มาเฟีย

“พี่บูม จะไปไหนเหรอคะ?” “มีนัด ถามทำไม” “คือ…หนูมีไปออกค่าย สะ…สองวันคะ” “แล้วฉันจำเป็นต้องให้ไปมั้ย?” “ถ้าไม่ไป…รุ่นพี่ก็จะไม่ให้หนูผ่านกิจกรรม…ค่ะ” “แล้วแต่!” “ขอบคุณค่ะ” “เดี๋ยว! เธอจะไปไหน?” “พอดีพี่ๆที่คณะนัดให้ไปคุยงานค่ะ” “ที่ไหน??” “XX PUBค่ะ” “ว่าไงนะ!” “พี่บูม!!! อื้อออ” ชายหนุ่มรั้งร่างเล็กเข้าไปกดจูบ ก่อนจะขบเม้มลงบนซอกคอเธอจนเกิดรอยแดงราวกับว่าทำความเป็นเจ้าของเธอแบบนั้น “จะได้รู้ตัวไว้ว่าเธอเป็นของฉัน!”

“คุณแบล็คครับ คุณเอวาทำงานอยู่ที่บาร์XXครับ” “มึงว่าไงนะ!” “กำลังเต้นรูดเสาอยู่เลยครับ” มาเฟียหนุ่มวางปืนสุดหรูที่เพิ่งได้มาเป็นสินค้าใหม่ทันทีด้วยใบหน้าที่บอกบุญไม่รับ บาร์XX เสียงเพลงอีกทึกครึกโครมแสงไฟอันน้อยนิด หญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อย หุ่นเพรียว ผิวเนียนจรดทั่วทั้งตัว กำลังเต้นรูดอยู่บนเสาเหล็กเงาวับกลางบาร์ด้วยท่าทางพาเอาหนุ่มๆของขึ้นไปตามๆกัน “ไม่ได้กลัวตายเลยถูกมั้ย” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มร่างสูงรูปหล่อผิวขาวใส่ชุดดำสนิททั้งตัวพรางมีแมสสีดำปิดใบหน้า หญิงสาวเหมือนค้างกลางอากาศ แต่ก็ยังคงเต้นต่อจนกระทั่งชายหนุ่มปลดแมสสีดำสนิทที่ปิดหน้าลงจนเผยใบหน้าเต็มๆ “วอนตายมากซินะ” แบล็คเอ่ยพร้อมสายตาแสนน่ากลัว “ว๊ายยยยยยย” ผลัก!!!! ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก หญิงสาวหล่นร่วงลงมาจากเสาที่กำลังเต้นเมื่อตกใจใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนจังก้ามองเธอตรงหน้า

“เขาเห็นเธอครั้งแรกผ่านหน้าจอ…และตกหลุมรักโดยไม่มีเหตุผล” เพียงเสี้ยววินาทีในสายวิดีโอคอลที่เธอคุยกับน้องสาวฝาแฝดซึ่งเพื่อนสนิทของเขา ภาพของผู้หญิงที่ไม่เคยพบหน้ากลับฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขาอย่างไม่อาจลบเลือน ดวงตาคู่นั้น รอยยิ้มบางเบานั้น ทำให้ผู้ชายที่ไม่เคยสนใจใครอย่างเขา…เริ่มคลั่งไคล้โดยไม่รู้ตัว จากความบังเอิญ กลายเป็นความตั้งใจ จากความสนใจ กลายเป็นความต้องการ และจากความต้องการ…กลายเป็นความอยากครอบครอง หลายปีผ่านไป เธอกลับมาเมืองไทยเพื่อศึกษาต่อ โดยไม่รู้เลยว่า “ใครบางคน” เฝ้ารอเธอมาโดยตลอด การพบกันครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือ “แผนการ” ที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่เขาได้เห็นเธอ เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหายไปอีกครั้ง ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน… ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร… เพราะสำหรับเขา เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่เขารัก แต่คือ “คนที่เขาต้องได้มา” เท่านั้น

คุณหนูมาเฟียผู้ขี้เกียจเรียนวิชาการต่อสู้ จนบิดาต้องหาบอดี้การ์ดมาคอยปกป้องคุ้มครองความปลอดภัยให้ จนมีเหตุการณ์ที่ทำให้ชีวิตต้องเปลี่ยนไป

