เจ้าสาวบำเรอใจ

เจ้าสาวบำเรอใจ

last updateLast Updated : 2024-11-24
By:  ณิการ์Completed
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
3.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“พรรธน์ยศ” รู้สึกโกรธเมื่อ “จอมใจ” มาเข้าพิธีแต่งงานกับตัวเอง เพราะคนที่เขาต้องการจะแต่งงานด้วยไม่ใช่หล่อน แต่แล้วทำไมเจ้าสาวที่เขาชังน้ำหน้าถึงได้ทำให้เขาปั่นป่วนใจแบบนี้ และแน่นอนว่าเจอหน้ากันทุกวันแม้ปากบอกไม่แต่ร่างกายกลับตอบสนองดีทุกอย่าง ความรักจึงผูดรั้งทั้งสองไว้ด้วยกันแบบไม่รู้ตัว แต่เมื่อวันเวลามาถึง หนึ่งคนกลับมาและหนึ่งคนต้องไปความวายป่วงจึงบังเกิดขึ้น....

View More

Chapter 1

ชีวิตหลังแต่งงานมันไม่ง่าย 1

“입관 시간이 됐습니다. 아이 아버님과는 아직도 연락이 안 되나요?”

낮게 깔린 장송곡 사이로, 검은 정장을 입은 장례지도사가 조심스럽게 말을 건넸다.

고은희는 멍하니 부어오른 눈을 들어 입관실 안에 누워 있는 딸을 바라보았다.

하얀 천 위에 놓인 작은 몸은 믿기지 않을 만큼 고요하고 조용했다.

온기는 온데간데 없이 차갑고, 또 하얬다.

몇 번이고 눌렀던 통화 버튼은 여전히 같은 안내 멘트만 들려주고 있었다.

[전원이 꺼져 있어 ‘삐’ 소리 후 소리샘으로 연결됩니다.]

은희는 힘없이 앞으로 가서 아이의 작은 얼굴을 손끝으로 쓸었다.

“보미야, 우리 이제 그만 기다리자.”

수많은 마지막을 지켜본 장례지도사마저 목이 메는 듯했다.

“그래도 마지막 얼굴도 못 보시면, 아버님께서도 평생 한으로 남으실 겁니다. 조금만 더 기다려 보시는 게...”

“평생 한으로 남는다고요?”

은희가 웃었다.

웃음이라기보다, 찢어진 상처 밖으로 숨이 새어 나오는 소리에 가까웠다.

“우리 딸이 수술대 위에서 아빠의 조혈모세포를 기다리다가 죽었어요.”

은희의 목소리가 바닥까지 가라앉았다.

“그런데 그 사람은 그 시간에 첫사랑의 딸을 위해 유리 궁전 같은 파티장을 꾸미고 있었죠. 강변 밤하늘에 불꽃놀이를 쏘아 올리면서, 세상에서 가장 화려한 생일을 축하하고 있었고요.”

장례지도사는 더 이상 아무 말도 하지 못했다.

은희는 다시 보미에게로 시선을 내렸다.

눈물이 흘러내려, 이미 차갑게 식은 아이의 볼 위로 떨어졌다.

은희는 놀라 손등으로 황급히 닦아 냈다.

보미는 이 생에서 너무 많이 아팠다.

마지막 길까지 엄마의 눈물에 젖은 채 보낼 수는 없었다.

은희는 아이의 얼굴을 마지막으로 한 번 더 어루만진 뒤, 천천히 몸을 일으켰다.

“입관 진행해 주세요.”

그 목소리는 더 이상 떨리지 않았다.

“더는 기다리지 않겠습니다.”

...

은희는 딸을 위해 가장 예쁜 눈꽃 공주 유골함을 골랐다.

직접 작은 꽃무늬까지 정성스레 그려 넣었다.

보미는 어둠을 무서워했다.

장례식장에서 건네준 검은 보자기를 덮는 대신, 은희는 제 외투를 벗어 유골함을 감쌌다.

초겨울 바람이 칼날처럼 살을 에고 지나갔다.

그러나 은희는 추위조차 느끼지 못했다.

택시를 불러 뒷좌석에 올라탄 그녀는... 낮게 목적지를 말했다.

차는 한적한 외곽 도로를 지나 이내 소란스러운 도심으로 들어섰다.

눈앞에는 번쩍이는 번화가가 펼쳐졌지만, 은희의 눈에는 그 모든 것이 처참하게만 보였다.

부모님도 떠났고, 딸도 떠났다.

이제 이 세상에 붙잡을 것이 남아 있기는 한 걸까?

바로 그때.

펑!

하늘에서 불꽃이 터졌다.

강렬한 빛이 눈을 찔렀다.

은희는 반사적으로 고개를 들었다가, 거리 양옆에 늘어선 대형 전광판들이 일제히 같은 영상을 내보내고 있는 것을 보았다.

생일 축하 영상이었다.

화면 속에는 수정 성처럼 꾸며진 궁전이 있었다.

마치 동화 속 무도회장을 그대로 옮겨 놓은 듯한 공간이었다.

하얀 공주 드레스를 입은 소맑음은 값비싼 다이아 왕관을 쓴 채, 호박마차를 타고 레드카펫 위로 등장했다.

하진그룹 대표 하남우는 세상에 하나뿐인 보물을 대하듯 눈에 애정을 가득 담고, 기꺼이 마부가 되어 허리를 숙였다.

그는 맑음의 손을 잡아 마차에서 내리게 한 뒤, 조금 떨어진 곳에서 기다리던 소영은에게 데려갔다.

열 단짜리 맞춤 케이크 앞에서 세 사람은 함께 촛불을 밝혔다.

소원을 빈 뒤, 맑음은 환하게 웃으며 두 사람의 볼에 차례로 입을 맞췄다.

화면 밖으로 흘러넘칠 만큼 달콤하고 단란한 가족의 모습이었다.

펑!

펑!

다시 불꽃이 연달아 터져 올랐다.

찬란한 빛이 밤하늘 한가운데를 눈부시게 물들였다.

택시기사가 무심코 중얼거렸다.

“사람 팔자 참 다르네요. 저런 집 딸로 태어나면 얼마나 행복할까요?”

은희의 눈시울이 붉게 번졌다. 품속의 유골함을 끌어안은 손에 힘이 들어갔다. 심장이 잘려 나가는 것 같았다.

“기사님, 큰길 말고 안쪽 길로 가 주세요.”

은희의 목소리는 다 갈라져 있었다. 애원에 가까웠다.

기사는 그제야 손님을 태운 곳이 화장장 앞이었다는 사실을 떠올리고 입을 다물었다.

이렇게 시끄럽게 축하하는 분위기는 지금 그녀에게 너무 잔인했다.

“죄송합니다. 제가 괜한 말을 했습니다.”

기사는 곧장 방향을 틀었다. 큰길을 피해 이면도로로 들어갔다.

길은 울퉁불퉁했지만 더는 전광판이 보이지 않았다.

...

한 시간 뒤, 택시는 스카이힐 아파트 단지 정문 앞에 멈췄다.

은희는 감사 인사를 하고 차에서 내렸다.

유골함을 품에 안은 채 새하얀 가로등 아래에 서서, 6년 동안 살았던 집을 바라보았다.

3층 피아노실에서는 아직도 딸이 치는 피아노 소리가 들리는 듯했다.

보미는 언제나 열심이었다. 몸이 아파서 조금만 연습해도 온몸에 식은땀이 났지만, 그래도 포기하지 않았다.

“엄마, 내가 국제 콩쿠르에서 대상 받으면 아빠가 보미를 좋아해 줄까?”

은희는 코끝이 찡해졌다. 무겁게 굳은 다리를 끌고 피아노실로 올라갔다.

유골함을 피아노 옆 의자에 조심스럽게 올려놓고, 피아노 뚜껑을 열었다.

그녀는 천천히 눈을 감았다. 손끝이 건반을 눌렀다.

맑은 소리가 방 안을 채웠고, 그 소리는 고통스러운 기억과 피투성이가 된 지금의 마음을 갈기갈기 찢었다.

부모님이 세상을 떠나신 뒤로 은희는 한 번도 피아노를 치지 않았다.

그건 은희의 오래된 상처였다.

하지만 오늘 보미에게만은 들려주고 싶었다.

보미가 대회에서 연주하려던 곡을 은희는 몇 번이고 반복했다.

손가락이 굳어 더 이상 힘이 들어가지 않을 때까지 멈추지 않았다.

그렇게 밤새 앉아 있다가, 다음 날 아침 은희는 유령처럼 창백한 몰골로 아래층으로 내려왔다.

...

아침 햇살은 지나치게 밝았다.

현관 쪽에서 키 크고 단정한 남자가 빛을 등지고 들어왔다.

검은 코트에는 바깥의 찬 공기가 묻어 있었다.

하남우였다.

드디어 나타난 것이다.

그는 은희를 보지도 않은 채 코트를 벗어 걸었다. 목소리는 차갑고 건조했다.

“보미 아직 안 일어났어?”

은희는 비웃듯 웃었다.

딸은 이미 세상을 떠난 지 사흘이 지났다.

다른 여자 곁에서 실컷 웃고 떠들고 나니, 자신을 기다리던 딸이 있었다는 사실을 떠올린 모양이었다.

‘쓰레기!!’

남우는 아내의 반응을 예상하지 못한 듯 시선을 들었다.

은희의 얼굴을 본 그는 잠깐 멈칫하더니, 곧 짙은 눈썹을 찌푸렸다.

‘이번엔 또 무슨 수작이지?’

‘착한 척이 안 통하니, 이제 불쌍한 척이라도 하겠다는 건가?’

그는 더 생각하고 싶지 않았다.

“나는 오전 회의 미루고 온 거야. 보미 깨워. 피아노 레슨 데려다줄 테니까.”

‘피아노 레슨’이라는 말에 은희의 몸이 휘청였다.

보미는 일주일에 세 번, 오전 9시에 피아노 레슨을 받았다.

평일에는 아빠에게 말도 꺼내지 못했다. 토요일만 골라 조심스럽게 한 번 묻곤 했고, 돌아오는 대답은 늘 거절이었다.

보미의 통증이 점점 심해지면서 레슨은 주 세 번에서 한 번으로 줄었다.

이식 일정 전 마지막 레슨 날, 남우는 처음으로 보미를 데려다 주겠다고 했다.

보미는 밤새 제대로 잠을 자지 못했다. 가장 예쁜 하얀 원피스를 꺼내 입고, 남우가 보낸 수행 차량에 올라탔다.

은희는 아이가 행복한 오전을 보낼 줄 알았다.

하지만 9시 반, 피아노 선생님에게서 전화가 왔다.

은희가 달려갔을 때, 보미는 이미 의식을 잃은 채 쓰러져 있었다.

그때야 알았다.

남우는 약속을 어겼고, 비서는 보미를 레슨실이 있는 건물 앞에 내려만 준 뒤 올라가 보지도 않고 떠났다는 것을.

남우는 평생 모를 것이다.

보미가 그토록 끈질기게 졸랐던 이유가, 다른 아이들에게 아빠가 없다고 놀림받아서였다는 걸.

보미는 그저 아빠가 한 번만 나타나 주길 바랐다.

단 한 번이어도 좋았다.

하지만 남우는 피아노 레슨에도 오지 않았다.

병원 무균실에서 아빠가 자신을 살려주길 기다릴 때도, 끝내 오지 않았다.

그 어린아이가 마지막 숨을 삼킬 때 얼마나 서러웠을까?

은희는 핏발 선 눈으로 남우를 노려보았다. 목소리에는 짙은 증오가 배어 있었다.

“필요 없어. 이제 영원히 필요 없어.”

“무슨 뜻이야?”

남우의 얼굴에 짜증이 떠올랐다.

‘나도 그날 일이 있어서 가지 못했다고!’

‘이 여자... 또 그 일로 또 유세라도 부리려고?’

“시간 낭비할 생각 없어. 내려오라고 해.”

은희는 더 버티지 못하고 울부짖었다.

“죽었어! 보미 죽었다고!”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
ชีวิตหลังแต่งงานมันไม่ง่าย 1
เมื่อทุกคนออกไปจากห้องของคู่บ่าวสาวหมดแล้วในตอนนี้ เหลือเพียงพรรธน์ยศ กรีฑา หรือแทค วัย 36 ปี ผู้บริหารบริษัทนำเข้ารถจากยุโรปรายใหญ่ของประเทศ แน่นอนในวันนี้เขาคือเจ้าบ่าว แต่เจ้าสาวนี่สิไม่ใช่คนที่เขาอยากแต่งงานด้วย หล่อนคือจอมใจ พรทิพย์ หรือจอม วัย 24 ปี ที่มาเป็นเจ้าสาวแทนเจ้าสาวตัวจริงของเขาในวันนี้ พรรธน์ยศมองไปยังเจ้าสาวในชุดลายลูกไม้สีขาวที่เคลื่อนตัวจากพื้นพรมขึ้นไปนั่งบนเตียงนุ่มแล้วเม้มปากแน่น เขาเกลียดชังหล่อนที่กล้าเอาตัวเองมายัดเยียดให้เขาในค่ำคืนนี้ ทุกคนจัดการทุกอย่างโดยไม่ถามความสมัครใจของเขาที่เป็นเจ้าบ่าวเลยว่าต้องการจอมใจมาเป็นเจ้าสาวของตนไหม ถึงแม้ว่าขวัญใจ พี่สาวของหล่อนจะหนีไป ใช่ว่าเขาจะต้องแต่งงานกับคนเป็นน้องแทน งานแต่งงานมันยกเลิกได้ เขายอมอายดีกว่าต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาชังน้ำหน้าตั้งแต่แรกเจออย่างหล่อน “ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนได้แล้ววันนี้” นั่นคือประโยคแรกที่เขาเอ่ยกับเจ้าสาวป้ายแดงของตนเองในวันนี้ “พี่แทคอาบก่อนจอมก็ได้ค่ะ” เธอบอกเขาเขินๆ เมื่อต้องอยู่กันตามลำพัง หึ! “ฉันจะไปอาบที่คอนโด” เขาตอบกลับสั้นๆ “แต่วันนี
Read more
ชีวิตหลังแต่งงานมันไม่ง่าย 2
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นมาช่วยแม่ครัวของบ้านเตรียมของใส่บาตรทำบุญเพื่อรอสามีแต่ง แต่รอแล้วรอเล่าเขาก็ไม่มา เธอได้ใส่บาตรคนเดียว ยอมรับว่าเสียใจเมื่อตื่นเช้ามาพ่อกับแม่ถามหาพรรธน์ยศ จะให้ตอบยังไงว่าเขาออกไปจากบ้านตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เขาไม่ได้ค้างที่บ้านด้วย ไม่ได้นอนที่ห้องหอ เขาไปค้างที่ไหนเธอยังไม่รู้ รู้แต่ว่าคอนโด แต่คอนโดไหนล่ะ เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสามีป้ายแดงตัวเองเลยสักอย่าง“จอมโอเคไหมลูก” ทิพย์มณีเอ่ยถามลูกสาวหลังจากทานมื้อเช้าอิ่ม“มีตรงไหนที่จอมบอกไม่โอเคบ้างคะแม่ทิพย์ แล้วตอนนี้พ่อภูกับแม่ทิพย์ได้ข่าวของพี่ขวัญรึยังคะ” เธอตอบและถามถึงเรื่องของพี่สาวไปด้วยในท้ายประโยค“อย่าถามถึงนังลูกไม่รักดีเลยจอม พ่อไม่อยากได้ยินชื่อของพี่สาวเรา” เป็นภูธิปเอ่ยตอบ เขาเจ็บใจและโกรธลูกสาวคนโตมากที่หนีงานแต่งงานไปกับผู้ชาย ซึ่งเขาเองก็เพิ่งรู้วันที่ขวัญใจหนีไปว่าเธอแอบมีแฟนอยู่ก่อนที่จะรับหมั้นกับพรรธน์ยศแล้ว“ใจเย็นๆ สิคะคุณภู ยังไงตอนนี้เราก็ต้องตามหายัยขวัญให้เจอ” คนเป็นภรรยาเอ่ยพร้อมลูบต้นแขนสามีเบาๆ เพื่อให้สามีอารมณ์เย็นลง“มันอยากไปก็ไป ไม่ต้องไปตามหามัน ดูซิ...มันจะไปได้กี่น้ำกัน นังล
Read more
ชีวิตหลังแต่งงานมันไม่ง่าย 3
“ผมจำได้ครับ และจำได้ดีว่าผมต้องแต่งงานกับลูกสาวบ้านพรทิพย์” เขาตอบท่าน เพราะคำพูดในวันนั้นที่เขาพูดกับพ่อก่อนจะสิ้นลมมันยังดังก้องอยู่ในความรู้สึก“ถ้าจำได้ก็ดี เพราะพ่อเราไม่ได้บอกว่าต้องเป็นหนูขวัญคนเดียว เป็นใครก็ได้ในตระกูลพรทิพย์ และตอนนี้เป็นหนูจอมที่เข้าพิธีกับเราแทนหนูขวัญ ถ้าลูกจำคำสัญญากับพ่อได้ แม่ก็สบายใจ แล้วทำไมถึงมาคนเดียว หนูจอมล่ะ” นางวกกลับมาถามถึงลูกสะใภ้อีกครั้ง“ก็อยู่บ้านของเขา” เขาตอบสั้นๆ เมื่อไม่รู้จะพูดอะไร เพราะแม่ก็พูดถูก เขาหนีไปก็ได้ แต่เขาเลือกจะเข้าพิธีแต่งงานเอง ซึ่งตัวเขาเองก็งงจนตอนนี้ทำไมต้องยอมด้วย ทำไมต้องยอมเข้าพิธีแต่งงานด้วยทั้งๆ ที่จะหนีไปหรือยกเลิกงานแต่งงานก็ได้“หมายความว่ายังไงพ่อแทค เมื่อคืนลูกไม่ได้อยู่กับน้องเหรอ?” นางเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย“ครับ เมื่อคืนผมไปนอนที่คอนโด พอตื่นก็กลับมาทานข้าวเช้ากับแม่ฐาเนี่ยแหละครับ” เขาตอบหน้าตาเฉยแล้วก้มหน้าตักข้าวต้มในชามตรงหน้าทานต่อ“ลูกไม่ให้เกียรติน้องเลยนะแทคทำแบบนี้” นางตำหนิลูกชาย“การที่ผมไม่ได้นอนกับเธอคืนเข้าหอเป็นการไม่ให้เกียรติ ผมขอโทษด้วยครับ แต่ผมฝืนตัวเองอยู่กับเธอไม่ได้จริงๆ ครับแม่ฐ
Read more
ฉันไม่ได้รักเธอ 1
พรรธน์ยศขับรถมาเรื่อยๆ จนมาถึงร้านอาหารไทยของเธอที่เป็นทางผ่านไปทางบริษัทของตนเองก็จอดเทียบรถกับหน้าร้านเธอเพื่อให้จอมใจได้ลงจากรถ ส่วนจอมใจก็เปิดประตูรถลงเงียบๆ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาลงไปเหยียบพื้นก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงกระด้างดังขึ้น “ไม่คิดจะขอบคุณสักคำเลยรึไง?” เป็นคนที่บึ้งตึงเงียบตลอดทางนั่นเองเอ่ยขึ้น “ขอบคุณค่ะพี่แทค” เธอหันมาเอ่ยขอบคุณเขาแล้วก้าวลงไปยืนข้างรถเต็มตัว แต่ยังไม่ทันได้ปิดประตูรถ เขาก็ตอบกลับมาอีกด้วยน้ำเสียงกรุ่นโกรธ “ถ้าฝืนก็ไม่ต้องขอบคุณก็ได้ ปิดประตูรถได้แล้ว เสียเวลาฉันมากแล้ว” “ค่ะ ถ้าฝืนจะไม่พูดอีกค่ะ” แล้วจอมใจก็กระแทกปิดประตูรถยนต์คันหรูของพรรธน์ยศทันที ตึบ! “น่าเบื่อ!” เขาพึมพำกับตัวเองแล้วก็ออกตัวรถไปทันทีด้วยความเร็วสูง ส่วนจอมใจก็ได้แต่เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรงมองตามหลังรถยนต์ที่แล่นจากไปด้วยแรงโกรธไม่พอใจของเจ้าของรถ เธอมองออกว่าเขาไม่พอใจเธอก่อนหน้านี้ หรืออาจจะไม่พอใจมาตลอดตั้งแต่รู้จักกันเลยก็ว่าได้ ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! ยังไม่ทันได้เดินเข้าร้านอาหารก็มีสายเรียกเข้าเข้ามาจนต้องล้วงกระเป๋าค้นหาโทรศั
Read more
ฉันไม่ได้รักเธอ 2
“ค่ะพี่เป๊ก ค่ะ รอจอมที่ร้านเลยค่ะ เดี๋ยวจอมรีบกลับไปนะคะ” เธอกดวางสายทันทีพร้อมกับเก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิมพร้อมกับคว้าหยิบปิ่นโตที่วางตั้งไว้มาถือเพื่อจะกลับ ก็ในเมื่อสามีไม่ต้องการปิ่นโตที่นำมาให้จะเอาไว้ทำไมล่ะ ก็เอากลับไปกินเองสิ “ฉันเปลี่ยนใจแล้ว จะกินข้าวที่เธอเตรียมมา” พรรธน์ยศเอ่ยขึ้นเมื่อตอนนี้จอมใจไม่ได้สนใจตัวเองแล้วและกำลังจะเดินกลับไป “คะ?” เธอเอี้ยวหน้าหันมากลอกตาไปมาอย่างสงสัยในประโยคของสามี “ฉันหิว” เขาตอบสั้นห้วน “แล้วยังไงคะ จะกินกับข้าวที่จอมเอามาเหรอคะ?” เธอถามกวนกลับพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก แต่แค่แป๊บเดียวเท่านั้นก็เปลี่ยนกลับเป็นหน้านิ่งปกติ “ก็เอามาให้ฉันไม่ใช่เหรอ เอามาแล้วก็เอาเข้าไปจัดใส่จานสิ ฉันจะได้กิน” เขาบอกสั่งเธอ “ไหนบอกว่าไม่กินของที่จอมนำมาให้คะ แล้วทำไมตอนนี้ถึงอยากกินล่ะคะ” “ถ้าจะให้กินก็ไปจัดใส่จานมา พูดมาก น่ารำคาญ!”เมื่อพูดจบเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้องทำงานพร้อมเปิดประตูทิ้งไว้ ส่วนจอมใจก็ได้แต่เบ้ปากเล็กน้อยแล้วเดินถือปิ่นโตไปยังห้องครัวที่เมื่อกี้เธอเดินผ่านมาทันที เพื่อจัดกับข้าวในปิ่นโตที่นำมาใส่จานน
Read more
ฉันไม่ได้รักเธอ 3
ฮึก! ฮือๆยิ่งเขาพูด เธอก็ยิ่งเจ็บยิ่งช้ำกับคำพูดของเขา คำพูดของพรรธน์ยศเปรียบเหมือนเข็มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงตำในอกของเธอและมันก็เหมือนมีดเล่มเล็กๆ ที่กรีดเฉือนใจเธอด้วยในตอนนี้ ทำไมกัน ทำไมเขาถึงมองเธอในแง่ร้ายแบบนี้ เธอไม่เคยคิดและนึกอิจฉาขวัญใจเลยสักครั้งที่ถูกเขาเลือก แต่เธอน้อยใจในโชคชะตาตัวเองมากกว่าที่ไม่เป็นคนที่ถูกเขาเลือก“ใช่ จอมมันไม่สวย จอมมันไม่น่าดึงดูดแบบพี่ขวัญ แต่ยังไงตอนนี้พี่แทคก็เป็นของจอม เป็นสามีจอมไม่ใช่ของพี่ขวัญ” เธอปาดเช็ดน้ำตากลืนก้อนสะอื้นลงคอพร้อมโต้ตอบกลับเสียงดังโดยไม่นึกกลัวสายตาสีทมิฬที่เพ่งมองมาทางตน“น่าสมเพช! หึ!” พรรธน์ยศยิ้มเยาะเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะพูดต่อ “เก็บโต๊ะแล้วรีบไสหัวไป ก่อนที่ฉันจะทำร้ายเธอจอม ไปให้พ้นหน้าฉัน ผู้หญิงความคิดต่ำอิจฉาได้แม้กระทั่งพี่สาวตัวเอง”“ถึงวันนี้จอมจะไป ยังไงเราก็ต้องเจอกัน เพราะเราคือสามีภรรยากัน จำไว้ว่าพี่แทคเป็นของจอมไม่ใช่ของพี่ขวัญแล้วตอนนี้ พี่แทคเป็นของจอม” เธอฝืนความเจ็บปวดในอกตะโกนตอกกลับพร้อมกับคว้าหยิบกระเป๋าแล้วลุกเดินหนีออกจากห้องทำงานใหญ่ไปทันที โดยไม่สนใจจะเก็บโต๊ะตามที่เขาสั่งปึก!พรร
Read more
ฉันไม่ได้รักเธอ 4
‘อืม! อร่อยเป็นบ้า ไม่อยากเชื่อว่าเป็นฝีมือยัยนี่ และเหมือนกับรสชาติเมื่อตอนกลางวันเลยด้วย หรือว่าเธอทำกับข้าวเมื่อตอนกลางวันด้วยวะ!’ เขาได้แต่พูดถามตัวเองในใจเมื่อลิ้นได้รับรสอาหารฝีมือภรรยาแต่งตัวเอง คือรสชาติถูกปากเขามาก แต่พอมองไปทางคุณแม่ที่รักที่มองมาทางตนก็แสร้งวางช้อนในมือทำเหมือนไม่พอใจกับรสชาติอาหาร“รสชาติก็งั้นๆ ไม่เห็นอร่อยเลย แทบกระเดือกไม่ลง” เขาพูดจบก็คว้าหยิบแก้วน้ำใกล้มือมาดื่มไปจนหมดแก้วแล้วเด็กรับใช้ที่ยืนรอรับใช้ก็เดินมารินน้ำใส่ไว้ให้เต็มแก้วเหมือนเดิม“เหรอ งั้นแม่กินมั่ง หนูจอมก็ทานด้วยนะลูก คืนนี้กับพี่เขาค้างที่บ้านเรานะ แม่ให้เด็กจัดห้องไว้ให้แล้ว ส่วนเราห้ามไปนอนคอนโดด้วยวันนี้ ถ้าไปแม่โกรธจริงด้วย” นางพูดจบก็ตักหมูผัดกะปิมาทานเป็นเมนูแรก“อืม...อร่อยจะตาย ใครบอกงั้นๆ กระเดือกไม่ลงก็ไม่ต้องกิน แม่กินเองคนเดียวก็ได้” เมื่อได้ลิ้มรสชาติฝีมือลูกสะใภ้ก็เอ่ยชมทันที“งั้นผมจะกินข้าวไข่เจียว ไปเจียวไข่ให้ฉันหน่อย ฉันจะกินข้าวกับไข่เจียว และนอนที่บ้าน ผมนอนได้ครับ ไม่มีปัญหา เพราะเนี่ยบ้านผม ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย” คนใจแข็งเอ่ย ส่วนเด็กรับใช้ก็รีบไปทำไข่เจียวมาให้เ
Read more
อยากเป็นเมียฉันไม่ใช่เหรอ 1
ในห้องนอนของเขา ห้องนอนส่วนตัวที่เขาเคยอยู่คนเดียวก่อนที่จะแต่งงานเข้าไปอยู่ในบ้านเธอ คืนนี้ต้องนอนค้างที่นี่สองต่อสอง จอมใจมองไปยังประตูห้องน้ำที่ปิดแนบสนิทและมีเขาอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ส่วนเธอยังอยู่ในชุดเดิมยังไม่ได้อาบน้ำ เพราะไม่ได้เตรียมเสื้อผ้ามา และไม่คิดว่าจะได้นอนค้างที่บ้านของสามี       ห้องนอนสีอึมครึมไม่ได้สดใสเหมือนห้องนอนผู้หญิง ห้องนอนใหญ่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและสีเทา เธอมองไปรอบๆ ห้องแล้วก็นั่งตัวเกร็งเมื่อเสียงน้ำในห้องน้ำหยุดไหลพร้อมกับประตูห้องน้ำที่เปิดกว้างออกพร้อมกับคนที่อยู่ข้างในเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กคล้องคออยู่ และเขาใส่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวบางตัวเดียวติดตัวออกมา       “ทะ...ทำไมพี่แทคไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยคะ” เธอถามเขาเสียงสั่นพร้อมกับมองไปทางอื่น       “เวลานอนใครเขาใส่เสื้อผ้ากันหลายตัวกัน เธอก็ไปอาบน้ำได้แล้ว” เขาตอบพร้อมเดินสะบัดผมที่เปียกไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อเสียบปลั๊กไดร์เป่าผมที่ตั้งวางบนโต๊ะเครื่องแป
Read more
อยากเป็นเมียฉันไม่ใช่เหรอ 2
“ค่ะ ตอนนี้จอมก็เป็นเมียพี่แทคที่มีทะเบียนสมรสยืนยันสถานะ” เธอตอบเขาเต็มเสียงพร้อมกับหันหน้าไปทางเดิมเมื่อตอบเขาจบ แต่แล้วก็ตกใจเมื่อพรรธน์ยศจับหัวไหล่บังคับให้พลิกตัวหันมาทางเขาว้าย!“พี่แทคจะทำอะไรคะ?” เธอถามด้วยความตกใจ เมื่อเขาจับพลิกตัวให้หันมาทางเขาไม่พอ เขายังเคลื่อนตัวรวดเร็วมาคร่อมทับ ตอนนี้เธอนอนหงายอยู่ใต้ร่างใหญ่ โดยมีเขาคร่อมทับ มันอันตราย ตอนนี้จอมใจรู้แล้วว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย หล่อนดีดดิ้นบิดตัวหนีจากใต้ร่างสามีทันที“ก็เธอเป็นเมียฉันนี่ ทำไมฉันจะคร่อมขี่เธอไม่ได้ล่ะ”เขาตอบกลับเสียงทุ้มพร่าด้วยสายตากรุ้มกริ่มแกมเจ้าชู้ เล่นเอาใจสาวใต้ร่างสั่นไหวไม่เป็นจังหวะ เธอหยุดดิ้นจ้องสบตากรุ้มกริ่มของคนตัวโตที่คร่อมทับตัวเองในตอนนี้ก็รู้สึกเขินอายจนหน้าเห่อแดงขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว และสองแก้มแดงปลั่งนั้นก็ช่างน่าเอ็นดูเหลือเกินในสายตาของพรรธน์ยศจนเขาต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความยากลำบาก‘น่ารักเป็นบ้า ทำไมวันนี้เธอทั้งสวย ทั้งเซ็กซี่ แถมน่ารักแบบนี้จอม เราเพิ่ง
Read more
อยากเป็นเมียฉันไม่ใช่เหรอ 3
พรรธน์ยศรับรู้ได้ถึงแรงสะอื้นไห้ของเจ้าหล่อน และเห็นว่าดวงตากลมโตของจอมใจนั้นอาบคลอไปด้วยน้ำตาและทางหางตาก็มีน้ำไหลตลอด เขารู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้เธอหรอกตอนนี้ และตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงรู้สึกเจ็บปวดเพียงแค่เห็นน้ำตาของจอมใจ แต่ก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปเมื่อความร้อนรุ่มกลางหว่างขามันเร่งเร้าให้เขารุกหล่อนต่อ“อ่า...อื้อ” เสียงร้องครางกระเส่าหวานดังลอดออกมาแทนเสียงสะอื้นไห้ เมื่อปากหนาดูดเร่าขบเม้มซอกคอระหงมาถึงเนินอกอวบอูมของหล่อน สองมือใหญ่ผละเคลื่อนจากหัวไหล่ที่กดไว้มากอบกุมสองเต้าผ่านเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของตัวเอง“อ่า...เธอเนี่ยติดมือไวเหมือนกันนะจอม” เมื่อได้กอบกุมเต้าบีบเคล้นความอวบอิ่มผ่านเสื้อก็รับรู้ได้ถึงยอดอกที่ตื่นตัวแข็งสู้มือตัวเองจึงเอ่ยเย้ยหยันเจ้าของเต้า“ค่ะ ติดมือไว ทำสิคะ ตอนนี้จอมพร้อมจะเป็นเมียพี่แทคแล้ว จอมอยากเป็นเมียพี่แทค” เธอตอบกลับอย่างประชดแล้วก็ต้องแอ่นเด้งยกอกขึ้นตอบสนองไปอย่างเผลอไผล เมื่อปากหนาของเขาก้มลงกัดเม้มยอดอกผ่านเสื้อ ความรู้สึกเหมือนถูประจุไฟฟ้าช็อตร่างก็เกิดขึ้น ทั้งร้อนทั้งเสียวใน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status