ชายพิการผู้นั้น ที่ใครไม่เห็นค่า นางจะเป็นภรรยาของเขาเอง

ชายพิการผู้นั้น ที่ใครไม่เห็นค่า นางจะเป็นภรรยาของเขาเอง

last updateLast Updated : 2025-06-20
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
45Chapters
8.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ไป่จวิ้นเดิมทีก็เป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อย ที่ไม่น่าจะได้รับความสนใจอะไรในกองทัพ ทว่าเมื่อสงครามจบลงและกลับมาพร้อมชัยชนะ เขาจึงได้เงินรางวัลมาจำนวนหนึ่ง ส่วนหนึ่งเพื่อปลอบขวัญที่ต้องจากบ้านไปเป็นระยะเวลานานอีกส่วนก็เป็นสินน้ำใจตอบแทนที่เขาต้องกลายเป็นคนที่ไม่ต่างจากคนพิการ เดินเหินไปไหนก็ไม่คล่องแคล่วเช่นเมื่อก่อน และเรื่องนี้ก็สร้างความกลัดกลุ้มให้กับมารดาของเขาอย่างมาก เพราะไม่ว่าจะส่งเทียบดูตัวไปสักกี่ครั้งต่างก็ถูกปฏิเสธ ทว่ามีเพียงสตรียากจนที่เป็นเพียงบุตรสาวของชาวนาจน ๆ คนหนึ่งเท่านั้นที่ยินยอมแต่งเข้าสกุลไป่ แรกทีเดียวไป่จวิ้นไม่ใคร่จะชอบใจภรรยาของตนนัก ด้วยคิดนางยินยอมแต่งกับชายพิการเช่นเขาเพียงแค่เพราะเรื่องเงินทอง แต่ความอ่อนโยนและมุ่งมั่นที่จะดูแลเขาของจางอวี๋จิง กลับค่อย ๆ ละลายน้ำแข็งในใจของชายหนุ่มลงอย่างช้า ๆ ส่วนทางจางอวี๋จิง นางก็เริ่มมองเห็นความอบอุ่นของสามีที่นางไม่คิดว่าจะรักได้คนนี้เพิ่มขึ้นทุกวัน และนางก็ได้ตั้งปณิธานอันแน่วแน่ว่า จากนี้ไปจะขอเป็นภรรยาที่ซื่อสัตย์ต่อเขาไปจนชั่วชีวิต สามีของนางพิการเดินเหินไม่คล่องแคล่วแล้วอย่างไร นางจะขอเป็นแขนขาให้แก่เขาเอง

View More

Chapter 1

ชายพิการคนนั้น

——딩동——

휴대폰에서 문자메시지 알림이 울린다.

“어서 병원으로 가서 헌혈부터 해.”

문자를 확인한 소은정의 눈빛이 살짝 흔들렸다. 누군가 세게 때리기라도 한 듯 가슴이 얼얼했다. 문자 메시지의 발신인 목록에 찍힌 이름은 바로 “남편”이었다.

——딩동——

곧이어 휴대폰에 또다시 문자메시지 알림이 울렸다. 체크카드에 1억이 입금되었다는 은행 측의 메시지였다.

소은정은 덤덤한 눈빛으로 문자 기록을 하나하나 훑어보았다.

“병원 가는 거 잊지 마.”

1억이 입금되었습니다.

“오늘 병원에 가서 헌혈해.”

1억이 입금되었습니다.

“지금 당장 병원으로 와.”

1억이 입금되었습니다.

......

3년 동안의 결혼 생활 중 박수혁이 소은정에게 먼저 연락을 하는 경우 단 한 가지, 바로 그녀가 병원에 가서 헌혈, 아니 피를 팔아야 할 때뿐이었다. 그녀의 피를 받는 사람은 바로... 서민영이었다.

하지만 정작 그녀의 남편 박수혁은 그녀를 항상 소 닭 보듯 무시했었다.

이번 달에만 벌써 세 번째 헌혈 요구, 그녀의 몸도 이젠 감당하기 힘든 수준이다.

