้าจวนเพราะคำสั่งมารดา ไม่ใช่เพราะรัก ทุกคำพูดคือคมมีด ทุกสายตาคือยาพิษ แม้ให้กำเนิดบุตร เขายังมองด้วยความชัง วันหนึ่งเมื่อเขาเริ่มรู้สึก—นางกลับไม่เหลือหัวใจให้อีกต่อไป เหลือเพียงเถ้าธุลีของรักเก่า

ใครจะคิดว่าอ๋องน้อยผู้น่ารักจะเติบโตมาได้เสเพลเยี่ยงนี้ แต่ความจริงเขาเป็นพ่อมดหลงถิ่น ในโลกที่ลมปราณเป็นใหญ่ จอทเวทก็เป็นได้แค่สวะไร้พลัง เพื่อหลีกหนีบังลังค์เขาจึงเป็นคนบัดซบที่สุดในแผ่นดิน

“นวด...ของข้าสิ” เซียวอ๋องเกลี่ยริมฝีปากของเธอเบาๆ “ใช้ปากของเจ้านวดนะ เอาให้สุดฝีมือเลย อยากรู้นักว่าจะปากดีสักแค่ไหน” นางเอกเรื่องอื่นทะลุมิติเข้าวัง ไม่ก็ทะลุมิติมาเจอพระเอกหล่อๆ แต่ชะตาของหนูทะลุมิติมาอยู่ซ่อง วาสนาของอีสาวนักสู้จริงๆ ลลิตา สาวออฟฟิศฟื้นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองอยู่ในหอหยกเขียว หอนางโลมอันดับหนึ่งของเมืองหลวง รับจ๊อบดีดพิณตะแหง่วๆ กล่อมแขก หากินไปเรื่อย เสียงเพี้ยนจัดจนไปสะกิดต่อมรำคาญของเซียวอ๋อง อ๋องจอมโหด ดุอย่างกับยักษ์มาร อ่ะ... งั้นหนีไปเต้นลำไยก็ดันไปเตะตาท่านชายอวิ๋นหลงอีก งุ้ย... ปวดหัวว้อย...