Novel & Cerita บ่าวกับนาย

“ข้า...ไม่เคยลืม เพียงแต่นางยังเด็กนัก” “เจ้าพูดเหมือนหวงไว้เองเสียอย่างนั้น หรือว่า...” “เจ้าอย่าคิดอะไรอย่างนั้น ข้ากับนางเป็นเพียงแค่บ่าวกับเจ้านายเท่านั้น”

"อ๋อ" นายน์พยักหน้าแล้วเดินมายืนข้างเขียนฝัน ส่งยิ้มให้อินทัชอย่างเป็นมิตรแต่อีกคนไม่ยิ้มตอบ "นอกจากเป็นเจ้านายแล้วผมยังเป็นสามีเค้าด้วยนะครับ"

" ก็คุณเพียงฟ้าไงคะคือนายหญิง " " ได้ไงสองคนนั้นเป็นเจ้านายกับลูกน้องกันนะ!! " คนตรงหน้าเอ่ยดังลั่น อะอ้าวยังไงงง " หมายความว่ายังไงคะ " ฉันรีบถามหรือว่าฉันจะเข้าใจอะไรผิด

เดิมทรวงอกที่อัดแน่นดั่งถูกมีดกรีด แปรเปลี่ยนเต้นรัวด้วยไฟปรารถนาลุกโชน ระรัวแรงจนวูบวาบทั่วร่างกาย ลงฝีเท้าหนักแน่นพาร่างใกล้ขึ้นอีกจนถึงด้านหลังของบ่าวบัว “อีบัว” เขาเรียกเสียงเบาทว่าบ่าวกลับสะดุ้งเฮือกราวคนเสียสติ “ท่านขุน!” นายและบ่าวร้องขึ้นพร้อมกัน บ่าวบัวพลันทรุดล งกับพื้นก้มหมอบต่ำตัวสั่นงันงก

เสียงคุณน้าที่นอนอยู่บนเตียงและเป็นแม่ของเด็กทารกน้อยเอ่ยขึ้น “เจ้าบ่าว? เจ้าบ่าวคืออะไรครับ” “เจ้าบ่าวก็คือคนที่ต้องอยู่กับน้องไปตลอดชีวิตยังไงคะ”

“ความรักของท่านอ๋องตู้กับพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” “หึหึ...แล้วตายไหมล่ะ ไปกันเถอะ เราจะไปเปลี่ยนชุดให้ดูเป็นชาวบ้านสักหน่อย” “พ่ะย่ะค่ะ” แล้วนายและบ่าวก็พากันเดินไปอีกทาง

ข้าโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เลิกม่านมุกของเกี้ยวขึ้น แล้วทอดสายตามองเหยียดลงไปที่เขา “ข้าคือนาย เจ้าคือบ่าว” “เจ้าปล่อยให้ภรรยาลับที่ลักลอบได้เสียกันโดยไร้แม่สื่อ มาชักดิ้นชักงอร้องไห้โวยวายอยู่หน้าเกี้ยวของข้า” “แล้วยังมีหน้ามาตำหนิว่าข้าไร้ความใจกว้างอีกหรือ?”

“บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ” ระหว่างที่นายบ่าวกำลังสนทนากันอยู่ หลิวหยงก็ส่งสัญญาณว่ามีเรื่องจะแจ้งให้เยี่ยนหยางจงทราบ

คนที่เอ่ยทักทายก็คือนายอิทธิพลหรือเรียกอีกอย่างว่าพ่อเลี้ยงอิทธิพลบิดาของเจ้าบ่าวในคืนนี้ "สวัสดี" บุญนำคือพ่อของเจ้าสาว "ผมเป็นพ่อเจ้าบ่าว" พ่อเลี้ยงอิทธิพลเห็นท่าทางอีกฝ่ายไม่อยากคุยด้วยก็เลยแนะนำตัว เพราะทั้งสองเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก