Novel & Cerita มนุษย์หมาป่า

สวนถูกจัดสวยงามราวกับที่นี่เป็นป่าบ้านเกิดของพวกมันจริง ๆ มีทั้งแหล่งน้ำ ต้นไม้ใหญ่ พืชพรรณอาหารเพียบพร้อม พวกมันมาอยู่ที่นี่พร้อมจ่าฝูงที่เป็นสัตว์พันธสัญญาของกู้ซีเจ๋อ โดยเยี่ยหยางเป็นคนทำพันธสัญญาให้ หมาป่าขนเพชรต่างจากหมาป่าทั่วไปโดยสิ้นเชิง มันมีสติปัญญาระ ดับสูง สามารถพูดคุยโต้ตอบกับมนุษย์ได้ถ้ามันอยากพูด เป็นสัตว์อสูรที่ต่ำกว่าสัตว์เทวะเล็กน้อย แต่สูงกว่าสัตว์อสูรทั่วไป

พี่ป่าเรียกชื่อฉันเสียงดัง "แอมไม่ไป ฮึก..." "พี่ป่า เป็นบ้ารึไงเห็นมั้ยแอมมันร้องไห้จะตายอยู่แล้วนะ !!" พรึ่บ! ปัก!

หลังจากที่นอนป่วยนอนโทรมสามวันที่บ้านองค์อินทร์ก็ฟื้นไข้ออกไปซื้อของกับโยธาและกลับมาดึก ตอนแรกจะกลับมาตั้งแต่ทุ่มหนึ่งแล้วแต่เผอิญว่าระหว่างทางกลับเจอลูกหมาโดนรถชนแล้วหนีเธอกับโยธาจึงช่วยกันพาน้องหมาไปหาหมอที่คลีนิก และโยธาก็เป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด “ โยเป็นคนดีมากเลย ถ้าวันนี้น้องหมาไม่เจออินทร์กับโยคงตายไปแล้ว ดีนะที่โยช่วยออกค่าผ่าตัดให้น้อง เพราะอินทร์ก็ไม่มีเงินมากพอจะช่วยน้องได้”

หนูหลายสิบตัววิ่งออกมา เมื่อพวกมันได้กลิ่นคาวเลือดและแผลที่เริ่มส่งกลิ่นเหม็นออกมาจากตัวคนร้าย พวกหนูกรูกันวิ่งเข้าใส่คนทั้งสามทันที ภาพหนูหลายสิบตัวกำลังกัดแทะกินเนื้อหนังของพวกมันเป็นภาพที่สยดสยองน่าขนลุกไม่น้อยสำหรับเหล่าทหารที่อยู่ในคุกใต้ดินนั่น

“ใช่ คนประเภทนี้ควรถูกดึงและยิงทันที เขาไม่ได้รับอนุญาตให้ทำลายชื่อเสียงของอาณาจักรมังกรของเรา” “ใช่ เพราะเรามีคนที่ใช้ความรุนแรงมากเกินไป ผู้คนจึงคิดว่าประเทศมังกรของเราเป็นประเทศป่าเถื่อน”

มีบันทึกในหนังสือโบราณว่า มนุษย์หมาป่าอาศัยอยู่กลางป่าเขา ตอนกลางวันไม่ต่างจากคนปกติ ตกกลางคืนจะกลายร่างเป็นหมาป่า ไม่เพียงแต่สูญเสียความทรงจำ อารมณ์ร้าย แต่ยังชอบเข่นฆ่าเป็นนิสัย ไม่น่าแปลกใจที่ซูเหล่าซานจำพวกเขาไม่ได้ หากจำพวกเขาได้ พอตกกลางคืนต้องทำร้ายพวกเขาแน่

ิลหา มันจินตนาการไปไกลถึงขั้นได้โกอินเตอร์ไปฟัดกับดาราเอวีญี่ปุ่น ยุโรป หรือแม้แต่สาวอาหรับไซส์บิ๊ก ทว่า... ความจริงกลับถีบหน้ามันอย่างแรง! สิ่งมีชีวิตที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้านั้นก้าวข้ามทุกขีดจำกัดของความอุจาด ตั้งแต่เกิดมาจนอายุอานามเข้าเลขสาม ไอ้อ๊อดไม่เคยพบเห็นมน ุษย์สายพันธุ์ไหนที่น่าสะพรึงกลัวเท่านี้มาก่อน! นิยามใหม่ของคำว่าตัวท็อป

เขามักพูดแบบเดิมซ้ำๆ ทุกวันกับรูปภรรยาแล้วก็น้ำตาคลอ เจ้าสิงโต วัยสิบห้าขวบ สัตว์เลี้ยงสุดรักของลูคัสวิ่งเล่นในสนามหญ้าของคฤหาสน์คลินตันเหมือนทุกวัน พอได้ยินเสียงรถยนต์ของเจ้านายของมันมาจอด มันก็วิ่งจากสนามหญ้าตรงไปหาเจ้านายของมันทันที โดยไม่รอคนดูแลของมัน พอมันเ ห็นลูคัสเปิดประตูรถลงจากรถมา มันจะกระโจนเข้าไปกอด โอทิสเป็นสิงโต แต่ถูกลูคัสเลี้ยงมาแต่เด็ก มันไม่เหมือนสิงโต มันเหมือนหมา เหมือนแมว ขี้อ้อนเจ้านายของมันเป็นที่สุด ที่บอกว่าจะเอาศพของพ่อพิชาภัทรมาให้มันกินน่ะ เขาแค่ขู่ โอทิสของเขากินแค่เนื้อไก่กับผักเท่านั้น

เธอได้ยินเสียงคนกำลังทำงานอยู่ข้างใน กลิ่นของดินและต้นหญ้าผสมกับกลิ่นกายชายที่คุ้นเคย ลอยมาปะทะจมูก ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อก้าวเข้าสู่เขตสวนมะม่วง ภาพแรกที่เมษาเห็นก็คือ ลุงชัช เขากำลังยืนอยู่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ รูปร่างสูงโปร่งของเขาโดดเด่นท ่ามกลางต้นไม้ เขากำลังถอดเสื้อ เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการทำงานหนัก ผิวคล้ำแดดของเขาบ่งบอกถึงการใช้ชีวิตกลางแจ้ง แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาต้องร่างของเขา ทำให้เห็นหยาดเหงื่อที่ไหลซึมไปทั่วแผ่นหลังของเขา แผ่นหลังที่เมษาเคยสัมผัสและจดจำได้ดี

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก