หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู

หญิงอ้วนเริงร่ากับท่านอ๋องเฉยชาน่าดู

last updateLast Updated : 2025-01-27
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
6 ratings. 6 reviews
55Chapters
9.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะข้าอ้วนท่านอ๋องเลยไม่อยากแต่งกับข้าใช่ไหม เรียกข้าหญิงอ้วนข้ายอมตายเสียดีกว่า

View More

Chapter 1

ก้อนเนื้อกลมๆอารมณ์ดี

The nation of Faeast was in mourning, lamenting the death of Lord Nox.

Queenie Sanders sat on the beach of Riverton. She was in a bikini, revealing all her perfect curves, but her brows were furrowed as she stared at her phone.

"Mourning? In the morning? And the whole Internet does it? Who's the deceased? Why's everyone going so far for him?"

Queenie stared at the screen for five minutes before she clicked on the headlines. She was met with a big title in red, but all of them talked of the same thing across different news outlets.

"Today, we mourn the death of a god of war. The day before, our Lord fell into the ambush of ten nations' warriors, and he was felled in the Ocean of Death.

"So great was the battle it drenched the ocean crimson. So terrible was the battle that corpses decorated the ocean's surface.

"Even though Lord Nox has fallen, he took down a million soldiers from the enemies' nations all by himself."

Queenie's jaw dropped, her eyes still glued to the headlines. She thought, 'Lord Nox? That's a living legend. Grandpa always told me he was invincible. How did he die?' A moment later, she added, "That explains the Internet's mourning in silence. The god of war is dead."

She skimmed through the biggest news of the day before putting her phone down. Lord Nox was incredible, yes. He was the hero of Faeast, but he was not someone close to Queenie's life. He was out of her reach, not to mention she had her own troubles to tend to.

She lay on the chair, musing over her family's matter, and sadness flickered on her face.

Queenie's phone rang. It was from Lara Durant, her best friend, so she took the call. "Yes?"

A hurried voice asked, "Where have you been, Queenie? Why couldn't I get through to you?"

"What's wrong, Lara? I'm on vacation at the old home," said Queenie nonchalantly, sipping on her drink.

"You're getting married in two days, girl. How can you even have time for vacation?"

Queenie smirked. "Just because I'm getting married doesn't mean I can't go on a vacation. Besides, they're using me as a chip for a marriage of convenience. Why can't I at least have a chance to go around to vent my frustration?"

Lara paused for a moment. "You don't want to marry Centersea's heir, do you?"

"He's an infamous playboy who gets accused of sexual assault every year for three years running. You think I'd marry that scum?"

Lara was silent, but then she asked, "If you didn't want to marry him, why didn't you tell your grandpa? You know he dotes on you."

"He's been in a coma for more than a year. My uncle, curse his soul, is now in charge of the family. I can't do anything about this."

Lara heaved a long sigh. "I'm sorry, Queenie. I never knew things were this complicated with your family."

"It's nothing. I've always been a chip for bargains anyway. I'm used to it." Resignation welled up in Queenie's eyes.

"So, when are you coming back?" Lara asked.

"After tomorrow."

"Tell me when you get back. Bye."

Queenie hung up and got up from the recliner. Sunlight shone on her glimmering skin, draping a sheen of gold over her perfect body, but she cared not for its glory. She raised her head, staring at the endless sea ahead of her.

"I'd rather be a fish. At least I would have freedom." She sighed again and tossed her towel away. Then, she leaped into the sea. The waves crashed on her, and Queenie swam into the deep end.

While Queenie was aimlessly swimming in the sea, she saw a silhouette floating in the distance.

"What's that?" Queenie took a closer look, her eyes wide. "Wait, that's a human. What's he doing in the deep sea?"

