มนุษย์หมาป่า Novels & Stories

แมวที่กำลังหาความอบอุ่น และในวินาทีนั้นเอง แสงแฟลชจากกล้องสมาร์ตโฟนของใครบางคนในมุมมืด ก็สว่างวาบขึ้นมาบันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหมดเอาไว้ ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่โอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมอกด้วยสายตาดุดันหวงแหน และชายหนุ่มหน้าหวานที่ซุกซบแนบชิดราวกับลูกแมวตัว น้อยที่ยอมสยบต่อผู้เป็นเจ้าของ

ววตาของ หมาป่าจอมกระหาย ตาคู่สวยปรือปรอย คิ้วเรียวขมวดมุ่น ริมฝีปากอิ่มสวยเผยอหอบ ซึ่งเขาคิดว่าเซ็กซี่อย่างที่สุดในเวลาเธอหมดเรี่ยวแรงอย่างนี้ เรือนกายหนามุ่งมั่นอยู่บนร่างเล็ก เคลื่อนไหวอิสระตามความพอใจอย่างแรงโลดรัวเร็วไม่ยับยั้งชั่งใจ ทั้งยังครางต่ำทุกครั้งท ี่สะโพกแกร่งขยับกระทั่งทุกอย่างพังทลายลง เสียงครางจึงแปรเปลี่ยนเป็นคำรามกระหึ่ม

ท่ามกลางเสียงเห่าเสียงร้องของหมาแมวเกือบสิบชีวิตที่ถูกขังอยู่ในกรง หลังจากมาเข้ารับการรักษาแล้วต้องแอดมิด พวกมันต้องมาเป็นสักขีพยานให้กับความร่านของคุณหมออรนลินผู้น่ารักกับมังกรดำทั้งสี่นาย ผู้ชายชาวจีนทั้งสี่คนที่เธอไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ แต่เธอกลับได้เห็นร่างกายของพวกเขาแบบหม ดเปลือก ได้ตรวจพวกเขาแบบทุกซอกทุกมุมเลยล่ะ

หมากรุกสีดำขาวตัวสูงใหญ่ที่สามารถขึ้นไปยืนอยู่บนนั้นได้อย่างสบาย ทุกการเปลี่ยนแปลงตรงหน้ายามนี้ทำให้ผู้คนต่างตื่นตระหนก หวาดหวั่น และอยากท้าประลอง ศิษย์ในสำนักทั้งนอกและในต่างออกมาดูการเคลื่อนไหวค่ายกลหมากรุกในตำนานที่ปกป้องสำนักเอาไว้หลายร้อยปี “เพียงแค่เริ่มก็น่ากลัว

นฤดลจำหมอปกรณ์ได้เพราะเคยเอาสุนัขที่เลี้ยงไว้ไปรักษา “เอ่อ...ผมเป็นสัตวแพทย์ครับ เป็นหมอรักษาสัตว์ทุกชนิด ไม่ใช่แค่หมาอย่างเดียว” ปกรณ์แก้ให้ เขาไม่ใช่คนที่เก็บเอาคำพูดของใครมาคิดมากให้รกสมองเหมือนดรัณ ฉะนั้นคำเรียกขานของนฤดลจึงไม่ทำให้เขาอารมณ์เสีย “ครับ ไม่คิดว่า หมอจะชอบมาเที่ยวที่แบบนี้ด้วย”

แรกเริ่มพวกหมาป่าได้กลิ่นสาบสางของอาหารอันโอชาแล้วพากันออกมาหากิน กระทั่งเจอกลุ่มคนแล้วเกิดการต่อสู้ เกิดการสูญเสียจนคลุ้มคลั่งปลุกสัญญาณอันตรายแห่งสัตวร้าย จากนั้นจ่าฝูงก็แหงนหน้าเห่าหอนโหยหวน ฝูงหมาป่าพลันพากันกระโจนตัวฝ่าความมืดสลัวรางปรากฏกายจนดำมืด เสียงการต่ อสู้โรมรันระหว่างมนุษย์จึงเกิดขึ้นด้วยเหตุนี้

ฤทธามุ่งหน้าเดินเข้าไปในป่าสัตว์วิญญาณ ชุดแรกที่เขาเจอคือ หมาป่าระดับหนึ่งสี่ตัว “หมาป่าระดับหนึ่ง” ฤทธานึกในใจ แล้วเขาก็วิ่งไปจัดการอย่างรวดเร็ว แล้วมุ่งหน้าต่อไป

‘แค่กๆ’ หมาป่าสีน้ำตาลถึงกับสำลักขนม กลายร่างเป็นร่างมนุษย์ไม่ได้ก็น่าอนาถพออยู่แล้ว แต่นี่...ร่างสัตว์อสูรกลับเป็นร่างลูกหมาป่าเสียนี่ น่าอับอายยิ่งนัก

รูปร่างของมันหากมองให้ละเอียดจะพบว่ามันเหมือนอสูรกายมากกว่า เพียงแต่คล้ายหมาป่าเท่านั้น แค่ดาบเดียวของมนุษย์ธรรมดาที่กำลังวังชาหดหายสัตว์ร้ายย่อมไม่ตาย หวงหมิงสบถเสียงเครียดในลำคอ

เธอได้ยินเสียงคนกำลังทำงานอยู่ข้างใน กลิ่นของดินและต้นหญ้าผสมกับกลิ่นกายชายที่คุ้นเคย ลอยมาปะทะจมูก ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อก้าวเข้าสู่เขตสวนมะม่วง ภาพแรกที่เมษาเห็นก็คือ ลุงชัช เขากำลังยืนอยู่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่ รูปร่างสูงโปร่งของเขาโดดเด่นท ่ามกลางต้นไม้ เขากำลังถอดเสื้อ เผยให้เห็นแผงอกกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการทำงานหนัก ผิวคล้ำแดดของเขาบ่งบอกถึงการใช้ชีวิตกลางแจ้ง แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาต้องร่างของเขา ทำให้เห็นหยาดเหงื่อที่ไหลซึมไปทั่วแผ่นหลังของเขา แผ่นหลังที่เมษาเคยสัมผัสและจดจำได้ดี