เฮียครามคนโหด Mga Nobela at Kwento

เขาแซวแต่ตอนนี้ขนลุกไปหมด “เฮียยังตายไม่ได้ค่ะ ต้องอยู่ยาวๆ ใช้เวรใช้กรรมกับฟ้าไป” “ฟ้า! ฟ้าโกรธอะไรเฮีย เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลย” “คนเราเปลี่ยนอารมณ์กันได้ เมื่อมีสิ่งเร้า” เธอตอบหน้าตาเฉย

เขายิ้มมุมปาก “คิดว่าการฆ่าคนมันง่ายนักรึไง” “มันก็ไม่ยากสำหรับคุณ” เขาพยักหน้า เข้าใจความกลัวของเธอ “ฉันไม่ฆ่าเธอหรอกน่า เห็นฉันเป็นคนยังไง” “เห็นเป็นคนชั่วไง ฉันได้ข่าวมาว่าคุณเป็นคนโหดเหี้ยมสุดๆ”

’ ‘ไอ้ขี้ตีนแบบมึง…’ ‘…’ ‘ต่อให้กระเสือกกระสนดิ้นรนสุดตัว…’ ‘…’ ‘ก็ไม่มีปัญญาทำอะไรคนแบบกู’ ‘…’ ภูริขบกรามแน่น มือซึ่งกำแน่นสั่นหนัก… แม้เปลือกตาแทบจะปรือเปิดแทบไม่ขึ้น แต่เขาจะจำหน้าไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ให้ขึ้นใจ จำสายตาดูแคลนที่มันใช้ จำคำพูดหยามเหยียด ทุกคำ จำจิตใจกระด้างเหี้ยมโหดเกินเยียวยา จำทุกความเจ็บปวดใจสุดแสนทรมาน