แก้แค้น

แต่งงานกับเซิ่งหวยอานปีที่สอง เขาพาผู้หญิงข้างนอกกลับเข้ามาในบ้าน ตอนที่สบตากับฉัน เซิ่งหวยอานยิ้มอย่างไม่แยแส : “หนานอี้ บางที คุณเองก็น่าจะลองบ้างนะ” “คนที่ทั้งอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวา ช่างแตกต่างออกไปเสียจริง” ฉันรู้ว่าเขาเพียงพูดหยั่งเชิงเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรมาเขาชอบทรมานและแกล้งฉันเสมอ ทว่าเขาไม่รู้ว่าครั้งนี้ ฉันหวั่นไหวเข้าจริงๆแล้ว หลังจากนั้น เขาจ้องไปที่รอยขีดข่วนตรงช่วงท้องและเอวของ “เด็กสาว” ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ “เสิ่นหนานอี้ คุณกล้าที่จะจริงจังแบบนี้ได้อย่างไร?”

เฉินฝาน ผู้ชายขึ้นคานในยุคปัจจุบันซึ่งทะลุมิติไปยังยุคโบราณ ในขณะที่ราชวงศ์กำลังขาดแคลนผู้ชายอย่างรุนแรง ไร้คนปกป้องบ้านเมือง สู้ศึกสงคราม กระทั่งทำไร่ไถนา เพื่อบรรเทาความทุกข์ยากของประชาชนที่มิอาจอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข ราชสำนักจึงได้จัดสรรการแต่งงานขึ้น ผู้ที่ยินดีรับภรรยามากกว่าสามคน รับรางวัล! ผู้ที่ให้กำเนิดลูกชาย รับรางวัลเพิ่มขึ้นอีก! เฉินฝานได้รับภรรยาแสนงดงามถึงสี่คน ซึ่งภรรยาแต่ละคนมีข้อดีต่างกันไป ปีต่อมาภรรยาให้กำเนิดลูกแฝดสี่ และทุกคนเป็นเด็กผู้ชาย ครั้นข่าวนี้กระจายออกมา ทั่วทั้งราชสำนักต่างตกใจ!

การขึ้นรถโดยสารธรรมดาๆ กลับกลายเป็นเรื่องที่ไม่ปกติอีกต่อไป เมื่อเธอถูกชายแปลกหน้าจับจ้องอย่างไม่ละสายตา และเธอก็ค่อยๆ ถูกล่อลวงเข้าสู่กับดักที่วางเอาไว้อย่างช้าๆ...

หนุ่มนักธุรกิจเจ้าของกิจการด้านอากาศยานยักษ์ใหญ่ที่มีความหลังฝังใจเมื่อถูกเพื่อนรักหักหลัง เขาจับ มาร์ค เพชรสงคราม คนทรยศเข้าคุกแต่ยังมีอีกหนึ่งคนหนีไปได้ น้องสาวของเพื่อนตายที่ครั้งหนึ่งเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา เฮเดนคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากเก็บความเคียดแค้นไว้และการได้พบเธออีกครั้งมันคือการเอาคืนอย่างสาสม

นิยายพีเรียดอีโรติก ความปรารถนาไม่ปรานีใคร นาย บ่าว ไพร่ หรือว่า ทาส หากตกอยู่ในวังวนแห่งดำฤษณาแล้วนั้น ไม่แคล้วจะตกเป็น ‘ทาสพิศวาส’ เท่าเทียม

ความเกลียดทำให้เขา... ทำร้ายเธอ ความรักทำให้เธอ ... ยอมอดทน แม้จะต้องถูกเปลวเพลิงแห่งความแค้นของเขาแผดเผา จนทำให้ร่างกายของเธอมี ราคี... เรื่องราวภาคต่อจากทัณฑ์ราคี ของปรัชญ์กับลินิน หรือไอ้หมาตลาดกับยายผ้าป่าน

....เมื่ออีกคนคิด เกินเลย แต่อีกคน เฉยชา เรื่องราวของคนสองคนที่อีกฝ่าย เจ็บปวด อีกฝ่ายเล่นกับ ความรู้สึก นิยามคำว่า เพื่อน ที่มีค่าแค่ ตอนเอา อยู่ในสายตาแค่ ตอนเหงา นิยามคำว่า เพื่อน ที่มีสิทธิ์ นอนร่วมเตียง แต่ไม่มีสิทธิ์ เดินเคียงข้าง...