Without thinking, Queenie swam toward the silhouette, and it didn't take her long before she reached it. It was a man dressed in all black.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviewsMore

ครินทร์ ฐาวรสิรินิธิศ
ครินทร์ ฐาวรสิรินิธิศ
ลงซ้ำๆ ตั้ง 3 ตอน เสียใจนะ
2025-05-29 09:38:56
0
0
Puntarika saratha
Puntarika saratha
ดีค่ะ สนุกดี เป็นกำลังใจให้คนเขียน
2025-04-16 11:58:36
1
0
Hathaikarn X Ashi
Hathaikarn X Ashi
อ๋องฟู่คือพระเอกหรือคะ ยัดเงินใต้โต๊ะมาแน่เลย ไม่ปลื้มอ๋องนี้เลยค่ะ
2025-03-17 22:45:22
1
0
tyuiop
tyuiop
พระเอกใจดำเลิกอ่านดีกว่า สงสารอาจารย์เด๊
2024-12-27 15:40:36
1
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
อยากอ่านค้ะสนุกมาก
2024-12-26 23:25:37
1
0
55 Chapters
ก้อนเนื้อกลมๆอารมณ์ดี
"อ๋องฟู่ฉวีช่าย ก็มาร่วมงานวันเกิดหรือ"ฉินจิงเชียวยกมือขึ้นบิดไปมาตรงหน้าท่าทีเคลิ้มฝัน อาการบิดตัวไปมาทำเอาไขมันที่หน้าท้องแขนขากระเพื่อมเป็นลูกคลื่น ใบหน้าอ้วนที่คางหย่อนลงมาถึงสามชั้นไม่ได้สองขั้นอย่างคนอ้วนทั่วไปอมยิ้มอย่างคนอารมณ์ดีที่มีมากพอๆ กับไขมัน"เจ้าค่ะคุณหนู ฮูหยินใหญ่ให้ท่านสวมอาภรณ์ให้รัดรูปหน่อย ทนอึดอัดเอานิดเผื่อว่าจะดูดีขึ้นมาบ้าง"จิงเชียวยิ้มแก้มพองอี้เหลียวพูดแบบไม่ถนอมน้ำใจก็จิงเชียวไม่เคยโกรธอยู่แล้วนี่นางยอมรับสภาพอ้วนราวกับแม่หมูของนางได้ แล้วยังกินเพิ่มไปอีกในทุกวัน ตอนเป็นเด็กก็น่ารักน่าเอ็นดู แต่พอโตมาน้ำหนักตัวของนางยิ่งเพิ่มขึ้นจนฉุดไปอยู่ท่านราชครูฉินเกอกับฮูหยินใหญ่จิงหรานก็ตามใจ ไม่เคยดุด่ามีแต่สรรหาของดีๆ มาให้นางกิน เพราะเป็นลูกคนเดียวของท่านฉินที่อายุปาเข้าไป45ปีในปีที่จิงเชียวถือกำเนิดและฮูหยินจึงตามใจ จิงเชียวเลยกลายเป็นคนอ้วนที่อารมณ์ดีที่สุดในแคว้น มองโลกในด้านดี ยิ้มหัวพูดคุยไม่มีทางที่จะแค้นเคืองใครแต่เรื่องมาสะดุดหยุดลงตรงที่ ฝ่าบาทดันประทานงานแต่งงานให้อ๋องฟู่ฉวีช่ายกับบุตรีบ้านฉิน นายท่านกับฮูหยินเลยให้คุณหนูใหญ่จิงเชียวกินน้อยลง แต่ก
Read more
ดอกบัวขาว