소파에 앉아있던 소은정의 코 끝이 시큰해지더니 눈가에 차오른 눈물에 시야가 흐릿해졌다. 어제 그녀는 박수혁이 퇴근하길 기다리다 집 앞에서 한 시간 동안 비를 맞았었다. 그 때문인지 머리도 천근만근이고 컨디션이 별로라 출근도 하지 못했다. 하지만 박수혁은... 아마 그녀의 몸이 안 좋다는 사실도 모르고 있겠지.

“콜록콜록...”

휴대폰을 멍하니 바라보며 어떻게 답장을 해야 할까 망설이던 그때, 낯선 전화번호로 전송된 문자 메시지 한 통이 그녀의 마지막 자존심과 고집을 완전히 짓뭉개버렸다.

“네가 수혁 씨 아내인 건 맞지만 그것도 허울뿐인 거 알아. 뻔뻔하게 3년 동안이나 그 자리를 꿰차고 있었지만 수혁 씨가 단 한 번이라도 제대로 널 봐준 적 있어? 어젯밤 수혁 씨 우리 집에서 잤어. 내가 너였다면 진작 죽었을 거야. 넌 결국 우리 두 사람 사이에 끼어든 상간녀일 뿐이라고!”

상간녀?

상간녀란 단어에 충격을 받은 소은정의 마음은 더없이 무거웠다. 그녀는 누가 뭐래도 박수혁의 법적인 아내였다. 친인척 전부를 포기하고 3년 동안 힘들게 이어온 결혼생활의 결실이 상간녀라는 저속한 단어라니.

정체 모를 누군가의 문자를 받은 순간, 그녀의 가슴은 철렁 내려앉았다. 비굴하게 쌓아온 감정들이 산산조각 나는 기분이었다.

그리고 곧이어 사진 한 장이 그녀의 휴대폰에 전송되었다. 사진 속 박수혁은 너무나 편안하게 잠든 상태였다. 한때 모든 걸 버리고 불나방처럼 뛰어들게 만들 만큼 사랑했던 조각 같은 이목구비가 방금 전 받았던 문자 내용이 모두 사실임을 입증해 주고 있었다.

그리고 박수혁의 어깨에 기대어있는 사람은 바로 서민영이었다. 사진 속 두 사람은 모두 눈을 감고 있는 상태였지만 입꼬리가 살짝 올라간 서민영의 얼굴은 그녀가 지금 깨어있음을 말해주고 있었다.

누가 봐도 두 사람은 다정한 연인의 모습이었다!

이때, 휴대폰 벨 소리가 울렸다. 박수혁의 본가, 그녀의 시댁에서 걸려온 전화였다.

습관적으로 전화를 받은 순간, 박수혁의 어머니의 앙칼진 목소리가 바로 울려 퍼졌다.

“소은정, 오늘이 무슨 날인 거 잊었어? 오늘은 일하는 아줌마 쉬는 날이잖아. 얼른 와서 밥이나 해!”

소은정은 차갑게 웃으며 아무 말 없이 전화를 끊어버렸다.

3년 동안 그녀는 행여라도 박수혁의 심기를 거스를까 조심스레 그를 마주하며 종잇장처럼 얇은 결혼생활을 유지해 왔었다.

회사에서도 모든 직원들이 그녀를 무시했지만 역시나 박수혁의 비서로서 최선을 다해왔다.

박 씨 집안사람들에게도 마찬가지였다. 박수혁의 어머니와 여동생은 출신조차 알 수 없는 그녀를 사람 취급도 하지 않았다. 비아냥거리는 말투로 말도 안 되는 트집을 잡는 건 물론 요리, 설거지, 빨래 심지어 청소까지 그녀에게 모두 맡겼다. 그럼에도 그녀는 가정부처럼 단 한 번의 반항도 없이 그들의 요구에 모두 따랐다. 그리고 혹시나 박수혁이 난처해질까 그에게는 한 마디도 하지 않았다.

모욕감을 인내하는 건 이제 그녀에게 습관이 되어버렸다.

세상 사람 모두가 그녀를 무시해도 소은정은 기꺼이 박수혁을 위해 참아왔다.

3년 동안, 박수혁은 회사 일을 맡기고 헌혈을 강요한 뒤 입금을 해줄 때를 제외하고 그녀와 결혼했다는 사실 자체도 기억하고 있지 않은 듯했다.

