ความเยาว์ の小説・ストーリー

“เด็กเอ๋ยเด็ก การทำศึกไม่ได้วัดผลแพ้ชนะกันที่จำนวนทหารเสียหน่อย” เรียวปากของชายหนุ่มวัยสิบห้าเหยียดยิ้ม ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเด็กรัวๆ คนอย่างเขาชอบการต่อสู้เพราะฉะนั้นจึงไม่เกี่ยงหรอกว่าอีกฝ่ายจะเป็นแค่เด็กเจ็ดขวบ

ฉันพูดตอบด้วยรอยยิ้มกว้างก่อนจะได้ยินเสียงจากพี่ๆนักข่าวอีกฝั่งเอ่ยดังขึ้น "งั้นแบบนี้น้องชิชาก็คบคนที่อายุน้อยกว่าสิคะ" "ก็ใช่ค่ะ คบเด็กกระชุ่มกระชวยหัวใจดี" "แบบนี้จะไม่ถูกมองว่าเราเลี้ยงต้อยหรือคะ"

——————— ใจเย็นนะเฮีย นั่นเพื่อนน้องมึงค่ะ 555555 😂😂 ยัยลูกสาวก็หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวไปอีก 😅😅 อ่านจบกดใจ+คอมเม้นกันด้วยน๊า 1คน = 1คอมเม้นนะคะ

เจมส์วิงวอนเสียงกระเส่า “ก็ได้… ” คุณหนูรีบหย่อนสะโพก โขลก คลึงกลีบสวาทกดทับแก่นกายยาวใหญ่ ส่ายเสียดอยู่ข้างล่าง “อ๊อย… เสียว… ฮื่อๆ”

เจย์เดนถาม "ลืมกุญแจห้อง ฮ่ะ ฮ่า " ทัพเปล่าเล่นมุกซะหน่อย หนุ่มหล่อตาปิดคนนี้ลืมจริงไม่ใช้ตัวเเสดงแทน เขาน่ะเมาแล้วลืมทุกอย่างที่จำเป็น วันก่อนก็ลืมกางเกงในไว้ในห้องรุ่นน้อง ดีที่เธอเอามาคืนไม่อย่างนั้นคงต้องซื้อใหม่ ยิ่งลายเสือดาวตัวโปรดด้วย หากหายไปคงเ สียดายแย่

นางเอ่ย “หลานหรือยายเตยกันคะที่ชอบชาบู” “ก็แม่ชอบแหละ ถ้าคลอดมาจะผู้ชายหรือผู้หญิงแม่จะให้ชื่อชาบู”

เพียะ "แกอย่าพูดคำนี้ให้ฉันได้ยินอีกนะ มะลิเธอจะต้องไม่เป็นอะไรเธอกับลูกจะต้องหายและกลับมาอยู่กับฉัน"ชีต้าห์มองหน้าพี่ชายด้วยความปวดใจไม่ต่างกันน้ำตาของคุณหมอหนุ่มหยาดไหลด้วยความเสียใจอยู่ไม่น้อย

คำถามใหม่ถูกถามออกมาอีกครั้ง “ผมอายุยี่สิบเจ็ดย่างยี่สิบแปดครับแล้วคุณล่ะครับยี่สิบใช่ไหมถ้าผมจำไม่ผิด” ในระหว่างที่ถามออกไปในหัวของเหนือเวหาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่าอันดาเองก็อายุยี่สิบเหมือนกัน “ใช่ค่ะ ทะเลอายุยี่สิบตอนนี้กำลังเรียนอยู่”

Ep.17 อากาศมันร้อน NC+ 1/2 "หายไปไหนวะ!?" มาเฟียหนุ่มสบถคำออกมาด้วยความเหนื่อยใจเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำเเล้วกลับไม่พบยัยเด็กดื้อ เผลอเเค่เเปบเดียวหายจ้อย มันน่าตีซะให้เข็ด เขาได้เเต่คิดอยู่ในใจ

ตัดพ้ดเสียงงอนๆ ไอ้หนูเริ่มเหี่ยว “โอ๋ๆ อย่าเพิ่งงอนสิจ๊ะ” “ไม่รู้แหละ พี่เหงาจะแย่แล้ว เงี่ย...มากด้วย” “พี่เดชอย่างอแงสิ ก็รู้ว่าเงี่ย...ถึงได้ส่งคนแก้เงี่ย...มาให้นี่ไง” “ยังไง” คราวนี้เดชสนใจทันที