LOGIN“Ma’am Lyka?!” Parang binuhusan ng malamig na tubig ang tauhan ng Villamonte nang makilala niya ang babaeng muntik na niyang mabangga. Nanlaki ang mga mata niya, at nanigas ang buong katawan sa gulat. Shit… siya ‘yon! Mabilis siyang napalingon sa direksiyong tinakbuhan ni Lyka—wala na ito sa paningin. Humahalo ang kaba at pagkalito sa dibdib niya. Hahabulin ko ba siya? O ipapaalam ko muna sa kanila? Nasaan na ba ang earpiece ko?! Kinapkapan niya ang tainga at bulsa, ngunit wala—parang naglaho. “Shit! Nalaglag pa ata!” tarantang bulong niya sa sarili, bakas ang pagkainis at panic sa mukha. Habang abala siya sa paghahanap, muntik na naman siyang mabangga—ngayong pagkakataon ay dalawang babaeng hingal na hingal na tumatakbo palabas ng Quma Hospital. Napaatras siya ng bahagya, ngunit hindi na niya pinansin. Mas mabigat ang impormasyong hawak niya kaysa sa anumang banggaan. Mabilis siyang umayos ng sarili at deretsong nagtungo sa VIP Room ng mag-asawang Villamonte. Sa bawat hakban
“Korason… bakit? Anong problema?” tanong ni Aling Poring, hawak-hawak ang apron niya habang bahagyang nagtataka, ang noo’y nagkukulot sa pag-aalala sa kanyang anak. “Uhmmm… Ikaw ba ang naglinis sa VIP ROOM na tinuluyan ng mga VIP?!” tanong ni Korason, ang boses niya’y may halong pagkabigla at pagka-alarma. Tumayo siya, at ang mga mata niya ay parang sinusulyapan ang bawat galaw ng anak. “Hindi, anak… bakit? May problema ba? May nagawa bang mali ang bwisit na Lyka na yon? Sabihin mo na, at ako na ang magpaparusa sa kanya!” galit na saad niya, halatang nanginginig sa pagkairita habang pinipilit kontrolin ang emosyon. “Uhmmmm… inay, ikaw nalang ang umamin na naglinis sa silid na yon. Mukhang nagustuhan nila ang perfume ng kwarto nila,” bungad ni Korason, may bahagyang ngiti sa gilid ng labi na tila may sikreto. “Talaga?!” gulat na sagot ni Aling Poring, biglang napatingala at ang mga kamay ay muntik nang bumagsak sa dibdib sa sobrang gulat. “Oo, inay. Kaya tara na… baka may gan
Agad silang sinalubong ng mga pinakamataas na doktor ng Quman Hospital. Maayos ang pila, tuwid ang mga likod, at halos sabay-sabay ang pagyuko bilang paggalang. Ang Chairman mismo ay nagpakita na hindi naman niya gawain sa iba na may pilit na ngiting nakadikit sa labi—isang ngiting sanay humarap sa kapangyarihan. “Mrs. Villamonte, Mr. Villamonte,” magalang na bati ng head doctor. “Hinihintay na po namin kayo. Handa na rin po ang VIP floor.” Habang naglalakad ang grupo, hindi maiwasang mapatingin ang ilan sa mga staff—may paghanga, may inggit, at may lihim na pagkamangha. Ang mga mamahaling relo, ang mga bodyguard na tila anino kung sumunod, ang katahimikan na sumusunod sa bawat hakbang nila—lahat iyon ay paalala ng yaman at impluwensiyang bihirang masilayan. “Grabe…” pabulong na sambit ng isang nurse. “Isang gabi lang nila, katumbas na ng buong taon nating sahod,” sagot ng isa pa, hindi maitatanggi ang paghanga sa boses. Ngunit si Roxane ay tila wala nang pakialam sa mg
“HINDI ito oras ng pagtatalo!” Bumigkas ang sigaw ng sekretarya ng Chairman, mariing tumagos sa buong palapag ang boses nito. Kagagaling lang niya sa hagdanan, halatang nagmamadali—bahagyang gusot ang blazer, mabilis ang paghinga, at bakas sa mukha ang matinding kaba. “Kakatawag lang mula sa itaas,” dagdag niya, mariing inangat ang clipboard na hawak. “Paparating na sa Quman Hospital ang Clinthon Villamonte Empire. Ilang minuto na lang ang VVIP na pasyente may parating na. Naayos na ba ang lahat?!” Isang iglap, tila may humawak sa oras. Biglang natigil ang mga bulungan. Ang mga mukha na kanina’y puno ng diskusyon ay napalitan ng tensyon at pag-iingat. Walang naglakas-loob na magsalita. Ramdam ng lahat ang bigat ng pangalang binanggit—isang pangalan na kayang magpabagsak ng reputasyon… o mag-angat ng buong ospital. Isa-isa silang kumilos. Ang bawat isa ay nagkanya-kanyang pwesto, parang isang rehearsed na eksena na ilang beses nang inulit sa isip ngunit ngayon lang isasaka
“Ano ’yon?!” halos pabulong pero may halong gulat na sambit ni Lyka habang pababa siya ng hagdan patungo sa basement level ng ospital. Madilim ang pasilyo, tanging flickering na ilaw ng emergency bulbs ang sumasalubong sa kanya. May tunog siyang naririnig — mahina, maindayog, at may kakaibang init sa tono. Parang… parang may nagbebembang… bulong ng isip niya. Bigla siyang nainitan, hindi dahil sa temperatura kundi dahil sa hiya at pagkabigla. Namula ang mukha niya, ramdam niyang tumatayo ang balahibo niya sa likod ng leeg, parang may dumaan na kuryente sa sistema niya. “Kailangan ko na rin bang landiin ang asawa ko? Bakit parang first time ko ulit gagawin kahit kambal pa ang anak namin…” Napakagat siya ng labi, nahihiya pero kinikilig, nalilito pero may maliit na ngiting gustong kumawala. Sa di-kalayuan, narinig niya ang malakas na daing ni Korason: “Ohhhhh… Doc grabe… ang sharappp… nakaka-ulol! Iputok muna…” Ang boses ni Korason ay nanginginig sa sobrang emosyon,
Tumikhim ang ilan. Ang iba’y napapikit. Ang pangalan pa lang ay parang may sariling bigat—Clinthon Villamonte Empire. At kasabay ng bigat na iyon, ang takot at pananabik ay sabay na bumalot sa buong Quman Hospital. Hindi na nagtagal ang pagpupulong. Isang kumpas lang ng kamay ni Korason, at parang hinipan ng malakas na hangin ang lugar—biglang gumalaw ang lahat. Nagkanya-kanya ng direksyon ang mga tauhan. Sa laundry area, agad nagsimula ang kaguluhan. “Bilisan niyo! Ihiwalay ang puti sa de-kulay!” sigaw ng isang senior laundry woman habang hinahampas ang mesa. “’Yung mga bedsheet ng VIP floor, unahin niyo!” dagdag pa ng isa. Humuhuni ang mga washing machine, nagbabanggaan ang mga kariton ng labahan, at nagliparan ang singaw ng mainit na tubig at sabon. Sa gitna ng lahat ng iyon, abala si Drick—nakatupi ang manggas, pawis ang noo, pero maayos at mabilis ang kilos. At doon na nagsimula ang mga tingin. “Uy, Drick… ang lakas mo naman,” pabirong sabi ng isang laundry woma