그렇게 묵묵히 참아왔지만 이젠 그녀는 너무 지쳤다. 더 이상 버틸 힘이 없을 만큼.

서민영이 처음 그녀를 도발한 것도 아니었다. 입에 담기도 힘든 모욕들을 웃음 한 번에 흘러넘겼던 그녀지만 방금 전 서민영이 보낸 사진이 그녀의 자존심을 완전히 짓밟아버렸다.

난처함, 처량함, 외로움, 부정적인 감정들이 차가운 기운처럼 온몸으로 퍼져나갔다.

그녀가 3년 동안 이어왔던 결혼생활이 그에게는 장난이었던 걸까?

무겁게 가라앉은 표정의 그녀는 드디어 결단을 내렸다.

그래, 이 장난도 이제 끝날 때가 된 거야.

소은정은 박수혁의 연락처를 클릭한 뒤 망설임 없이 문자를 보냈다.

“우리 이혼해.”

천근만근인 머리는 여전히 어지러웠지만 그녀는 지금 이 순간, 자신이 내린 결정이 맞는 것임을 누구보다 잘 알고 있었다.

이때, 박수혁에게서 바로 전화가 걸려왔다. 박수혁의 차가운 목소리에서 그도 화가 단단히 났음을 느낄 수 있었다.

“소은정, 지금 나랑 장난해? 돈이 부족한 거면 말해. 얼마를 원하는지. 의사 말로는 민영이가 지금 위험한...”

소은정은 어지러움을 애써 참으며 그의 말을 끊어버렸다. 차가운 미소를 지으며 그녀는 쉬어버린 목소리로 말했다.

“박수혁, 1시간 뒤에 법원에서 봐. 싫으면 서민영이 죽는 걸 보고만 있든지.”

말을 마친 그녀는 바로 전화를 끊어버렸다. 그리고 곧바로 문자 메시지 알림 창이 휴대폰에 떴다.

2억이 입금되었습니다.

“하하...”

