Novels by Yuki Sora

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความมืดปัง!“หมอบลง!”อเล็กซานเดอร์คว้าตัวลูเซียนดึงลงไปหลบหลังโต๊ะไม้เก่า กระสุนพุ่งผ่านตำแหน่งที่ทั้งสองยืนอยู่เมื่อครู่ ก่อนเจาะเข้ากับตู้เอกสารจนเศษไม้กระจาย“คาเล็บ! รายงานสถานการณ์!”“มีคนบุกเข้ามาสี่คนครับ ผมจัดการไปแล้วหนึ่งคน อีกสามคนกำลังลงมาทางบันได!”อเล็กซานเดอร์ขึ้นลำปืน“ปิดทางออกทั้งหมด ห้ามให้พวกมันหนีไปได้แม้แต่คนเดียว”ลูเซียนกำจี้เงินรูปดอกกุหลาบไว้แน่น ข้อความด้านหลังยังคงวนเวียนอยู่ในหัวลูกแม่ อย่าไว้ใจอเล็กซานเดอร์เขาหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังปกป้องตัวเองอยู่“คุณเห็นข้อความแล้วใช่ไหม?”“เห็น”“แล้วคุณจะอธิบายว่ายังไง?”“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องนั้น”“คุณกำลังหลบเลี่ยงคำถาม!”อเล็กซานเดอร์หันมาสบตาเขา“ถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่ ช่วยเชื่อฟังผมสักครั้ง”ลูเซียนกัดริมฝีปาก ก่อนจะเงียบลงเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาอเล็กซานเดอร์ยกมือส่งสัญญาณให้ลูเซียนอยู่กับที่ จากนั้นเคลื่อนตัวไปทางประตูอย่างรวดเร็วเสียงปืนดังขึ้นติดกันสามนัดไม่นานทุกอย่างก็เงียบลง“ปลอดภัยแล้วครับท่าน” เสียงคาเล็บดังมาจากทางเดินอเล็กซานเดอร์ลดปืนลง ก่อนหันกลับมาหาล

เสียงโทรศัพท์ยังคงดังอยู่ในมือของอเล็กซานเดอร์ ขณะที่ลูเซียนยืนนิ่งราวกับถูกแช่แข็งภาพถ่ายบนหน้าจอแสดงให้เห็นหญิงสาวผมสีเงินยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานหนึ่ง ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นยังคงเหมือนกับความทรงจำของเขาไม่มีผิดเซเลน่า อาร์เดนแม่ของเขาผู้หญิงที่เขาเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน“ส่งตำแหน่งมาให้ผมเดี๋ยวนี้” อเล็กซานเดอร์สั่งคาเล็บผ่านโทรศัพท์ “แล้วอย่าให้ใครแตะต้องสถานที่นั้นจนกว่าผมจะไปถึง”“ครับท่าน แต่คุณอีธานอาการค่อนข้างหนัก ทีมแพทย์กำลังนำตัวส่งโรงพยาบาล”“รักษาชีวิตเขาไว้”“รับทราบครับ”อเล็กซานเดอร์ตัดสาย ก่อนหันกลับมามองลูเซียน“คุณรู้จักผู้หญิงในภาพใช่ไหม?”ลูเซียนพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ“เธอเป็นแม่ของผม”“คุณแน่ใจหรือ?”“ผมไม่มีทางจำแม่ตัวเองผิด”มือของลูเซียนสั่น เขายื่นมือออกไปเพื่อขอโทรศัพท์จากอีกฝ่าย อเล็กซานเดอร์มองอยู่ครู่หนึ่งก่อนส่งให้ลูเซียนขยายภาพดูอย่างละเอียดฉากหลังเป็นประตูเหล็กเก่า มีสัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบอยู่ตรงกลาง และด้านล่างมีตัวเลขที่ถูกขีดเขียนเอาไว้16-05วันเกิดของเขา“นี่มัน…” ลูเซียนพึมพำ“คุณเห็นอะไร?”“สัญลักษณ์นี้

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งในความเงียบของคฤหาสน์วอลคอฟลูเซียนนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียง มือเรียวกำแผงยากดฟีโรโมนที่เหลืออยู่เพียงสองเม็ดแน่นจนปลายนิ้วซีด เขารู้ดีว่าความลับที่พยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะพังทลายลงในคืนนี้“คุณลูเซียนครับ”เสียงของคาเล็บดังขึ้นจากด้านนอก“ท่านอเล็กซานเดอร์ต้องการพบคุณ”ลูเซียนหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเก็บยาไว้ในลิ้นชักและลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูแต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คาเล็บเป็นอเล็กซานเดอร์ วอลคอฟชายหนุ่มในชุดสูทสีดำยืนมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ ดวงตาสีแดงคู่นั้นไม่มีความประหลาดใจหลงเหลืออยู่ มีเพียงความไม่พอใจและความสงสัยที่กำลังรอคำตอบ“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”“เรื่องอะไรครับ?”“อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้”อเล็กซานเดอร์ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอคำอนุญาต ลูเซียนถอยหลังเล็กน้อยก่อนปิดประตูตาม“คุณเป็นโอเมก้า”ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นลงทันทีลูเซียนไม่ได้ตอบในทันที เขามองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง พยายามประเมินว่าตอนนี้อเล็กซานเดอร์รู้อะไรมากแค่ไหน“ใครบอกคุณ?”“คนของผมตรวจสอบแล้ว ผลตรวจยืนยันชัดเจน”“แล้วคุณต้องการอะไรจากผม?”อเล็กซานเดอร์หัวเราะเ

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนที่เงียบสงัดรถยนต์สีดำสามคันแล่นผ่านประตูเหล็กขนาดใหญ่ของคฤหาสน์วอลคอฟ ก่อนหยุดลงบริเวณหน้าบันไดหินอ่อนลูเซียนนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันแรก ใบหน้าสวยนิ่งเฉย แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความระแวงเขาไม่คิดว่าอเล็กซานเดอร์จะเปลี่ยนแผนกะทันหันถึงขนาดมารับตัวเขาด้วยตัวเอง"ถึงแล้วครับ"เสียงของคนขับดังขึ้นลูเซียนเปิดประตูรถ ก่อนก้าวลงมาอย่างสง่างามคฤหาสน์ตรงหน้ามีขนาดใหญ่โตไม่ต่างจากพระราชวัง ผนังภายนอกเป็นหินสีเทาเข้ม หน้าต่างสูงเรียงรายหลายชั้น รอบบริเวณมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยืนประจำจุดอย่างเข้มงวดสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนบ้านแต่มันเหมือนป้อมปราการที่ไม่มีใครสามารถเข้าออกได้โดยไม่ได้รับอนุญาต"ยินดีต้อนรับสู่บ้านของผม"เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังอเล็กซานเดอร์เดินเข้ามาหยุดข้างเขา"หวังว่าคุณจะปรับตัวได้"ลูเซียนยิ้มบาง ๆ"ผมไม่ใช่คนเรื่องมากครับ""ดี"อเล็กซานเดอร์หันไปสั่งคนรับใช้"พาเขาไปที่ห้องพัก"หญิงวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสีดำก้าวออกมา ก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย"เชิญทางนี้ค่ะ คุณลูเซียน"ลูเซียนเดินตามเธอเข้าไป โดยไม่ทั

เสียงนาฬิกาบนผนังดังเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบภายในห้องรับรองของคฤหาสน์วอลคอฟ บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดหลังจากอีธาน แบล็กเวลล์ปรากฏตัวขึ้นชายหนุ่มผมสีบลอนด์ยืนอยู่ข้างลูเซียน ดวงตาสีฟ้าของเขาจับจ้องอเล็กซานเดอร์อย่างไม่เป็นมิตรส่วนเจ้าของคฤหาสน์กลับนั่งนิ่ง ราวกับกำลังชมละครที่น่าสนใจ"คุณอีธาน ผมจำไม่ได้ว่าเราเคยนัดพบกันวันนี้"อเล็กซานเดอร์เอ่ยขึ้น"ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ แต่ดูเหมือนว่าผมจะมาผิดเวลา""ถ้าอย่างนั้นก็เชิญนั่งสิครับ"อเล็กซานเดอร์ผายมือไปยังเก้าอี้อีกตัว"เรากำลังเจรจาเรื่องการแต่งงานอยู่พอดี"อีธานหันไปมองลูเซียนทันที"นายคิดจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ?"ลูเซียนหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"มันเป็นเรื่องธุรกิจ""ธุรกิจ?"อีธานหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ"นายกำลังจะเอาชีวิตตัวเองไปผูกติดกับผู้ชายคนนี้ แล้วบอกฉันว่ามันเป็นแค่เรื่องธุรกิจอย่างนั้นเหรอ?""อีธาน อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งยาก""คนที่ทำให้เรื่องยุ่งยากคือนายต่างหาก ลูเซียน"เสียงของอีธานเริ่มสั่น"นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน?"ลูเซียนไม่ตอบเขารู้ว่าอีธานเป็นห่วง แต่เขาไม่สามารถยอมให้อีกฝ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานสูงของโรงแรมหรูใจกลางกรุงลอนดอนลูเซียนยืนอยู่หน้ากระจก พลางจัดเนกไทสีดำให้เข้าที่ วันนี้เป็นวันที่เขาจะได้พบกับชายที่เขาเฝ้ารอมาเป็นเวลาสิบปีอเล็กซานเดอร์ วอลคอฟเพียงแค่คิดถึงชื่อนั้น ความทรงจำในคืนอันโหดร้ายก็ย้อนกลับมาอีกครั้งเสียงปืนเปลวไฟและร่างไร้วิญญาณของคนในครอบครัวลูเซียนกำมือแน่น ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ"วันนี้ฉันจะได้พบคุณแล้วนะครับ"เขาพึมพำกับตัวเองบนโต๊ะเครื่องแป้งมีกล่องกำมะหยี่สีดำ ภายในบรรจุอุปกรณ์ขนาดเล็กสำหรับควบคุมระดับฟีโรโมนของโอเมก้าลูเซียนหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้งตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาใช้ยากดกลิ่นฟีโรโมนเพื่อปกปิดสถานะที่แท้จริง แม้จะมีผลข้างเคียง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกหากอเล็กซานเดอร์รู้ว่าเขาเป็นโอเมก้า แผนการทั้งหมดอาจพังทลายตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นครืด...ครืด...ชื่อของคนที่โทรเข้ามาทำให้ลูเซียนถอนหายใจEthan Blackwellเขากดรับสาย"มีอะไร?""นายกำลังจะออกไปใช่ไหม?""นายรู้ได้ยังไง?""ฉันรู้จักนายดี ลูเซียน"เสียงทุ้มจากปลายสายตอบกลับ"ฉันแค่ต้องการเตือนว่าอย่าไว้ใจอเล็กซานเดอร์"ลูเซียนหัวเราะเบา ๆ