วันต่อมาจวนราชครูที่พลั้งพร้อมไปด้วยโคมหลากสีสำหรับงานมงคลยังไม่ทันจะยามเซินด้วยซ้ำผู้คนต่างทยอยลงจากเกี้ยวหน้าจวน พร้อมของฝากและของขวัญสำหรับงานแซยิดของราชครูฉินผู้ซึ่งฮ่องเต้ให้การนับถือสุราอาหารถูกยกมาวางตรงหน้าแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน อย่างเนืองแน่นจิงเชียวนั่งหน้ากระจกบานใหญ่อี้เหลียวและสาวใช้ช่วยกันจัด เครื่องประดับและผมเผ้าให้ดูดี ใบหน้าอวบในกระจกยิ้มบางๆ คางสามชั้นยังอยู่ตรงนั้น แต่สิ่งที่สะดุดตาคือดวงตากลมโตสดใสไร้ความทุกข์ ผิวขาวอมชมพูราวกับลูกท้อสุก“เร็วๆ เข้าอี้เหลียว ข้าหิวแล้วไม่สิข้าอยากออกไปข้างนอกแล้ว”“ใกล้เสร็จแล้วค่ะคุณหนู แค่ใช้ปิ่นเกล้าผมเสียนิดหน่อยก็ได้แล้ว”“เร็วเข้า ข้าอึดอัดกับอาภรณ์ชุดนี้”“ชุดนี้ คุณหนูรองตัดเย็บให้เองกับมือเพื่อคุณหนูนะเจ้าค่ะ”ก็รู้อยู่แล้วอาภรณ์ทั่วไปไม่อาจสวมใส่จำต้องตัดเย็บแบบพิเศษลุกขึ้นยืนอาภรณ์สีชมพูที่ไม่อาจดึงสายรัดเอวได้เหมือนคนอื่นด้วยสายรัดเอวกลายเป็นสั้นไปในทันทีเมื่อจิงเชียวสวมมัน ต้องปล่อยสายรัดเอวให้ห้อยร่องแร่งลงข้างลำตัว ส่วนพุงที่ยื่นออกมาส่งผลให้หน้าอกอวบอูมเล็กกว่าพุงที่ยื่นนำหน้า ชายกระโปรงที่เป็นผ้าบางเบาทำให้มองไม
Read more
สะอาด
ผู้คนในงานต่างเงยหน้ามองอ๋องฟู่ที่เพิ่งจะปรากฎตัวในงานแซยิดครั้งนี้เป็นครั้งแรกในอาภรณ์สี เหลืองทองเกล้าผมครึ่งศรีษะอีกครึ่งปล่อยลงมาสยายเต็มแผ่นหลัง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดของจิตกรเอกที่รังสรร เทพบนสรรค์ไว้บนผ้าใบ“ฟู่อ๋องคารวะท่านราชครูฉิน และฮูหยินฉิน”ฮูหยินจิงหราน ยิ้มดวงตาเป็นประกายชื่นชมฮ่องฟู่ที่เคยมีโอกาสพบตั้งแต่อายุสิบสามปี“เรียกท่านลุงเหมือนเคยท่านอ๋อง ไม่ต้องเกรงใจเชิญๆ เข้าไปในงานฉินเกอเตรียมจัดโต๊ะที่ดีที่สุดสำหรับท่านอ๋องแล้ว”คนก่อนหน้ากลืนน้ำลายลงคอยากเย็น อยากจะสะกิดบอกท่านอ๋องว่า…. หนีไปฟู่อ๋องพาร่างสูงสง่า ยังที่นั่งกิตติมศักดิ์ที่ถูกเชิญผู้คนล้วนซุบซิบถึงรูปโฉมที่หล่อเหลาและท่าทีองอาจทว่าแววตากลับนิ่งเฉยเย็นชาราวกับเกล็ดหิมะใต้เท้าฉินกลับไปนั่งยังโต๊ะที่ตั้งตรงกลางเสียงบรรเลงกู่เจิ้ง ดังแว่วมาจากด้านใน จิงชินในอาภรณ์สีขาวถูกหย่อนลงจากด้านบนพร้อมกับ บรรเลงเพลงกู่เจิ้งในมือสายตาหลายคู่ต่างจับจ้องใบหน้าที่งดงามราวกับเทพีสวรรค์แหงนคอตั้งบ่ามองความงามทั้งหน้าผมและอาภรณ์ที่พลิ้วไหว แต่ละคนราวกับหลุดเข้าไปยังโลกหนึ่งที่มีเพียงจิงชินและเสียงกู่เจิ้ง