힘없이 웃던 그녀의 눈에서 결국 눈물이 터져 나왔다. 참 웃기네, 웃겨...
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Aoei Chanchaoshine
Aoei Chanchaoshine
เนื่อเรื่องเรื่อยๆ เฉื่อยๆ แบบอ่านเล่นๆ จริงๆนะ
2026-02-22 23:02:17
0
0
45 Chapters
ชายพิการคนนั้น
การสละชีพเพื่อปกป้องดินแดนคือเกียรติยศสำหรับทหารกล้า เพราะเชื่อแบบนั้น ต่อให้ตายจึงคิดว่าไม่เป็นไร การตายของตนจะนำมาซึ่งเกียรติยศและชื่อเสียงให้แก่วงศ์ตระกูลเป็นแน่ แต่หากกลายเป็นคนไม่สมประกอบขึ้นมา เรื่องมันจะต่างออกไป…“นี่ ได้ยินเรื่องลูกชายบ้านนั้นหรือเปล่า” เสียงซุบซิบจากคนที่ผ่านไปมาหน้ารั้วบ้านดังให้ยิน“น่าสมเพชจริง ๆ ว่าไหม สภาพแบบนั้น”“ได้ยินว่ามารดาเขายอมจ่ายเงินก้อนใหญ่ให้คนที่จะยอมมาเป็นสะใภ้เลยนี่”“ตายจริง นั่นก็น่าสนใจนะ ข้ามีบุตรสาววัยออกเรือนอยู่ตั้งสองคน”“น่าสนใจอะไรกันล่ะ ลูกต้องได้สามีเป็นคนพิการ ไม่อับอายแย่รึ?”“จริงสิ สภาพแบบนั้นจะรับราชการอีกก็ไม่ได้แล้ว พาลูกข้าไปลำบากเปล่า ๆ “น้ำจากถังไม้ถูกสาดมาโครมใหญ่ หญิงสาววัยกลางคนทั้งสองร้องลั่นด้วยความตกใจ หันไปโวยวายใส่คนที่สาดน้ำใส่ตน“นี่เจ้า!”“ส่งเสียงแว้ด ๆ น่ารำคาญอยู่ได้”“เจ้าเด็กไร้มารยาทนี่”“มาส่งเสียงรบกวนหน้าบ้านคนอื่นมีมารยาทมากอย่างนั้นสิ รีบไสหัวไปเลย ไม่อย่างนั้นถังต่อไปจะเป็นมูลวัวในบ้านข้า!”คำขู่นี้ทำให้พวกนางหวีดเสียงโวยวายอันเสียดหู แต่ก็วิ่งหนีไปอย่างที่จางอวี๋จิงต้องการครอบครัวสกุลจางเค
Read more
ข้อตกลง
“ท่านแม่ พอเถอะขอรับ” ไป่จวิ้นบอกมารดาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยไม่ต่างกับคนเป็นแม่“...แม่ขอโทษนะจวิ้นเอ๋อร์” ถ้าหากนางไม่รบเร้าให้ลูกรับราชการตั้งแต่ต้น เรื่องคงไม่กลายเป็นแบบนี้“ไม่ใช่ความผิดท่านแม่เสียหน่อย อย่าโทษตัวเองเลยขอรับ แล้วข้าก็เป็นคนตัดสินใจในท้ายที่สุด ท่านแม่ไม่ได้บังคับข้าเสียหน่อย”หงเสวียนซู่พูดไม่ออก บุตรชายผู้กตัญญูและซื่อสัตย์ของนางต้องมีสภาพเป็นแบบนี้ เพราะมีหัวหน้าไม่ได้ความ กองทหารที่ไป่จวิ้นสังกัดอยู่นั้นมีทหารบาดเจ็บล้มตายและพิการมากเป็นประวัติการณ์ ทั้งที่ไม่ใช่สงครามใหญ่ระดับแคว้น นายกองคนนั้นถูกลงโทษจากความสะเพร่าของตน แต่แล้วอย่างไร บุตรชายของนางได้อะไรกันล่ะไป่จวิ้นรับราชการต่อไม่ได้ ถึงจะมีเงินชดเชยมอบให้ก้อนหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้มากมายเพราะเป็นเพียงพลทหาร หนำซ้ำยังหาคนแต่งงานด้วยไม่ได้เพราะสภาพร่างกายเช่นนี้ ไม่ว่าไปทาบทามสู่ขอลูกสาวบ้านใดล้วนถูกปฏิเสธสามีของหงเสวียนซู่จากไปแล้ว หน้าที่นี้จึงเป็นนางรับผิดชอบ หากทำไม่สำเร็จคงไม่มีหน้าไปเจอบรรพบุรุษ นางอับจนหนทางต้องยอมอายใช้เงินแลกเปลี่ยนจะไม่มีใครต้องการบุตรชายของนางเป็นสามีจริง ๆ หรือ“เฮ่อ…จวิ้นเอ๋อร์ไป
