Mag-log inคนรักที่จากไปอย่างไร้เหตุผล กลับมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาอีกครั้งในรอบ 5 ปี เขาจะทำอย่างไร “ทุกครั้งทำไมต้องมีผมที่เจ็บอยู่คนเดียว คุณเลือกจะใจร้ายกับผมก่อนก็อย่าหาว่าผมเป็นคนเลวก็แล้วกัน!!” เธอ และ เขา .....เคยรักกันมาก่อน "ทั้งสอง" เคยสัญญาว่าจะแต่งงานกันหลังจากที่เขาได้รับตำแหน่งใหม่แต่ทว่า..... "เธอ" กลับทิ้งเขาไปเหลือเพียงแหวนหมั้นแทนใจที่เขาเคยสวมให้ 5 ปีผ่านมาเธอมาปรากฎตัวต่อหน้าเขาอีกครั้ง หลังจากที่เขาพยายามตามหามาร่วม 4 ปี “ผมให้คำตอบที่คุณอยากรู้ในทุก ๆ คำไปแล้ว ทำไมตอนนี้คุณถึงไม่กล้าตอบคำถามของผมล่ะ” “เรื่องนี้…ไม่ได้เกี่ยวกับการรักษาคุณพ่อไม่ใช่เหรอคะ” “คุณรู้ได้ยังไงว่าไม่เกี่ยวข้องกับการรักษา ถ้าผมบอกว่าจะไม่รักษาคุณพ่อของคุณถ้าคุณไม่ตอบคำถามผมมาคุณจะทำยังไง” “หมอคะ อย่า….อย่าล้อเล่นแบบนี้สิคะนี่มันชีวิตคนนะคะ” “แล้วที่คุณทิ้งชีวิตผู้ชายคนหนึ่งให้จมกับความทุกข์เมื่อห้าปีก่อนนั่นล่ะ คุณไม่คิดที่จะรับผิดชอบอะไรสักหน่อยเหรอ”
view moreเนยไม่คุยกับหมอเรย์อีกเลยในคืนนั้นไม่ว่าเขาจะพยายามทำยังไงเธอก็เงียบ ชวนดูหนังก็เงียบแล้วยังหนีไปนอนห้องลูกสาวคนเล็กโดยอ้างว่าจะเล่านิทานให้ฟัง มิลินเลยเชื่อ คืนนี้หมอเรย์เลยถูกทิ้งให้นอนคนเดียว“อะไรกัน ก็ไม่ได้จะให้ทำเลยสักหน่อยนี่นา”ชาร์ลอตคาเฟ่“จริงเหรอคะ ตายจริงไม่คิดว่าพี่หมอจะอยากได้ลูกแฝดจริง ๆ”“เห็นวันก่อนพี่พีร์คุยโทรศัพท์ตั้งนาน ที่แท้คุยกับพี่หมอเรย์หรอกเหรอคะเนี่ย”“เฮ้อ….ทีนี้งานเลยมาเข้าเนยสิคะ ลูกแฝดเลยนะ”ทั้งเมย์และบัวต่างให้กำลังใจเธอ เนยออกมาที่ร้านเพื่อจะมาระบายอารมณ์สักหน่อย พอบัวรู้เรื่องจึงโทรชวนเมย์ที่มาตรวจงานที่โรงพยาบาลมาที่ร้านด้วย ทั้งสามเลยมานั่งคุยกัน แต่ไม่คิดว่าจะมีไส้ศึกอยู่ข้างในร้าน“ใช่ ๆ อยู่นี่หมดเลยหมอเรย์ออกเวรหรือยังล่ะ ร้านจะปิดแล้วนะ”“ผมก็รออยู่ หมอเรย์บอกว่าแค่เซ็นเอกสารแป๊บเดียว มาแล้ว ๆ ผมจะพาไปเลยนะ”“คุณพีร์อย่าลืมนะว่าเราไม่รู้เรื่อง”“ไม่รู้เรื่อง ผมจะไปรับเมียผม หมอเรย์ก็…แค่ขับไปรับเมียไง”“โอเค ๆ ผมวางก่อนล่ะเดี๋ยวเมียผมสงสัย”ธเนศรีบวางหูและเดินเอาเครื่องดื่มออกมาวางให้สามสาวที่นั่งคุยกันอยู่ที่ร้านพร้อมกับหันไปสังเกตสีหน้าขอ
สามปีต่อมา“พี่วินทร์เอาคืนมานะ ไม่งั้นมิลินจะฟ้องคุณย่า"“ยัยคนขี้ฟ้องเอะอะอะไรก็ฟ้องคุณย่า แค่ของเล่นนิดเดียวทำหวงไปได้”“ก็อันนั้นไมค์ให้มิลินมานี่!! เอาคืนมานะ”“ไม่!! ไอ้ไมค์มันเป็นใคร เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมเล่นของแบบนี้”“กวินทร์!!”“คุณแม่!! ฮือ….”มิลินวิ่งไปหาชนิตาในทันที หมอเรย์กับเนยเดินลงมาเพราะได้ยินเสียงเถียงกันของเด็ก ๆ ข้างล่างเมื่อกลับมาจากโรงเรียนก็มักจะทะเลาะกันแบบนี้ตลอด“คุณแม่ คุณพ่อสวัสดีครับ”“คุณแม่ พี่วินทร์เอาของเล่นมิลินไป”“กวินทร์ ทำอะไรน้องอีกละครับ พ่อบอกว่ายังไงต้องปกป้องน้องไม่ใช่เหรอ”“พ่อครับ ไอ้ไมค์”“กวินทร์!! แม่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามพูดคำหยาบคาย”“แต่ไมค์เป็นเด็กไม่ดีนะครับ เอาของแบบนี้มาให้มิลินเล่น วินทร์ก็แค่ยึดมาเท่านั้นเอง”“อะไร ไหนเอามาให้พ่อดูหน่อย”ปรเมศวร์เดินมาหาลูกชายที่ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นประถมสอง และลูกสาวที่ยังเรียนอยู่ชั้นอนุบาลที่ยืนทะเลาะกันอยู่ชั้นล่าง“นี่อะไร ตุ๊กตา เฮ้ย!!”"พี่เรย์ ตะโกนทำไมตกใจหมด"มันเป็นตุ๊กตาลามกที่เป็นตัวละครแต่เมื่อเปิดผ้าที่เป็นเคราออกก็จะเห็นของด้านในซึ่งมิลินไม่รู้ว่าตุ๊กตานี้เล่นแบบนั้นได้“มิลิน คร
โรงพยาบาล“เร็ว ๆ เข้า ตาเรย์บอกว่าจะคลอดตอนเก้าโมงไม่ใช่เหรอคุณตอนนี้น่าจะขึ้นไปที่ห้องพักฟื้นแล้ว กว่าจะประชุมเสร็จกินเวลาไปนานเลย”“ผมก็รีบอยู่นี่ยังไงล่ะ คุณอย่าเป็นห่วงไปเลยน่าผมต้องย้ำรอบที่ร้อยสิบไหมว่าลูกชายคุณเป็นหมอ”คุณระรินทิพย์และคุณอภิวัฒน์ พ่อแม่สามีของเนยรีบวิ่งมาที่ชั้นสิบสองที่เป็นส่วนของห้องพักฟื้นสำหรับคุณแม่ที่พึ่งคลอดบุตร เมื่อมาถึงก็พบหมอเรย์ที่ยืนอยู่ข้างนอกห้องกระจกและมองดูเด็กน้อยที่นอนอยู่ในเปลที่ถูกเตรียมเอาไว้ให้ในชุดไทยสีชมพูเนื่องจากวันนี้เป็นวันมหาสงกรานต์นั่นเอง“พ่อครับทำไมน้องไม่พูด น้องเอาแต่นอนอย่างเดียว”“กวินทร์ น้องพึ่งจะคลอดออกมายังพูดไม่ได้นะครับ”“แล้วเมื่อไหร่ผมจะคุยกับน้องได้กั๊บ”“ต้องรอให้น้องโตก่อนนะครับ”“พ่อคับ ผมมองเห็นไม่ชัดเยย”"มานี่เจ้าตัวแสบ พ่อจะอุ้มทีนี้เห็นชัดหรือยัง"“ทำไมน้องตัวเล็กจังเยยคับ”“ก็น้องพึ่งออกมาจากท้องคุณแม่ไงครับก็เลยตัวเล็ก ทำไมวันนี้ถามมากจัง”“พ่อ น้องจะย้องไห้แย้ว”“เดี๋ยวพี่พยาบาลก็มาอุ้มเองครับ แม่ยังไม่มาที่ห้อง วันนี้แม่ต้องพักฟื้นกวินทร์อย่าเสียงดัง อย่ากวนคุณแม่ด้วยเข้าใจไหมครับเดี๋ยวคุณปู่คุณย่าก็มา
อเดลโยนแฟลชไดรฟ์ตัวเล็กมาให้หมอเรย์ ตอนนี้เนยยังนอนพักอยู่ข้างในเพราะช่วงนี้เธอเหนื่อยง่ายและมักจะนอนบ่อย หากมานั่งฟังพวกเขาคุยกันก็คงไม่มีประโยชน์จึงปล่อยให้หมอเรย์รับแขกไปคนเดียว “ว่าแต่แกเถอะ แต่งงานแล้วเป็นยังไงบ้างคนนี้เหรอที่ยัยกิ่งแก้วสกัดเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน”“ใช่ คนนี้แหละ”“ในตอนนั้นถ้าฉันรู้ว่ายัยกิ้งก่านั่นจะให้ฉันปลอมเอกสารเพื่อมาหลอกนายฉันจะไม่ทำให้มันโดยเด็ดขาดเลย ขอโทษจริง ๆ ว่ะเรย์ ฉันไม่รู้ว่ากิ่งแก้วมันจะทำเรื่องแบบนี้”“ไม่เป็นไรหรอก ตอนนั้นนายสนิทกับเธอมากกว่าฉันนี่แล้วคนอย่างกิ่งแก้วก็ต้องมีวิธีสารพัดที่จะโน้มน้าวให้นายช่วยอยู่ดี”“ทำให้พวกนายเสียเวลาไปหลายปี แทนที่จะได้ลงเอยกันถ้าตอนนั้นไม่เกิดเรื่องขึ้นป่านนี้ฉันคงมีลูกหลายคนแล้ว”“ว่าไปนั่น ถ้าตอนนั้นแต่งกันไปอาจจะเลิกกันก็ได้ใครจะรู้ ต่างคนต่างก็ยังเด็กด้วยกันทั้งคู่ แค่เรื่องเอกสารใบเดียวที่กิ่งแก้วทำขึ้นมาก็ทำให้ร้าวฉานได้ขนาดนี้แล้ว”“อืม ก็จริงแต่ตอนนี้ก็เป็นช่วงที่ดีแล้วล่ะ นายเองก็เข้ามาบริหารโรงพยาบาลเต็มตัวแล้วนี่ เรื่องระบบความปลอดภัยไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันสั่งให้คนดูแลอย่างดีแล้ว เซิร์ฟเวอร์อยู่ที่เ
“พี่พีร์ มาแล้วเหรอคะทำไมมาช้าจังเลย”“พี่ติดงานนิดหน่อยน่ะแต่ก็ยังทันใช่ไหม”“ทันค่ะ งานเลี้ยงพึ่งจะเริ่มเอง งั้น มานั่งคุยทางนี้เถอะค่ะ ทางนั้นเสียงดัง”หมอเรย์หันมามองเห็นว่าเนยกับพีรพัตน์ยืนคุยกันข้างนอก ธเนศดึงแขนหมอเรย์เอาไว้เพราะคิดว่าเขาจะเดินออกไปขวางไม่ให้สองคนนั้นคุยกัน“หมอครับ ผมเชิญพี
ทั้งระรินทิพย์และหมอปรเมศวร์ตาโตขึ้นพร้อมกันและหันไปมองเนยที่กำลังยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ “เมื่อกี้หมอบอกว่ายังไงนะครับ…บอกว่าเนย….บอกว่าเมียผมกำลังท้อง!!”“เอ่อ…ครับคุณหมอแต่ว่าผมแนะนำให้พาเธอไปตรวจกับหมอสูติฯอีกทีนะครับเพื่อความมั่นใจแต่ผมว่าผลตรวจเลือดนี่น่าจะชัดเจนนะครับ ยินดีด้วยนะครับ”“
เนยกับระรินทิพย์แทบจะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเพราะจินตนา หรือ “พี่จิน” ที่เนยรู้จักไม่น่าจะใช่คนแบบนั้น แต่เมื่อมองหน้าหมอเรย์อีกครั้งเขาก็เริ่มอธิบายเพราะเห็นว่าทั้งคู่ต่างก็ตกใจจนพูดไม่ออก“ครับ แต่ว่ากิ่งแก้วไม่ได้จะเข้ามาคุยและสั่งให้จินตนาช่วยอะไรนะครับ และที่สำคัญ จินตนาเองก็พึ่งจะรู้ตัวเมื่อไ
หมอเรย์วิ่งไปหาเนยทันที เธอพาดตัวไปที่อกของหมอเรย์อย่างหมดเรี่ยวแรงและเริ่มร้องไห้เมื่อเห็นหน้าเขา“พี่อยู่นี่แล้วนะ ไม่เป็นไรแล้วนะไม่ต้องร้อง เนยปลอดภัยแล้ว”“พี่เรย์…เนยกลัว”“ปล่อยนะ!!”“ปล่อยเหรอ วันนี้เธอทำอะไรไปมากเลยนะกิ่งแก้ว จะให้ฉันปล่อยง่าย ๆ คงไม่ได้แล้วล่ะ”“คุณป้าคะ ป้าทิพย์มันนี่แหล
Rebyu