Read more
นางมองโลกในด้านดี
อี้เหลียวถอนหายใจ จิงเชียวรู้สึกแบบนั้นจริงๆ หรือนางแค่ปลอบใจตัวเอง“แต่คุณหนูรองไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อยท่านเองก็ล้มไม่โดนนาง เป็นคุณหนูใหญ่เองที่ลุกไม่ขึ้นดิ้นกระแด๋วๆ แต่ท่านอ๋องกลับเลือกที่จะช่วยคุณหนูรอง”อยากจะต่อคำว่าเพราะเห็นว่าฝั่งนั้นสวยกว่าแต่หยุดคำพูดไว้แค่นั้นจิงเชียวยิ้มทั้งๆ ที่กำลังเคี้ยวอาหารเต็มปาก“เขาทำถูกแล้วหากเป็นข้าก็จะช่วยจิงชินเหมือนกัน หากนางถูกข้าทับไปนางจะต้องเจ็บหนักแน่ ไม่พิการก็ตาย”อี้เหลียวยังไม่ยอม“ก็สมควรแล้วอาภรณ์ของคุณหนู นางตัดเย็บแบบไหนกันถึงจะปริขาดได้ให้อับอายคนอื่นเขา”อี้เหลียวพูดในเรื่องที่สงสัยแต่หาหลักฐานไม่ได้“เวลามีน้อยเจ้าอย่าโทษจิงชินเลยอี้เหลียว นางตัดเย็บอาภรณ์ให้ข้าทุกครั้งไม่มีปัญหาอะไรครั้งนี้อาจจะเพราะเวลาที่น้อยไป”“คุณหนู เมื่อไหร่จะเลิกเป็นคนแบบนี้เสียที่เห็นๆ กันอยู่ว่าท่านอ๋องตั้งใจเอาใจคุณหนูรองเห็นว่านางสวยกว่า ไม่ชายตามองท่านสักนิด”“แต่เขาก็ช่วยดันข้าให้ลุกขึ้นนะ พี่อ๋องฟู่ก็ดีกับข้าเหมือนกัน อย่าว่าเขาเลยใครเห็นจิงชินก็ต้องชอบนาง”อี้เหลียวทรุดกายลงบนเก้าอี้ โลกสดใสของจิงเชียวไม่มีใครทำลายลงได้จริงๆ เขาผลักนางยังมองใ
Read more
ท่านพี่อ๋องฟูดีกับข้าจริงๆนะ
"ฟู่ฉวีช่ายอ๋องรับราชโองการรรร"ขันทีชรานำราชโองการวางบนถาดสีทองคลี่ออกช้าๆ อ่านดังๆใบหน้าเรียบเฉยของอ๋องฟู่ไม่ได้มีท่าทีอะไร เพียงแค่คุกเข่าลงรับร่างโองการจากมือขันทีชรา"ท่านอ๋องยินดีด้วย ยินดีด้วยข้าน้อยไม่คิดจริงๆ ว่าท่านจะได้ชายาเอกกับชายารองเสียพร้อมกันในคราวเดียว แล้วยังเป็นพี่น้องร่วมบิดาเรื่องบาดหมางคงไม่มี และพวกนางก็คงปรนนิบัติท่านอ๋องอย่างดี หากไม่ติดที่ ไม่ติดที่ชายาเอกจะ… อวบอั๋นไปหน่อย…ไม่สิอย่าเรียกว่าอวบอั๋นข้าน้อยกำลังสรรหาคำพูดที่จะไม่ทำให้ท่านอ๋องขุ่นเคือง และหากใต้เท้าฉินมาได้ยินก็จะยิ่งขุ่นเคือง เอาเป็นว่าชายาเอก…ร่างหนาไม่สิ ไม่พูดดีกว่า"ฟู่อ๋องหลุบตามองพื้น"เสร็จธุระท่านหรือยังกงกง""อ่า เรียบร้อยแล้วขอรับ ข้าน้อยทูลลา"ประสานมือตรงหน้าเข็ดเขี้ยวเคี้ยวฟันกับกิริยาของอ๋องฟู่ที่มักจะเย็นชากับผู้อื่นราวกับคนคนนั้นไร้ตัวตน"ท่านอ๋อง สมใจไหมขอรับในที่สุดก็ได้แต่งกับคุณหนูรองจิงชินผู้งดงาม"เสี่ยวฝานพูดขึ้นเบาๆ ร่างสูงก้าวขายาวๆ หันหลังกลับเข้าไปในจวนอ๋องบ้านฉินอี้เหลียวยกถาดขนมเข้ามาวางตรงหน้าจิงเชียวที่กำลังเคี้ยวบางอย่างแก้มตุ๋ย"เอามาเลยเอามาใกล้ๆ ข้า”"คุณหน