เขามีอำนาจมากพอที่จะสั่งให้ผู้หญิงนับร้อยพลีกายให้ แต่ทำไม เขาเลิกวิ่งไล่ตามหล่อนไม่ได้เสียที เกมที่เขาเป็นผู้ล่า และเธอคือเหยื่อ! "เรียม" สาวสวยแดนอีสาน ถูกหลอกมาขายตัวที่อเมริกา เธอทำทุกวิธีทางเพื่อให้รอดจากขุมนรก แต่กลับถูกจับให้เป็นทาสสวาทมาเฟีย!!! “นี่ ! ถ้ายังขืนชักช้าไม่รีบเข้ามาปรนนิบัติ ฉันจะโทรเรียกให้อีวานมาจัดการกับเธอ !” เสียงกังวานตวาดสั่งอย่างคนเอาแต่ใจมาทั้งชีวิต มันดังกระแทกเข้าสู่โสตประสาทของหญิงสาวให้รีบรุดเข้าไปหาเจ้าของเสียง ไม่ใช่เพราะเธอกลัวเขา แต่กลัวสิ่งที่เขาเอ่ย หล่อนจะไม่ยอมให้อีวานจับไปเป็นทาสกาม และนั่นเป็นหนทางสุดท้ายที่เธอจะเลือก

ยังหวังว่าเราจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้งแม้ในวันที่ทุกๆอย่างระหว่างเรามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วแต่คงไม่ใช่ชาตินี้หากชาติหน้ามีจริงขอให้พาฝันได้เป็นคนรักคนแรกและคนสุดท้ายของพี่นักรบตลอดไป

เรื่องราวระหว่างบุตรีของพ่อค้าผู้ "อ่อนหวาน" แต่ซ่อนความร้ายกับซื่อจื่อผู้ "อ่อนแอ" แต่เจ้าเล่ห์ [นิยายโบราณแท้ แนวชิงดีชิงเด่นในจวน (ไม่มีเกิดใหม่ ไม่มีทะลุมิติ ไม่มีสูตรโกง) แต่งก่อนรักทีหลัง พระนางบริสุทธิ์ทั้งคู่] ลู่เจาหนิงส่งเสริมสามีจนก้าวหน้าในหน้าที่การงาน ได้เลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่ง แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือคำที่เขาพูดว่า 'บุตรสาวพ่อค้านั้นเจ้าเล่ห์เพทุบาย' แต่งงานกันมาสองปี เขาเอาแต่คนึงหาพี่สะใภ้ผู้เป็นรักแรก ไม่เคยแตะต้องตัวกายนางเลยสักครั้ง หลังจากพี่ชายตายจากไป เขาก็แทบอดใจรอไม่ไหวที่จะมอบบุตรให้แก่พี่สะใภ้หม้ายคนนั้น ทั้งยังตำหนิว่านางไม่ใจกว้างพออีกด้วย ก็ดี! ลู่เจาหนิงเปลี่ยนไปช่วยชีวิตพี่ชายของเขาที่ 'ตายไปแล้ว' ทันที คนในสังคมต่างเย้ยหยันว่านางมีชาติกำเนิดต่ำต้อย แต่หารู้ไม่ ว่านางมีความสามารถรักษาคนตายให้ฟื้น คืนเนื้อคืนกระดูกได้! นางอยากจะเห็นนัก ว่าละครฉากนี้จะจบฉากลงอย่างไร... …… ผู้คนในสังคมต่างรู้ดี ว่ากู้ซื่อจื่อแห่งจวนโหวจงหย่ง เป็นผู้ที่มีความสามารถอันน่าทึ่ง รูปงามไม่เป็นรองใคร มีสติปัญญาที่ปกป้องบ้านเมืองให้สงบสุขได้ เพียงแต่น่าเสียดายที่ร่างกายอ่อนแอขี้โรคมาตั้งแต่เด็ก จุดด่างพร้อยเพียงอย่างเดียวก็คือ เขาใช้อำนาจบังคับแต่งงานกับภรรยาของน้องชายตัวเอง หลายปีต่อมา ชายหนุ่มผู้มีอำนาจล้นราชสำนักเลิกงานตรงเวลาทุกวัน ใครก็รั้งไม่ได้ แม้แต่ฮ่องเต้เขาก็ยังไม่ไว้หน้าเลย "พูดไร้สาระ เมียข้าจ้องแต่จะหนี หากไม่รีบกลับบ้าน แล้วนางหนีไปอีกจะทำอย่างไร!" ลู่เจาหนิงนอนตื่นสายจนตะวันโด่งทุกวัน นางคิดในใจ ไหนบอกว่าร่างกายอ่อนแอขี้โรคอย่างไรเล่า?!