Novel & Cerita โหดร้าย

Isang malakas na putok ang narinig; ang tenga ni Rudy ay natakpan ng dugo, may butas. “Aaagh!” Sumigaw si Rudy sa sakit, ang kanyang mukha ay puno ng dugo. Ito ay isang nakakatakot na tanawin. "Hayop ka! Paano mo nagawa 'yan?! Hindi kita palalampasin sa ginawa mo…” sigaw ni Rudy.

Traumatized pa rin ba siya hanggang ngayon? "I see. Pain and trauma are the things that can't just fade away easily. Your brother reminds me of Dave when her mother died. Kung nakita mo lang siya noon ay kahit siguro isang salita mo lang sa kaniya sisigawan ka niya. Gano'n siya ka-sensitive hanggang ngayon. Mabutu na lang at hindi na siya tulad ng dati noon na kung kani-kanino ay napapaaway dahil sa init ng ulo. He's a human too, you know. He may be strong physically, but he can be wrecked inside too. Pain and hatred can change people, Adrianna. Even if you're the kindest person in the world, if hatred conquers you….you'll change."

Naputol ang sasabihin sana nito at sumigaw na lamang ng malakas ng may tumamang matigas na bagay sa noo niya dahilan para pumutok ang kabilang kilay at umagos ang dugo non sa kanyang mata. "UULITIN KO! ANONG GINAWA MO SAKANYA!" Malakas na sigaw ni terrance habang galit na galit at tumutulo na rin ang dugo sa sariling noo buhat ng i-untog niya iyon sa noo ni axel dahil sa gigil dito, ngunit wala siyang nararamdamang sakit at nangingibabaw lamang ang poot sa nasaksihang ginagawa nito sa katawan ng babae.

"Huwag kang masyadong magtitiwala kung kani-kanino, Alea. Baka magulat ka na lang na sa sobrang kampante mo, mapagsamantalahan ka na." Napakunot siya ng noo at ang mga braso ay tumiklop sa harap ng kanyang dibdib. "Are you saying na tatarantaduhin mo ko balang araw, hmm? Will you take advantage of me as a woman just because I trust you?" Kali looked at her in a cold way before he smirked. "No." His eyes gazed at the elevator door again. "But if someone will, know that I rarely show mercy when people I like gets hurt."

Kanina pa kasi ito nilalamig at hindi na niya gustong madagdagan pa ang idinadaing niya. Laking ginhawa ng dalawa nang matagumpay ito pero kita pa rin sa mukha ng isa ang kirot na nararamdan sa kaliwang braso. Natanggal na yung bala ng baril sa kaniya at hindi na bago kay Rostam ang ganitong pangyayari pero hanggang ngayon, hindi pa rin sanay ang katawan niya sa mga bala na makailang beses ng nagtangka sa buhay niya subalit ito pa rin siya, nakatayo at buhay na buhay.

Pabida ka kasi! You deserve this! No! Stooop! Eto nanaman! Ayoko na tong maalala! Ayoko! Get the hell away from her! Kuya! No! Pleasee tama na! Not this again! Blood... Blood... Blood everywhere! Kuya! Kuya! Hold on! I hate the darkness! It's killing me! May naramdaman nalang akong kamay na yumakap sakin. ''KYAAAAAAH GO AWAY!!'' Sigaw ko pero mas lalo lang humigpit yung yakap na yun.

desperado niyang tawag, nanginginig sa takot. “Hayop ka!!!” bulyaw ni Sebastian, nanginginig ang buong katawan sa matinding galit. Pilit siyang tumayo, ngunit bago pa man siya makalapit—pumutok ang baril. “Arghhh!!” sigaw niya nang tamaan sa hita, at napahandusay sa malamig na sahig. Ramdam niya ang nagbabagang apoy ng bala sa laman, umaagos ang dugo sa kanyang binti, nanginginig ang mga kamay sa kirot. Ngunit higit pa sa sakit, mas nag-alab ang galit sa kanyang mga mata. Kahit sugatan, desperado siyang naghahanap ng kahit anong tyempo para makalaban.

May diin niyang bigkas. "What can I do? I can't stop my anger as long as I know that there's still Maximo's blood living out there. I will destroy all of you and end your fúcking bloodline. I won't stop, until my last breath Rain," malamig nitong turan. Napalingon siya sa kabilang gawi kung saan hawak na ng nurse si Hurri. "And your son isn't an exemption. I will make him live the life you're living right now and destroy him in the future..."

Lumuhod ito sa harapan ko at itinaas ang paa. "Ugh!" agad ito sumubsob sa aking pagkababae. "Ahhh..fuck!" Hinila ko patayo si Quatro. Itinaas niya ang aking paa at dahan-dahang ipinasok ang kan'yang sandata sa aking pagkababae. Napapikit ako ng naipasok na niya ito ng buo. Marahas ang bawat baon at hugot niya sa aking pagkababae.

"ANO'NG kailangan—M-morgan?" Biglang nahintakutan si Zalheia nang masilayan ang galit na ekspresiyon ng mukha ng binata. It was her very first time to see Morgan as angry as that. His pair of dark brown eyes were ragingly furious. Kulang na lang ay magbuga iyon ng apoy. Nakakunot ang noo nito at namumula ito sa nadaramang galit. Naggagalawan din ang muscles nito sa panga and his teeth were tigerishly knitted.