Read more
การตัดสินใจ 1
ความแน่วแน่ของนางส่งผ่านออกมาทางแววตา แต่แค่ลมปากไม่อาจเชื่อได้ ถึงจะมุ่งมั่นตั้งใจอย่างไรก็ไม่มีสิ่งใดยืนยันว่า อนาคตนางจะไม่คิดหักหลังขึ้นมาเห็นหงเสวียนซู่เงียบไปนางก็เริ่มใจเสีย จางอวี๋จิงคิดวิธีอื่นไม่ออกแล้วจึงได้มาที่นี่ ทั้งที่ฮูหยินก็กำลังตกที่นั่งลำบาก แต่ทำไมถึงได้ลังเลนานนัก หรือเงื่อนไขของสะใภ้บ้านนี้ต้องเป็นสตรีที่คู่ควรด้วยเช่นนั้นจางอวี๋จิงก็เข้าใจแล้วใบหน้าหญิงสาวหมองลงทันตา นางลุกจากเก้าอี้ออกมายืนโค้งลา“ข้าคงรบกวนฮูหยินสินะเจ้าคะ ขออภัยด้วย ข้าไม่ทันได้สังเกตเลย”จางอวี๋จิงเดินก้มหน้าก้มตาออกไปอย่างรีบร้อน หงเสวียนซู่ที่กำลังพิจารณาหลาย ๆ อย่างตกใจจนเอ่ยรั้งนางไว้แทบไม่ทัน ไม่คิดว่าอยู่ ๆ จะพรวดพราดออกไปเลยแบบนี้“เดี๋ยวก่อน! เดี๋ยว! เจ้าจะรีบไปไหนกัน ข้ายังไม่ได้ไล่เจ้าเสียหน่อย”จางอวี๋จิงเอียงศีรษะเล็กน้อยคล้ายไม่เข้าใจ“ไม่ใช่ว่าข้าไม่มีคุณสมบัติหรือเจ้าคะ?”“คุณสมบัติอะไรกัน”“ก็…อย่างเช่นฐานะควรเสมอหรือไม่ห่างชั้นกันมากน่ะเจ้าค่ะ บ้านไหน ๆ ก็เป็นแบบนี้” ประโยคหลังนางเอ่ยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่หงเสวียนซู่ก็ได้ยินอยู่ดี“...”ต่อให้คนที่นี่นิยมทำแบบนั้นแ
Read more
การตัดสินใจ 2
แม้ว่าจะถึงคราวสิ้นอายุขัย ก็ต้องไม่ใช่มาจากการที่พวกเขาไม่มีแม้แต่ความสามารถจะยื้อท่านผู้ชราให้อยู่ได้นานอีกหน่อย ต้องลาจากกันแค่เพียงเพราะไร้ความสามารถช่างน่าอดสูเหลือเกินต่อให้มารดาคัดค้านเรื่องนี้ จางอวี๋จิงก็ไม่คิดเปลี่ยนใจ กระท่อมหลังน้อยที่อาศัยกันอยู่อย่างแออัดเงียบเชียบอย่างที่ไม่เคยเป็น บรรยากาศอึมครึมแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณบ้านจนน่าหดหู่เหออิงเห็นบุตรสาวกลับมาแล้วก็รีบเข้าไปถามไถ่ จางอวี๋จิงอธิบายให้ครอบครัวฟังอย่างใจเย็น“ท่านพี่ไม่เห็นต้องทำแบบนั้นเลย” น้องชายของนางไม่พอใจมาก แต่ก็ค้านอะไรไม่ได้ ซึ่งตอกย้ำความไร้สามารถของตนบิดามารดารู้สึกผิดต่อบุตรสาวจนไม่กล้ามองหน้าลูก พวกเขาต้องอับจนหนทางขนาดไหนกันถึงบีบให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ต้องสละตนเองถึงขนาดนี้“โธ่ ลูกแม่ เจ้าไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย” เหออิงลูบแก้มบุตรสาวทั้งน้ำตานางเข้าใจว่ามารดาเป็นห่วง อีกทั้งตัดสินใจกะทันหันแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าชื่นชมอะไร แต่ความมุ่งมั่นของนางไม่สั่นคลอนง่าย ๆ หรอก นางจะไม่เปลี่ยนใจหรือขอร้องฮูหยินท่านให้ยกเลิกข้อตกลงด้วย“ท่านพ่อ ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดใครทั้งนั้นได้โปรดอย่าคิดโทษต
Read more
จะจัดงานแต่งที่เรียบง่าย
“ขาเจ้าเป็นอย่างนั้นจะยกได้อย่างไร แม่ยกเอง!”ไป่จวิ้นนั่งอึ้งอยู่กับพื้น นี่ไม่ใช่ว่าพวกเขาแม่ลูกกำลังตื่นเต้นเกินไปหรอกหรือ…“นางบอกว่ากลับจากหาของป่าจะมา แต่นี่จะเที่ยงวันแล้วยังไม่เห็นแววเลยท่านแม่”หงเสวียนซู่เหลือบมองบุตรชายที่มานั่งอาบแดดรอจนตัวไหม้ ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรกับภาพที่เห็นนี้ดี“ไม่เข้าไปรอในบ้านล่ะ”ไป่จวิ้นเหล่มองมารดาทีตัวเองยังเอาเปลนอนมากางนั่งรอ มีสิทธิ์อะไรมาเหน็บข้าล่ะนั่น ตื่นเต้นละสิ ตื่นเต้นใช่ไหม จะได้ลูกสะใภ้แล้วนี่ไม่รู้ความน้อยเนื้อต่ำใจก่อนหน้านี้ที่ฟุ้งซ่านอยู่คนเดียวหายไปไหนหมด พอได้ยินว่านางจะมาเขาก็ไม่ได้คิดเรื่องอื่นอีกเลยเป็นเอามากชายหนุ่มอดยิ้มแห้งให้กับสภาพตัวเองไม่ได้หากนางบอกว่าไปหาของป่าก็คงอาศัยอยู่แถวหมู่บ้านนายพรานกระมัง ที่นั่นอยู่ใกล้ป่าที่สุด ขึ้นลงเขาสะดวก แต่ก็เสี่ยงถูกสัตว์ป่าโจมตีง่ายเช่นกัน อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็จะเที่ยงวันแล้วแต่นางยังไม่มา เช่นนี้ไม่ใช่ว่าเกิดอะไรขึ้นหรอกหรือบุรุษอาภัพรักอย่างเขายังไม่ทันแต่งงานก็จะเป็นหม้ายเสียแล้ว แบบนี้ไม่ได้สิ ถ้าสุดท้ายจะลงเอยแบบนี้สู้เขาตายไปในสนามรบเลยคงดีกว่าระหว่างกำลังตัดพ้อต่
Read more
หาฤกษ์งานแต่ง
เป็นวันสำคัญในชีวิตหญิงสาวที่อาจเกิดขึ้นได้เพียงครั้งเดียว แต่ว่าที่ภรรยาของเขาเลือกที่จะไม่จัดมัน ทำไมกันล่ะ เพราะแต่งโดยที่ไม่ได้รัก หรือนางไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องสำคัญ จะแบบไหนไป่จวิ้นก็รู้สึกไม่ชอบใจทั้งนั้นหลังจากนอนคิดอยู่ทั้งคืนก็ตัดสินใจคุยกับผู้เป็นแม่สกุลจางสูญเสียครอบครัวไปหลายคนจากภัยแล้ง สกุลไป่ไม่มีเครือญาติใกล้เคียงที่สามารถเชิญมาได้ในระยะเวลาอันสั้น ถึงมีก็มีเพียงหยิบมือเท่านั้น เพราะญาติมิตรได้ตัดขาดไปตั้งแต่รุ่นพ่อแล้ว บิดาของไป่จวิ้นก็ออกจากราชการด้วยเหตุผลเดียวกัน พอเขามาพิการไปอีกคนก็ไม่มีคนนับญาติด้วยโดยสมบูรณ์ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกติดใจในเรื่องนี้มากนัก ถึงจะไม่พอใจกับความตื้นเขินของบุคคล แต่ก็ถือว่าได้ตัดผู้ไม่ประสงค์ดีออกจากชีวิตหงเสวียนซู่บอกกับลูกชายว่านี่เป็นความปรารถนาของนางเอง เขายิ่งไม่เข้าใจใหญ่ว่าเหตุใดต้องเป็นเช่นนั้น“เพราะนางรู้สึกว่าบ้านเราไม่มีเงินหรือขอรับ”“จากที่แม่ไปพูดคุยกับบ้านนั้นมา คิดว่าไม่ใช่หรอก”“แล้วทำไม…”“คงหวาดกลัวถึงขั้นฝังใจกระมัง สกุลจางประสบภัยแล้งตั้งแต่เด็กคนนั้นยังเล็กมาก ประคับประคองอยู่ได้ไม่กี่ปีก็ไม่เหลืออะไรพอที่จะฟื้