Read more
ทุกอย่างล้วนมีเหตุผล
"หากคุณหนูผอมลงคุณหนูของอี้เหลียวจะสวยที่สุดและท่านอ๋องก็จะรักคุณหนูใส่ใจคุณหนูเหมือนที่ทำกับคุณหนูรองคุณหนูไม่อยากเป็นภรรยาที่ท่านอ๋องรักใคร่ยืนเคียงข้างท่านอ๋องอย่างสบายใจให้คนคอยแซ่ซ้องว่าเป็นคู่แท้จากสวรรค์หรือเจ้าคะ"อี้เหลียวอธิบายเสียยืดยาวหวังเปลี่ยนใจจิงเชียวได้"ข้าสัญญาต่อไปข้าจะกินน้อยลง แต่ ตอนนี้ขอแค่ได้เห็นพี่อ๋องฟู่ทุกวันได้ใกล้ชิดเขาไม่ขอให้เขามารักหรือสนใจข้า ก็ข้าอ้วนออกอย่างนั้น และมันคือเรื่องจริงที่ตอนนี้ข้าไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้ให้เขามีความสุขกับน้องรองไปก็ดีแล้วฮ่าๆๆๆๆ ลูกของพวกเขาจะต้องน่ารักที่สุดจริงไหมอี้เหลียวพ่อองอาจหล่อเหลาที่สุดส่วนจิงชินนางก็งดงามเกินใคร”บำเพ็ญเพียรถึงสามภพสามชาติหรือไรคุณหนูใหญ่ของอี้เหลียวจึงเป็นคนดีเพียงนี้ จิงชินงดงามก็จริงทว่านางเป็นคนที่อ่านยากไม่น้อย ต่างจากจิงเชียวที่เปิดเผยจริงใจ"เจ้าคะ"อี้เหลียวไม่อยากจะพูดมากกว่านี้"อี้เหลียวมานี่"อี้เหลียวขยับตัวมาใกล้ จิงเชียวยกท่อนแขนมหึมาขึ้นสวมกอดอี้เหลียว"โอะๆๆ คุณหนูระวังเจ้าคะ อี้เหลียวจะหายใจไม่ออก"มืออ้วนคลายอ้อมแขนออกกอดไว้หลวมๆ"ขอบใจเจ้านะอี้เหลียวที่หวังดีกับข้า แค่นี้ข
Read more
ไปอยู่กับนางเถิด
การหารือจบลงง่ายดายสินสอดไม่ได้สำคัญทว่าฟู่อ๋องก็ตั้งใจมอบสินสอดเสียมากมายเพราะแต่งถึงสองชายาในคราวเดียวอาหารกลางวันยกมาขึ้นโต๊ะ ไม่ได้มีของที่จิงเชียวโปรดปรานแม้แต่อย่างเดียวถึงกระนั้นจิงเชียวก็ยัง รู้ว่าท้องของตัวนางเองร้องโครกครากฟู่อ๋อง ท่านฉิน ฮูหยินฉินและจิงเชียว จิงชินนั่งร่วมโต๊ะท่านฉินกับฮูหยินฉินใช้ตะเกียบคีบหมูชิ้นเล็กในผัดผักแปดอย่างให้กับจิงเชียวเสียพร้อมกัน“ขอบคุณท่านพ่อกับท่านแม่”อ๋องฟู๋กลับคีบเอาผักวางในถ้วยข้าวให้กับจิงเชียว“ขอบคุณพี่อ๋องฟู่”ฝืนใจ คีบผักใส่ปากเคี้ยวราวกับว่าเอร็ดอร่อย ฟู่อ๋องหันไปคีบหมูส่งให้จิงชินบ้าง“เจ้าผอมเกินไป”จิงชินก้มหน้าเขินอาย“ขอบคุณท่านอ๋อง”เสียงหวานราวกับน้ำผึ้งสด พร้อมกับรอยยิ้มตรึงใจอาหารมื้อนั้นผ่านไปราวกับว่าเวลามันผ่านไปช้าเหลือเกิน จิงเชียวหิวจนตาลายแต่กินได้เพียงน้อยนิดสามวันผ่านไปอาภรณ์แดงที่ห่อหุ้มร่างกาย อวบอ้วนนั้นมองไปราวกับโคมไฟสีแดงที่ประดับอยู่หน้าจวนและบริเวณทั่วไปในจวน“คุณหนูเจ้าขาของอร่อยมาแล้วเจ้าค่ะ”อี้เหลียวยกอาหารเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม“วันนี้มีงานมงคลของกินมากมาย อีกสักพักจะถึงเวลาเข้าหอแล้ว คุณหนูจะต้อง
Read more
มันไม่สำคัญ
อี้เหลียวมือไม้สั่นคุณหนูจิงเชียวอยู่ในโลกงดงามของนางอย่างมีความสุข แต่คุณหนูรองที่ทำเหมือนทองเนื้อดีกลับมาทำให้คุณหนูจิงเชียวของอี้เหลียวรู้สึกเจ็บปวดและยังต้องเอ่ยปากยกโทษให้คุณหนูรองผู้นี้อีกหรือ“หืมมม ทำไมต้องมีชายาเอกชายารอง แล้วเจ้าจะเก็บท่านพี่อ๋องฟู่ไว้ทำไมข้าไม่ได้หวงเจ้าเสียหน่อย ท่านพี่อ๋องฟู่เป็นสามีของเราทั้งสองคนเท่าๆ กัน ข้าให้เจ้าไปเลยก็ได้ แต่ไม่ได้สิท่านพ่อจะดุเอา แต่จิงชินเจ้ารู้ไหมเขาก็ดีกับข้าแม้ข้าจะอ้วนจนเขากอดไม่มิดเขาก็ยังกอดข้า น้องรองเจ้าอย่าคิดมากไปเลย ข้าเสียอีกเมื่อคืนเป็นห่วงกลัวว่าเจ้าจะกลัวเพราะแปลกที่เลยคะยั้นคะยอให้ท่านพี่อ๋องฟู่ไปนอนกับเจ้าคอยปลอบเจ้าให้หายกลัว ดีใจจังท่านพี่อ๋องฟู่เชื่อข้า ยอมไปค้างกับเจ้าดังที่ข้าบอก ข้าละนึกกลัวว่าท่านพี่อ๋องฟู่จะปล่อยให้เจ้านอนคนเดียวยามดึกแอบออกมาเสียอีก”น้ำเสียงไม่ได้แสดงว่าอยากจะโอ้อวดอะไรเหมือนกำลังเล่าเรื่องทั่วไปเสียมากกว่า อี้เหลียวเบือนหน้ากลั้นขำนี่สิถึงจะเรียกว่าทองแท้ตกน้ำก็ไม่ไหลตกไฟก็ไม่ไหม้จิงชินตาลุกวาวเพราะเมื่อคืนได้ยินชัดเรื่องที่อ๋องฟู๋พูดว่า..พี่สาวเจ้าบอกว่าเจ้ากลัวความมืด…“เช่นนั้นข้าก็ว
Read more
มันไม่สำคัญ2
“คุณหนูอยากจะพบท่านอ๋องหรือเจ้าค่ะ”"ข้า…ข้าแค่รู้สึกว่าเหมือนอยู่บ้านเดียวกันกับท่านพี่อ๋องฟู่แต่ก็เหมือนไม่อยู่บ้านเดียวกัน"อี้เหลียวถอนหายใจ"ไปรับท่านอ๋องกันเถิดค่ะป่านนี้คงใกล้จะถึงจวนอ๋องแล้ว"พยุงร่างอ้วนไปที่หน้าจวนจริงดังคาด ฟู่อ๋องลงจากเกี้ยวแล้วยื่นมือรอรับ จิงชินที่ค่อยๆ ลงจากเกี้ยวชายกระโปรงที่ยาวเกี่ยวเข้ากับม้าตัวยาวที่ทำจากไม้ที่เสี่ยวฝานวางไว้แทนบันได ฟู่อ๋องรับร่างอ้อนแอ้นไว้ในอ้อมแขนตาคมจ้องมองดวงตาหวานของจิงชิน"น้องรองเจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่”จิงเชียวเอ่ยปากทักด้วยรู้สึกเป็นห่วงจริงๆ"ปล่อยเถอะค่ะ"จิงชินส่งเสียงหวานหยด"เจ้ายืนเองได้ไหม หรือจะให้ข้าอุ้มหวางเฟยไปส่งที่ห้อง"จิงชินหลุบตามองอกกว้างฟู่อ๋องวางจิงชินลงกับพื้นจิงเชียวก้มหน้า เดินหันหลัง"พี่สาว ข้าเข้าเฝ้าฝ่าบาทกับฮองเฮาทั้งสองพระองค์ทรงมอบของขวัญมากมาย พี่สาวข้าแบ่งให้ท่าน อย่าเพิ่งไป"จิงเชียวยิ้มแก้มยุ้ย"หือ เจ้าแบ่งข้าด้วยหรือเจ้าช่างใจดีเสียจริงน้องรอง แต่ข้าไม่รับดีกว่าขะขะ ข้าตอนนี้ขะขะขอตัวจะดีกว่านะเพราะทั้งสองคน. เอ่อ ทั้งสองคน…"ฟู่อ๋องกำมืออ้วนของจิงเชียวไว้แน่น"วันนี้ต้องเสวยร่วมกัน เพราะฝ่าบาท
Read more
ตอนพิเศษ
ในถ้ำลึกใต้หุบเหว มีสวนดอกไม้และทุ่งหญ้าที่งดงามอยู่เบื้องล่าง มันเป็นสถานที่ที่เสมือนโลกอื่น ดอกไม้หลากสีปลิวร่วงเบาๆ ไม่มีการรบกวนจากภายนอก ทุ่งหญ้าเขียวขจีขยายตัวไปทั่วทุกซอกทุกมุม ความเย็นสดชื่นจากน้ำในหุบเหวทำให้บรรยากาศรอบข้างสงบเงียบอย่างน่าอัศจรรย์จิงเชียวนอนมองพุงอ้วนๆของตัวเอง“ไม่มีอะไรจีรังหรอกนะความอ้วนก็เหมือนกันอาจารย์พูดไว้อย่างนั้น”“ดูเอาเถอะข้าอ้วนเพียงนยี้อย่างไรจึงจะแก้ไขได้เล่าฮือออออปดใจจริงๆ”พูดกับลมกับฟ้าไปตามเรื่องก่อนจะหลับตาลงช้าๆไม่นานก็ นอนหลับสนิทอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ลมหายใจของจิงเชียวกระจายไปอย่างเงียบเชียบ รอยยิ้มบนใบหน้าแสดงถึงความสุขที่ได้พักผ่อนจากความเหนื่อยล้า สายลมพัดผ่านใบไม้จนเกิดเสียงรื่นหู เปรียบเสมือนการปลอบโยนจากธรรมชาติเองเสียงฝีเท้าดังก้องมาจากทางเข้าถ้ำ กัวหลงเดินลัดเลาะตามหาจิงเชียวไปจนทั่วหุบเขา“ไปไหนของเขานะตัวก้ไม่ใช่เล็กๆทำไข้าหานางไม่พบ”บ่นพึมพัมก่อนจะเดินตรงมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่“อ้าวมานอนอยู่นี่เองกินอิ่มแล้วก็นอนแบบนี้เองถึงอ้วน”เขาไปนั่งลงข้างๆ จิงเชียว ก้มมองใบหน้างดงามของนาง ใบหน้าที่แสดงถึงความสงบแต่ซ่อนความอ่อนโยน และในช่วงเว
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status