เมียแต่ง..ที่คุณสามีไม่เคยรัก の小説・ストーリー

ขวัญฤดีที่รับรู้เหตุการณ์ของทั้งสองตั้งแต่ต้นก็อดขบขันไม่ได้ น้อยครั้งนักที่เธอจะเห็นพราวฝนและภควัตรคุยกันดีๆ “คุณย่าผมเคยบอกว่าคู่สามีภรรยาที่ตีฝีปากกันทุกวันมักจะลูกดกครับ” “ท่าจะจริงนะคะ ดีนะคะที่ข้าวไม่รู้เรื่องที่คุณพลจะขอหมั้นก่อน ไม่งั้นทำตัวไม่ถูกแน่”

นางจะแต่งให้ผู้อื่นหรือ ไม่มีทาง ข้าจะไม่ยอมเสียนางไปอีกแน่ "เจ้ารักมันผู้นั้นหรือ" "รักไม่รักไม่เกี่ยวอันใดกับท่าน แค่เขามีข้าแค่ผู้เดียวก็พอ หลีกไปได้แล้ว ข้าไม่อยากให้เกิดคำครหา ว่าที่สามีข้าคงจะไม่พอใจนัก"

“เซี่ยซีหว่าน เธอไม่มียางอายเลยเหรอ?” เมื่อเผชิญกับคำครหาเหล่านี้ เซี่ยซีหว่านไม่ได้เปลี่ยท่าทีการแสดงออกใด ๆ เธอเพียงแค่พูดอย่างเฉยเมยว่า “สำหรับคำถามพวกนี้พวกเธอต้องถามประธานลู่เองว่าทำไมเขาถึงทิ้งแม่สาวคนดังที่ยังไม่แต่งงานคนนี้และมาชอบฉันซึ่งเป็นผู้หญิงที่แต่ งงาน และ มีสามีเป็นตัวเป็นตนแล้ว มันน่าจะเป็นเพราะเสน่ห์ที่ล้นเหลือของฉันนะ”

ต้องเชื่อฉันก็ได้นะของแบบนี้พูดยากเดี๋ยวจะหาว่าฉันใส่ความว่าที่แม่สามีของเธอ อ้อ.. อีกอย่างแพทริกไม่เคยรักใคร เขาไม่เคยหยุดอยู่กับผู้หญิงคนไหนหรอก สวยกว่าเธอรวยกว่าเพียบพร้อมกว่ายังเอาเขาไม่อยู่เลย นับประสาอะไรกับเธอที่ไม่มีอะไรเลย.. ที่บอกเนี่ยก็เพราะสงสารหรอกนะ ถึงฉันจ ะเคยทำไม่ดีกับเธอแต่นั่นก็เพราะฉันถูกหลอกใช้ จริงๆ น่ะฉันก็ไม่ได้อยากมีเรื่องกับใครหรอกนะอย่างน้อยๆ ฉันก็สวยเลือกได้เธอว่าไหมล่ะ..”

เจ้าสาวป้ายแดงเอ่ยออกมาด้วยความขัดใจเมื่อหันไปเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหมดอาลัยตายอยากของคนเป็นสามี “ถ้าแต่งกับผู้หญิงที่ฉันรักฉันคงมีความสุขมากกว่านี้” “เหอะ! ถ้าผู้หญิงที่พี่หมายถึงคือนังเมียเก่านั่นล่ะก็อย่าหวังเลยค่ะ เพราะถึงพี่จะอยากได้มันกลับมาแค่ไหนแต่ผู้หญิ งคนนั้นมีผัวใหม่ไปแล้ว”

หญิงสาวได้แต่คิดในใจ เธอจะมีลูกได้อย่างไร ในเมื่อสามีไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลย ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา สามีรังเกียจเมียแต่งอย่างเธอจะตายไป เรื่องที่จะมีลูกกับเธอคงเป็นแค่ความฝันนั้นแหละ ฝั่งเหมราช ชายหนุ่มพาแฟนเก่า ที่กลายมาเป็นเมียน้อยในปัจจุบันมาทานข้าวที่ร้านอาหารดัง เขาลื มสนิทเลยว่าวันนี้บิดามารดา จะไปทานข้าวที่บ้านเขากับภรรยา ชายหนุ่มคิดอย่างเบื่อหน่าย ว่าเดี๋ยวจะต้องโดนบิดาเรียกเข้าไปด่าแน่นอนที่กลับบ้านผิดเวลาในวันนี้

“จะเรียกทำไม อยากขึ้นไม่ใช่เหรอ เห็นมองตาละห้อยเชียว ที่ฉันพาเธอขึ้นก็เพราะไม่อยากจะให้คนอื่นเอาไปนินทาได้ว่าฉันดูแลเมียไม่ดี ไม่ต้องคิดล่ะว่าฉันเห็นใจเธอ เพราะไม่มีทาง” บอกเสียงแข็งๆ ทั้งที่จริงแล้วไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเขาแต่งงาน และเธอคือเมียของเขา เพราะคนที่นี่ไม่ชอบยุ ่งเรื่องของใคร ที่สำคัญเขาไม่จำเป็นต้องไปป่าวประกาศว่ามีเมียแล้ว ในเมื่อเมียคนนี้เขาไม่ต้องการ

เซเรน่าก้าวเข้ามาใกล้ ราวกับไม่สนว่าเขามีภรรยาแล้ว หรือว่าเรื่องในอดีตเคยบาดลึกแค่ไหน “คุณแต่งงานแล้ว ฉันรู้ แต่ฉันก็รู้ด้วยว่า มันไม่ใช่เพราะคุณรักเธอ” “คุณไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้น” เสียงเขาเข้มขึ้น

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพลางนึกฉงนใจ "ก็คนที่ชื่อเบลล่าไงคะ ไม่ใช่เมียของคุณเหรอ" "ฉันไม่เคยพูดว่าเบลล่าเป็นเมียฉัน" แค่พูดว่าเป็นคนรักเฉยๆ แต่ไม่เคยพูดว่าเป็นเมีย "แต่วันนั้นเขาบอกเรนว่าเขาเป็นเมียของคุณค่ะ"

กันตาข่มอารมณ์เอาไว้ ทั้งที่คนตรงหน้าเป็นสามี แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเขาเลย คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มันควรจะเป็นเธอมากกว่า ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น เป็นเมียมีทะเบียนสมรส ได้ครอบครองแค่นั้น เธอไม่มีโอกาสได้ครอบครองความรัก ไม่มีโอกาสได้หัวใจเขาเลย