Novel & Cerita บ่าวกับนาย

งานแต่งงาน เมื่อเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเห็นณดากับบูมเดินมาหน้างานจึงยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวคำทักทายด้วยรอยยิ้มกว้างดีใจ “สวัสดีครับคุณณดา คุณบูม/สวัสดีค่ะคุณณดา คุณบูม” ว่าแล้วณดากับบูมก็รับไหว้แล้วพูดออกไปด้วยรอยยิ้มยินดีพร้อมกัน

เบย์เอ่ยถาม "อืม ทางบ้านพี่กับทางเจ้าบ่าวเอื้อกันอยู่ รู้จักกัน" แสตมป์ตอบกลับตามตรง

บ่าวหญิง “ข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว ข้าไปทำงานดีกว่าประเดี๋ยวพ่อบ้านจงหักเงินเดือนข้า”

“ขอบคุณนะเจ้าคะ... เช่นนั้นคืนนี้ ข้าขอรำให้ท่านดูอีกนิดหนึ่งเถอะ...” ภายใต้แสงจันทร์กลางคืน บ่าวหญิงผู้เคยเป็นเซียนค่อย ๆ ขยับกายไปอย่างอ่อนช้อยอีกครา และชายหนุ่มผู้เคยเป็นเพียงบ่าวในโรงเตี๊ยม กำลังจารึกท่วงท่ารำเหล่านั้นไว้ในหัวใจ

บ่าวสาวหันกลับมาด้วยรอยยิ้ม คารวะบุพการี อย่างนอบน้อม “สาม คำนับกันและกัน”

ก่อนจะคำนับลงตามที่นางได้เคยซักซ้อมเอาไว้ “บ่าวสาวกราบไหว้บิดามารดา” บ่าวสาวทั้งสองหันหน้ากลับมาทางที่ไทเฮาและบิดามารดาของพวกเขานั่งอยู่ ก่อนจะโค้งคำนับให้แก่พวกเขา โดยมีไทเฮาที่มองภาพนั้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยินดีกับหลานชาย “บ่าวสาวคำนับซึ่งกันและกัน”

“ข้า...ไม่เคยลืม เพียงแต่นางยังเด็กนัก” “เจ้าพูดเหมือนหวงไว้เองเสียอย่างนั้น หรือว่า...” “เจ้าอย่าคิดอะไรอย่างนั้น ข้ากับนางเป็นเพียงแค่บ่าวกับเจ้านายเท่านั้น”

" ก็คุณเพียงฟ้าไงคะคือนายหญิง " " ได้ไงสองคนนั้นเป็นเจ้านายกับลูกน้องกันนะ!! " คนตรงหน้าเอ่ยดังลั่น อะอ้าวยังไงงง " หมายความว่ายังไงคะ " ฉันรีบถามหรือว่าฉันจะเข้าใจอะไรผิด

เดิมทรวงอกที่อัดแน่นดั่งถูกมีดกรีด แปรเปลี่ยนเต้นรัวด้วยไฟปรารถนาลุกโชน ระรัวแรงจนวูบวาบทั่วร่างกาย ลงฝีเท้าหนักแน่นพาร่างใกล้ขึ้นอีกจนถึงด้านหลังของบ่าวบัว “อีบัว” เขาเรียกเสียงเบาทว่าบ่าวกลับสะดุ้งเฮือกราวคนเสียสติ “ท่านขุน!” นายและบ่าวร้องขึ้นพร้อมกัน บ่าวบัวพลันทรุดล งกับพื้นก้มหมอบต่ำตัวสั่นงันงก

เสียงคุณน้าที่นอนอยู่บนเตียงและเป็นแม่ของเด็กทารกน้อยเอ่ยขึ้น “เจ้าบ่าว? เจ้าบ่าวคืออะไรครับ” “เจ้าบ่าวก็คือคนที่ต้องอยู่กับน้องไปตลอดชีวิตยังไงคะ”