เมียที่ไม่ต้องการ

"ยังไงผมก็ไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาดครับคุณพ่อ"

"นี่แกกล้าพูดคำคำนี้กับพ่ออย่างงั้นเหรอ'ขุนเขา'แกกล้าขัดคำสั่งของพ่อ แกอยากลองดีกับพ่อใช่ไหม"สีหน้าจริงจังของผู้เป็นพ่ออย่าง เจ้าสัวรังสิมันต์ ทำเอาลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอย่าง'ขุนเขา'นั้นถึงกับต้องหลบสายตา ก่อนจะหันหน้าไปมองผู้เป็นแม่ที่นั่งจ้องมองมายังที่เขาด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง

"คุณแม่ช่วยพูดกับคุณพ่อเรื่องนี้หน่อยสิครับ ผมยังไม่พร้อมที่จะแต่งงาน คุณแม่ก็รู้ว่าตอนนี้ผมงานยุ่งมากแค่ไหน แล้วไหนจะรุ้งอีก ตอนนี้ความฝันของเธอกำลังไปได้ดีเลยนะครับ"คนเป็นแม่ที่ได้ยินคำพูดของลูกชายถึงกับต้องถอนหายใจออกมากับความโง่และไม่เอาไหนของลูกชายตัวเอง

"ขุน ใครบอกลูก ว่าคนที่พ่อกับแม่จะให้ลูกแต่งงานด้วยคือนางม่านรุ้ง อะไรนั่น"

"ถ้าไม่ใช้รุ้ง แล้วคุณพ่อกับคุณแม่จะให้ผมแต่งงานกับใครครับ แต่ผมขอบอกไว้ตรงนี้ก่อนเลยนะครับว่าผมจะไม่มีวันแต่งงานกับใคร ถ้าไม่ใช่รุ้งผู้หญิงที่ผมรัก"

"เหอะ ผู้หญิงที่ฉันจะให้แกแต่งงานด้วย มีดีกว่าแม่นางแบบนั้นเป็นไหน ๆ แกจำใส่หัวสมองของแกเอาไว้ด้วยนะ ว่าฉันจะไม่มีวันรับแม่นางแบบนั้นเขามาเป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด"

"แม่ด้วย แม่จะไม่มีวันยอมรับนางม่านรุ้งมาเป็นสะใภ้ของวงศ์ตระกูลเราเด็กขาด"

"ทำไมครับ ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่ยอมรับในตัวของรุ้ง"ขุนเขามองพ่อและแม่ของเขาด้วยความไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไรท่านทั้งสองถึงได้ขัดขวางความรักของเขากับแฟนสาวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แถมตอนนี้ยังจะบังคับให้เขาไปแต่งงานกับใครอีกก็ไม่รู้

"ผู้หญิงที่ชอบเที่ยววิ่งจับผู้ชายแบบนั้นแม่กับพ่อไม่ยอมรับมาเป็นลูกสะใภ้ให้เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเราหรอกนะ ขุน"

"แล้วคนที่แม่เอามาถวายใส่พานให้ผม เธอไม่คิดที่จะจับผู้ชาย ที่ทั้งหล่อ ทั้งรวย อย่างผมอย่างนั้นเหรอครับ"

"เหอะ หนูปิ่นน่ะ เขามีดีกว่าคนอย่างแกหลายเท่า และอีกอย่างฉันจะบอกอะไรให้แต่ได้รู้และเลิกหลงตัวเองซะทีนะ คนที่ฉันจะให้แกแต่งงานด้วยน่ะ เธอชื่อหนูปิ่นมุกลูกสาวเพียงคนเดียวของไอ้ธนินท์"ขุนเขาที่ได้รู้ว่าใครคือคนที่พ่อแม่จะจับคู่ให้เขาถึงกับต้องตกใจ

"เป็นยังไงล่ะ ถึงกับพูดไม่ออกเลยสิท่า หึ"คนเป็นแม่อดที่จะเหน็บแนมลูกชายของตัวเองไม่ได้ ลูกชายตัวดีของเธอนี่ก็กระไรไปคว้าเอาผู้หญิงที่ไหนไม่รู้มาควง

"แต่ถึงอย่างไรผมก็ไม่ยอมแต่งงานตามที่พ่อกับแม่ต้องการเด็ดขาด"

"พ่อไม่ใช่เพื่อนเล่นแกนะไอ้ขุน คอยดูสิถ้าแกไม่ทำตามคำสั่งของพ่อ ผับที่แกสร้างมามันจะเกิดอะไรขึ้น และตำแหน่งประธานบริหารของบริษัทของฉันแกก็อย่าหวังว่าแกจะได้มัน"

"พ่อกล้าขู่ผมอย่างนั้นเหรอครับ"

"แกรู้จักนิสัยพ่อดีนะขุน ว่าคนอย่างพ่อไม่ขู่ให้เปลืองน้ำลายหรอก ถ้าแกไม่ยอมแต่งงานกับหนูปิ่นมุกผับที่แกสร้าง พ่อจะทำให้มันไม่เหลือแม้แต่ซาก"ดวงตาเรียบนิ่งฉายแววเอาจริงทำให้ลูกชายอย่างขุนเขาถึงกับหวาดหวั่น นิสัยของพ่อตัวเองนั้นเขารู้ดีมันว่าใคร ๆ เจ้าสัวรังสิมันต์ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อแห่งความร้ายกาจ มีอำนาจมากมาย สามารถชี้เป็นชี้ตายใครก็ได้ แค่เพียงทำให้ท่านไม่พอใจก็จะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

"ทำตามในสิ่งที่พ่อกับแม่ต้องการเถอะขุน อย่าให้ต้องมีใครตายก่อน ลูกถึงจะยอมแต่งงานกับหนูปิ่นมุกได้"ความหมายที่อยู่ในประโยคพูดของผู้เป็นแม่นั้น ทำเอาคนที่ยืนฟังถึงกับใจสั่น ในความหมายของประโยคนั้นเขาเข้าใจมันเป็นอย่างดี

"ถ้าผมยอมแต่งงานกับปิ่นมุก พ่อกับแม่จะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับม่านรุ้งใช่ไหมครับ"

"คนอย่างแกไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับฉัน ชีวิตของนางนั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแก ขุนเขา"คนที่เป็นลูกชายถึงกับมีสีหน้าที่หนักใจ ทำไมอะไร ๆ มันถึงต้องมาเป็นอย่างนี้ด้วย เรื่องทุกอย่างมันจะต้องไม่เป็นแบบนี้ถ้าไม่มีผู้หญิงที่ชื่อปิ่นมุกที่กำลังจะเข้ามาแทรกแซงความรักของเขากับแฟนสาว

"ได้ ในเมื่อเธออยากจะแต่งงานกับฉันนัก ฉันก็จะทำให้เธอรู้ว่าการแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักมันเจ็บปวดขนาดไหน ปิ่นมุก"แววตาฉายวูบด้วยความโกรธแค้น จ้องมองภาพในสมาร์ตโฟน ภาพของว่าที่เจ้าสาวที่เขาไม่ต้องการ ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยยิ้มประดับ ถึงแม้ว่าใบหน้าของหญิงสาวจะสวยราวกับนางฟ้านางสวรรค์ที่ลงมาจุติ แต่ในสายตาของ ขุนเขานั้นในตอนนี้มีเพียงเอาไว้มองผู้หญิงที่ชื่อม่านรุ้งเพียงคนเดียว

กรี๊ง กรี๊ง กรี๊ง

คนที่นั่งออกแบบเสื้อผ้าคอลเล็กชั่นใหม่อยู่บนโต๊ะทำงานหันไปมองโทรศัพท์ของตัวเองที่มีสายเรียกเข้า ชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอทำให้คิ้วทั้งสองข้างของ "ปิ่นมุก"ขมวดกันเข้าหา ก่อนที่มือเรียวบ้างจะคว้าโทรศํพท์ขึ้นมากอดรับ น้ำเสียงที่ติดจะนิ่งทำเอาคนที่อยู่ปลายสายถึงกับถอนหายใจ