บ่าวกับนาย の小説・ストーリー

เดิมทรวงอกที่อัดแน่นดั่งถูกมีดกรีด แปรเปลี่ยนเต้นรัวด้วยไฟปรารถนาลุกโชน ระรัวแรงจนวูบวาบทั่วร่างกาย ลงฝีเท้าหนักแน่นพาร่างใกล้ขึ้นอีกจนถึงด้านหลังของบ่าวบัว “อีบัว” เขาเรียกเสียงเบาทว่าบ่าวกลับสะดุ้งเฮือกราวคนเสียสติ “ท่านขุน!” นายและบ่าวร้องขึ้นพร้อมกัน บ่าวบัวพลันทรุดล งกับพื้นก้มหมอบต่ำตัวสั่นงันงก

เสียงคุณน้าที่นอนอยู่บนเตียงและเป็นแม่ของเด็กทารกน้อยเอ่ยขึ้น “เจ้าบ่าว? เจ้าบ่าวคืออะไรครับ” “เจ้าบ่าวก็คือคนที่ต้องอยู่กับน้องไปตลอดชีวิตยังไงคะ”

คุณนายว่า… ที่ลุงเบิ้มไหว้ก็ในฐานะบ่าวกับนาย แม้รู้ว่าตัวเองอายุมากกว่าคุณนายหลายปี “ขอบคุณอีกครั้งครับ… ถ้าคุณนายมีอะไรให้ผมรับใช้เรียกได้เลยนะครับ… ” “ขอบใจจ้ะลุง… ” มุกดาหันมาตอบแล้วเดินกลับเข้าบ้าน

ข้าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เลิกม่านมุกของเกี้ยวขึ้น แล้วทอดสายตามองเหยียดลงไปที่เขา “ข้าคือนาย เจ้าคือบ่าว” “เจ้าปล่อยให้ภรรยาลับที่ลักลอบได้เสียกันโดยไร้แม่สื่อ มาชักดิ้นชักงอร้องไห้โวยวายอยู่หน้าเกี้ยวของข้า” “แล้วยังมีหน้ามาตำหนิว่าข้าไร้ความใจกว้างอีกหรือ?”

นางยิ้ม เถาเถามองคุณหนูของตนอย่างไม่แน่ใจ แต่สุดท้ายก็พยักหน้า “คุณหนูทำอะไร บ่าวก็จะช่วยเจ้าค่ะ” “ดีมาก” สองนายบ่าวเดินจากไปพร้อมหีบเอกสารในมือ

ผู้เป็นนายชี้นิ้วมายังบ่าวรับใช้ ฝ่ายบ่าวรับใช้มีสีหน้าตื่นตกใจรีบร่นถอยหลังไปหลายก้าว บอกเสียงตะกุกตะกัก “บะ...บ่าวไม่กล้าขอรับ โรคระบาดยังไม่มีวิธีรักษาบ่าวยังมีลูกน้อย นายท่านจะเฆี่ยนตีบ่าวก็ได้แต่อย่าให้บ่าวออกไปเลยขอรับ” “ไม่ได้เรื่อง!”