ย้อนเวลาก่อนถูกพี่ชายทั้งห้าสังหาร Novels & Stories

ไอ้นักรบมันวางแก้วอย่างดังแล้วหันมาขึ้นเสียงใส่ ผมเป็นพี่คนโตแถมมีน้องติดพ่วงห้อยตามอีก3คน พ่อแม่ก็ตายเป็นแล้วก็เหลือกันอยู่4คนพี่น้อง “กูขึ้นห้องละ” “เดี๋ยวดิ นี่ไม่คิดจะช่วยคนพวกนั้นหน่อยเหรอ?” “.....” “มันก็ผ่านมา5ปีแล้วนะ เลิกคิดว่าตัวเองทำงานพลาดแล้วเป็นต้นเหตุให้คนท ี่จ้างพี่ต้องตายสักทีดิ พี่ก็รู้ว่าพี่ไม่ผิด พวกแม่งต่างหากเสือกไว้ใจเชื่อใจคนผิด พี่บอกก็ไม่เชื่อหลักฐานก็มีให้เป็นกอง แบบนั้นสมควรตายๆไปซะ”

บางคราวนางก็มิอาจเข้าใจเซี่ยเหิงได้เช่นกัน เขาเป็นบุตรคนที่ห้า เบื้องบนยังมีพี่ชายอีกถึงสามคน เหตุใดเขายังลอบเล่นลูกไม้อยู่ลับหลังอย่างไม่หยุดหย่อน พูดจาให้ระคายหูหน่อย ต่อให้วันใดวันหนึ่งองค์รัชทายาทด่วนจากไปเพราะเหตุไม่คาดฝัน หรือเกิดอันใดขึ้น สามคนก่อนหน้าย่อมมี กำลังมากพอจะช่วงชิงได้ทั้งสิ้น

มู่เสี่ยวชิงยิ้มบาง สายตาของนางจับจ้องไปยัง 'พี่ชาย' ที่นางเอ่ยเรียกอย่างคุ้นปากด้วยความคิดถึงและความรู้สึกผิด ในชาติก่อนก็เป็นเขาที่หวังดีกับนางทั้งยังเอ่ยเตือนเรื่องสามีชั่วกับเพื่อนสารเลวด้วย แต่ว่าตอนนั้นนางหูดับตาบอดจึงได้เชื่อแต่สามี เมินเฉยต่อคำเตือนของเขา เมื่อ นางตายไปก็เป็นเขาที่ช่วยทวงคืนความยุติธรรมให้กับนางด้วย!

ใบหน้านั้นคุ้นเคยเกินกว่าจะปฏิเสธได้ มันคล้ายคลึงกับคนหลายคนที่เขาเคยสังหารด้วยมือตนเอง และแล้วความจริงก็กระแทกใส่กลางใจเขาอย่างรุนแรง เพราะเขาจำได้แล้วว่าคนตรงหน้าคือ ทายาทผู้รอดชีวิตจากหมู่บ้านที่ตระกูลของเขาเคยสังหาร เมื่อยี่สิบปีก่อน “เจ้าจำได้แล้วใช่หรือไม่ ทีนี้เจ้าก ็คงรู้แล้วว่า เหตุใดข้าจึงสังหารทุกคนที่นี่ เอาล่ะหมดเวลาแล้ว เรามาทำอะไรสนุก ๆ กันดีกว่า”

“ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย เฮียยังมีเจ๊อยู่นะ” “เอาน่าเฮีย ลูกผู้ชายก็ต้องมีอกหักกันบ้าง ถือว่าเป็นประสบการณ์อย่าเศร้าไปเลย” ฟาเรนเดินเข้าไปกอดคอพี่ชายจากทางด้านหลัง พวกเขาทั้งห้าคนรักและผูกพันกันมาก ถ้ามีใครเศร้าพวกเขาที่เหลือก็จะรู้สึกเศร้าไปด้วย

วันนั้น น้องสาวคลอดออกมา แม่เสียเลือดมากและช่วยชีวิตเอาไว้ไม่ทัน ฉันยืนงงอยู่หน้าห้องผ่าตัด พี่ชายคนที่สามผลักฉันล้ม บอกว่าฉันเป็นปีศาจ ฉันเป็นคนที่สาปแช่งพวกเขา ฉันทำให้พ่อกับแม่ตาย ฝ่ามือครูดไปกับพื้นเย็นเฉียบ มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย

ใบหน้าเศร้าสลดไม่ต่างจากคำพูด ในใจยังไม่อยากจะเชื่อว่าพี่ห้าจะจากเขาไปเร็วขนาดนี้แล้วยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นฝีมือของจิวซินว่าที่ชายาเอกของเขาที่กำลังจะมีงานมงคลในอีกไปกี่วันข้างหน้านี้” ชงไฉ่กระซับเสื้อคลุมให้เข้าที่ก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากตำหนักด้วยความเร่งรีบ ชงไฉ่ปล่ อยให้ความสงสัยยังค้างคาอยู่อย่างนั้นความสัมพันธ์พี่น้องย่อมไม่อาจละเลยพี่ห้านับว่าเป็นพี่น้องที่ค่อนข้างสนิทกันทีเดียวรู้สึกใจหายกับการจากไปอย่างรวดเร็วไม่น้อยทีเดียวหากเป็นจริงดังที่คนอื่นคิดกันนั่นคือจิวซินเป็นคนสังหารพี่ห้าเขาจะทำเช่นไร

ห้าปีที่ตั้งแต่อายุเจ็ดถึงสิบสองปี เป็นห้าปีที่มีความทรงจำฝังแน่นในใจข้า คุณพ่อคุณแม่ของข้าถูกสายลับจากประเทศเว่ยฆ่าตายต่อหน้าข้า ข้ากับพี่ชายต้องตกอยู่ในสภาพลี้ภัย

เซียวอวิ๋นถิงรีบพูด “ใช่แล้วขอรับ ดังนั้นเสด็จย่าอย่าได้เสียใจ...” ฮองเฮาเฝิงดวงตาแดงก่ำ กำมือเซียวอวิ๋นถิงแน่นกว่าเดิม “ข้าจะไม่เสียใจได้อย่างไร? ท่านพ่อของข้าอายุมากแล้ว แคว้นเตียนก็เต็มไปด้วยไอพิษ พวกอันหนานก็จ้องจะเล่นงาน ท่านพ่อไปแคว้นเตียนก็ไม่มีชีวิตได้กลับมาอีก ! ไม่นานพี่ชายข้าก็จากไป... ญาติพี่น้องของข้า ตลอดหลายปีมานี้ตายกันไปแล้วกี่คนแล้วเล่า?”

“ในครอบครัวของเขาเขาเป็นคนที่ห้า แต่ครอบครัวเหลือเพียงแค่เขาคนเดียวแล้ว” “พี่ชายทั้งหลายและพ่อแม่ ล้วนแต่ตายไปในตอนที่สังหารหมู่ครั้งที่แล้ว เหลือเพียงแค่เขาและน้องชายคนที่หกเท่านั้น”