Read more
งานแต่งงาน
สามหนังสือหกพิธีการของไป่จวิ้นและจางอวี๋จิง ถูกลดหลั่นขั้นตอนลงไปตามงบประมาณและความสะดวก ดังนั้นอะไรต่อมิอะไรจึงรวดเร็วฉุกละหุกไปหมด นางกับเขาสวมชุดแดนมงคลยืนคู่กัน คำนับสิ่งศักดิ์สิทธิ์และดวงวิญญาณบรรพบุรุษ บุพการีทั้งสองฝ่ายคำนับให้แก่กัน บ่าวสาวคำนับบิดามารดาและคู่สมรสของตน ตามด้วยลงนามในหนังสือฉบับสุดท้าย เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จพิธีอย่างเรียบง่ายถึงไม่ยิ่งใหญ่เหมือนงานของใคร ๆ แต่ไป่จวิ้นก็หวังว่านางจะดีใจกว่าการขนสัมภาระเข้ามาในบ้านเขาเฉย ๆเพราะมีผ้าคลุมหน้าผืนบางปกปิดจึงไม่อาจคาดเดาสีหน้าของนางได้ ชายหนุ่มจึงได้แต่คาดหวังในใจว่า นางจะยินดี หลังพิธีส่งตัวเข้าหอตามฤกษ์ครอบครัวของพวกเขาก็กินเลี้ยงกันอยู่ในสวนด้านหลังโดยทั่วไปบรรยากาศระหว่างบ่าวสาวในเวลาร่วมหอควรจะเปี่ยมล้นไปด้วยความหวานชื่นราวน้ำผึ้งพระจันทร์ แต่จางอวี๋จิงและไป่จวิ้นไม่ได้รักใคร่ชอบพอกันมาก่อน บรรยากาศจึงดูจริงจังเกินเหตุสตรีผู้หนึ่งปรารถนาให้ตนเองตั้งครรภ์ตามหน้าที่ในฐานะภรรยา แล้วมันก็เป็นเงื่อนไขที่ฮูหยินได้ต่อรองกับนางไว้ ทว่าฝ่ายสามีไม่อยากฝืนใจให้นางร่วมหลับนอน ไป่จวิ้นทำตัวไม่ถูก ได้แต่เดินเก้ ๆ กังๆ วน
Read more
ข้าวใหม่ปลามัน 1
จางอวี๋จิงตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ของวันถัดมา นางรู้สึกอ่อนเพลียเล็กน้อย แต่ก็ต้องลุกมาทำงานตามหน้าที่ มองดูเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นแล้วก็รู้สึกว่าเมื่อคืนหนักหน่วงกันไม่ใช่น้อย คิดแล้วก็รู้สึกร้อน ๆ ที่หน้าขึ้นมา นางสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว จัดการห้องที่เละเทะให้เรียบร้อยก่อนแต่งตัวไปเข้าครัวทำอาหารหญิงสาวอ้าปากหาวอยู่หลายครั้งระหว่างเคี่ยวน้ำแกงในหม้อ ไม่นานก็มีแสงตะเกียงจากห้องแม่สามีสว่างขึ้น“ลุกเร็วเสียจริง ไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ”“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านแม่” เพราะเมื่อวานกินเลี้ยงกัน วันนี้จึงมีจานชามให้นางล้างอยู่มาก ชุดแต่งงานที่เช่ามาก็ต้องซักไปคืนด้วยเช่นกัน“วันนี้ก็จะขึ้นเขาเข้าป่าอีกหรือ”“เจ้าค่ะ ข้าจะกลับมาให้ทันมื้อเที่ยงนะเจ้าคะ”“เจ้าจะไปที่ภูเขาจนถึงเมื่อไหร่กัน แต่งงานแล้วก็อยู่กับบ้านช่องเถอะ ข้าไม่ยอมให้สะใภ้ออกไปทำงานหนักขนาดนั้นหรอกนะ”จางอวี๋จิงมองแม่สามีโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ซึ่งนางก็ไม่รู้เช่นกันว่าตนทำอะไรผิด การให้นางออกไปทำงานไม่ดีอย่างไร ในเมื่อตอนนี้สามีของนางก็ใช่ว่าจะรับทำงานได้อย่างไร้เงื่อนไข ลำพังแค่งานรับจ้างก็ไม่สามารถทำได้ทุกอย
Read more
ข้าวใหม่ปลามัน 2
“ข้าน่าจะเอาอุปกรณ์ตกปลามาด้วย”ไป่จวิ้นมองดูแล้วเสียดายเล็กน้อย บริเวณนี้เองก็มีปลาชุกชุม ถ้าตกได้คงมีอาหารกลับบ้านพอสมควร“ครั้งหน้าก็ได้เจ้าค่ะ ถ้าท่านพี่จะมาตกปลาข้าก็จะได้มีข้ออ้างบอกฮูหยินเวลามาหาของป่าด้วย”“ชอบบุกป่าฝ่าดงขนาดนั้นเชียว”“เป็นวิถีชีวิตข้ามาตั้งแต่เด็กน่ะเจ้าค่ะ เด็กกว่านั้นก็เปลี่ยนจากป่าเป็นสวนไร่เท่านั้นเอง”“ถ้าอย่างนั้นทำสวนในบ้านดีไหม” หากนางสบายใจกับวิถีแบบนั้นเขาก็ไม่ว่า แต่จะไปอยู่ห่างหูห่างตาทุกวันเขาก็เป็นห่วง จะให้บังคับนางอยู่แต่บ้านก็ไม่ใช่แนวทางของไป่จวิ้น“ถ้ามีที่ทางพอทำได้แล้วท่านอยากทำ ข้าจะช่วยเองเจ้าค่ะ เห็นอย่างนี้ข้าก็ดูแลพืชผลเก่งมากนะ”รอยยิ้มของภรรยาที่กว้างขึ้น ทำให้ไป่จวิ้นปรารถนาให้คำพูดนั้นเป็นจริงขึ้นมา เงินเก็บตลอดชีวิตของเขาจนถึงตอนออกจากราชการ อาจได้เวลาเอาไปหว่านเมล็ดแล้วก็ได้ก่อนที่จะไปเข้ารับการสอบเป็นพลทหาร เขาก็เคยทำงานอย่างอื่นมาไม่น้อย เงินที่หามาได้ส่วนหนึ่งนอกจากซื้อที่ดินแปลงเล็ก ๆ เก็บเอาไว้ก็ไม่ได้นำไปลงทุนอะไรอีก ตอนนี้สมบัติของบ้านนอกจากมรดกที่บิดาเหลือไว้ให้ก็มีแต่ที่ดินที่เขาซื้อหามาเองเท่านั้นจางอวี๋จิงตักน้ำใ
Read more
วางแผนทำสวน 1
ด้วยความที่ผ้าแต่ละชิ้นผืนบาง พวกมันจึงแห้งง่ายแม้ในวันที่ไม่มีแดด บ่ายคล้อยลงมาผ้าก็แห้งหมด แต่หากวันใดมีแดดจัด จางอวี๋จิงก็คิดจะเอามาผึ่งความร้อนที่หลังเรือนไล่กลิ่นอับพอคุยเรื่องทำสวนกันจนติดลม ขากลับไป่จวิ้นจึงพาภรรยาแวะดูของที่ร้านอุปกรณ์การเกษตรร้านหนึ่งของเมือง พวกเขาทั้งคู่ถูกเมินเฉย ไม่มีแม้แต่คำทักทายต้อนรับ แค่เห็นหน้าพวกเขา ปากที่อ้าออกมาครึ่งหนึ่งก็หุบลงจางอวี๋จิงชินชาเสียแล้วจึงไม่คิดอะไร ตราบใดที่มีเงินจ่าย เจ้าของร้านทุกคนย่อมเต็มใจขายให้นาง แม้การส่งมอบของให้จะทำแบบขอไปทีก็ตาม“กลับกันเถอะเจ้าค่ะ” จางอวี๋จิงไม่อยากให้สามีอยู่ต่ออีกแม้แต่อึดใจเดียวสายตาทิ่มแทงพวกนั้นน่ารังเกียจนัก จะหามนุษย์ที่มองคนอื่นอย่างเท่าเทียมในเมืองอวี้ช่างยากเย็น แต่ก็ใช่จะเป็นศูนย์เสียเมื่อไหร่ ถ้าหามิตรได้คงดีไม่น้อยไป่จวิ้นโดนภรรยาจับแขนลากจูงออกมา ไม่รู้ว่านางรู้ตัวหรือไม่ว่า ตอนนี้ตัวเองดูแข็งแกร่งมาก ทั้งสะพายย่ามและหอบหิ้วตะกร้าผ้าไว้ด้วยมือข้างเดียว มืออีกข้างจับแขนเขากึ่งประคองให้เดินตาม แผ่นหลังเล็ก ๆ ที่เดินนำอยู่เบื้องหน้าทำให้หัวใจสั่นไหวนางไม่ได้ไร้เยื่อใยกับเขาสักหน่อยนี่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status