ฮาโล ทายาทตระกูลดัง เจ้าของสายการบินระดับโลกที่ตกหลุมรักสาวน้อยไร้เดียงสา “แม่ครับ ผมไปเรียนก่อนนะครับ” ฮาโลเอ่ย “ไม่กินข้าวก่อนเหรอลูก แม่ทำปลานึ่งของโปรดลูกไว้นะ” กอรักผู้เป็นแม่เอ่ย “ช่วงนี้ผมกินมังสวิรัตครับแม่” ฮาโลเอ่ย “มังสวิรัติ???? อารมณ์ไหน!!” “ผมชอบกิน ผักกาด!! ครับช่วงนี้” “ตามใจลูก แล้ววันนี้จะเข้าบ้านหรือเปล่า” กอรักเอ่ย “ไม่ครับ วันนี้ผมนอนคอนโดครับ มีนัด” ฮาโลเอ่ย ชายหนุ่มทายาทธุรกิจสายการบินชื่อดัง ขับรถสปอตคันหรูออกจากบ้านหลังใหญ่ ตรงไปที่หน้าโรงเรียนมัธยมเล็กๆแห่งหนึ่ง “กาดลืมของอ่ะหน่อย เดี๋ยวกาดรีบไปเอาก่อนนะ โรงเรียนจะเข้าแล้ว” หญิงสาวมัธยมหน้าตาน่ารักเอ่ยบอกเพื่อนสนิท เมื่อเธอลืมรายงานที่ต้องส่งไปวันนี้ซะสนิท “จะไปไหน!” “พี่ฮาโล!! กาดจะไปบ้าน..กาดลืมของ” “ขึ้นรถซิ เดี๋ยวพาไป” ฮาโลเอ่ย “เอ่ออ มะ..ไม่ดีกว่าค่ะ กาดไปเองได้” หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินไปขึ้นรถวินที่จอดอยู่ไม่ไปล แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงดุดันเอ่ยขึ้น “ผักกาด”

ธนิดาถูกจับไปเป็นตัวประกันระหว่างรอชดใช้หนี้ให้มาเฟียอย่างนาวิน ความใกล้ชิดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความรัก ทว่าท่ามกลางอันตรายและความลับที่ปิดซ่อนไว้ ทั้งสองจะเอาชนะโชคชะตาและความเสี่ยงของโลกมาเฟียได้หรือไม่

นิยายเรื่องสั้น มีทั้งหมด4เรื่องพระเอกเป็นมาเฟีย เป็นแนวพระเอกโบ้ พระเอกร้ายและคลั่งรั

“เธอจะเอาเท่าไหร่ว่ามา?” “ระ…เรื่องอะไรคะ?” “ฉันต้องการให้เธอเลิกกับลูกชายของฉัน” “เลิกเหรอคะ?” คำพูดของหญิงตรงหน้าทำริมฝีปากบางเล็กเม้มเข้าหากัน เข็มอัปสรไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตัวเองจะต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้

เมื่อโชคชะตาเล่นตลกพา “เธอ” ผู้ไร้ที่พึ่งพิง เข้าสู้อ้อมกอด “เขา” “หนึ่งคืน แลกกับหนึ่งแสน“ ข้อเสนอสุดเย้ายวน ที่พร้อมฉีกกระชากพรหมจรรย์ "หญิงสาวที่ไร้ทางสู้" ”เขา“ คือมาเฟียสุดหล่อที่ผงาดในวงการนายแบบ ขณะที่ ”เธอ“ คือช่างแต่งหน้าสาวที่พยายามเริ่มต้นชีวิตใหม่

"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นพ่อของเธอ?" "ผมเห็นรูปพ่อในข่าว ผม... ผมมาตามหาพ่อฮะ" วายุตอบเสียงสั่น มือน้อยๆ ยื่นออกมาหา ฟรานเชลมองมือของวายุ แต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ "ฉันยังไม่แน่ใจว่าเธอเป็นลูกของฉันจริงหรือเปล่า เราต้องรอผลตรวจดีเอ็นเอก่อน" น้ำตาไหลอาบแก้มของวายุด้วยความเสียใจกับคำตอบของบิดา "พ่อไม่เชื่อผมเหรอครับ?" "ในโลกของฉัน เชื่อใจใครง่ายๆ ไม่ได้ มีคนมากมายที่พยายามจะหลอกฉันและคิดกำจัดฉัน" ฟรานเชลตอบเสียงเรียบ "แต่ผมพูดความจริงนะครับ ผมเป็นลูกของพ่อจริงๆ แม่บอกว่า..." วายุสะอื้นไห้จนไหล่เล็กสะท้าน "พอ รอผลตรวจก่อน แล้วค่อยคุยกัน" ฟรานเชลยกมือห้าม วายุหุบปากฉับ น้ำตายังคงไหล แต่ไม่มีเสียงสะอื้นออกมาอีก เด็กชายพยายามกลั้นน้ำตา เชิดหน้าขึ้นมองพ่อ ท่าทางดื้อดึงนั้นช่างคุ้นตา... มันเหมือนกับตัวเขาเองตอนเด็กๆ ไม่มีผิด ฟรานเชลลุกขึ้นยืน พยายามสลัดความรู้สึกประหลาดในอกทิ้งไป "ฉันจะกลับมาเมื่อได้ผลตรวจ