Prologue

"The worst kind of betrayal isn’t when they leave. It’s when they make you question why you stayed."

–

Isabella’s POV

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit, eh. Iyong nagulungan ang paa ko ng cart na may mabibigat na laman o ang makita ko siyang may kasamang iba habang magkahawak-kamay sila.

“Babe, wait—” Hindi ko na siya pinatapos pang magsalita at pinadapo na sa mukha niya ang kamay ko. Hindi ko na siya pinakinggan at umalis na sa kanyang harapan. Paano niya pa ako tinatawag na ‘Babe’? Matapos niyang makipaglampungan sa kasama niya ngayon? Matapos niyang halik-halikan ito, na para bang ito ang nakasama niya noong lugmok na lugmok siya.

Tatlong taon! Tatlong taon kong ibinigay ang lahat sa kanya. Ang suporta, pagmamahal, pag-iintindi, ang mga oras at pagod ko. Tatlong taon ng pagtitiis kahit na may naririnig ako sa iba na kesyo ganto, ganire daw siya ay hindi ako naniniwala dahil lubos ko siyang pinagkatiwalaan.

Pero sa mga oras na iyon, sitwasyon na ang harap-harapang nagbigay ng ebidensya sa akin. 

Nasambot niya ako sa braso, kaya napigilan niya ako sa paglalakad. Hindi ko siya agad hinarap at nakatayo lang ako doon na parang tanga. Narinig ko siyang nagso-sorry na para bang nahuli lang siya sa maliit at simpleng kasalanan lamang. Nakakainis.

“Hindi ganon yun, Bella—”

“Anong hindi ganon? Anong tingin mo sa akin… tanga?” Napatawa ako nang mapait.

Sa mga oras na ito, hindi ko na alam. Ang alam ko lang ay ayaw ko na siyang makita. Nakakasuklam!

“Hindi ganoon? Ha!” Naiinis kong saad saka marahas na tinanggal ang pagkakahawak niya sa ‘kin. “So, ano'ng tawag mo dito? Friend promax?” Tinuro ko yung babae sa likod niya. Tahimik lang ito doon pero halatang hindi rin komportable.

“Explain it to me,” dagdag ko pang sabi. Lalong kumulo ang dugo ko dahil imbes na mag-explain siya sa akin ay tumahimik lang siya.

Of course. Nahuli ko siya sa akto, eh. Malamang wala pang nabubuo na palusot sa utak niya. 

“Bella…” Lumapit siya at aktong hahawakan niya ako muli sa braso. Automatic akong umatras.

Dati, siya yung safe place ko. Ngayon… Siya na yung dahilan kung bakit gusto kong tumakbo.

“I’m sorry,” Ang tanging nasabi niya matapos ang lahat na para bang mabubura ng ‘Sorry’ na iyon ang lahat ng sakit na ginawa niya sa akin.

Napapikit ako at huminga nang malalim.

“I trusted you.” Sambit ko kasabay ng pagtulo ng likido sa aking pisngi. I looked into his eyes, pero iniwasan niyang magtagpo ang mga mata namin. 

“I gave you everything.” Kinagat ko ang ilalim ng aking labi upang pigilan ang nagbabadyang hikbi na nais kumawala sa aking bibig. “Even when it was hard. Even when I had to choose you over myself.” 

Dahan-dahan akong huminga nang malalim para mabawasan ang bigat na nadarama ko. Pero hindi sapat iyon. I want to hurt him badly, pero I chose not to do it. Kasi para saan pa? Wala namang magbabago.

“Was I not enough?” tanong ko sa nanginginig na boses. “Hindi ba ako sapat para maghanap ka pa ng iba?”

Mahinang tanong ko sa kanya. Tila ba lahat ng lakas ko ay nagamit ko na para sabihin iyon.

Napaatras ako nang wala akong makuhang sagot galing sa kanya. Para bang may kung anong tumusok sa dibdib ko nang tignan niya lang ako.

Teka? Bakit nga ba kailangan ko pang tanungin? Hindi naman siya maghahanap ng iba kung sapat ako sa kanya. Hindi ba?

“Okay,” sabi ko habang tumatango. “Malinaw na ang sagot sa akin,” sambit ko, saka pinunasan ko ang mga luha ko.

Stop crying, Isabella. He doesn't deserve it.

“S-Sorry,” saad niya muli.

Ngumiti ako pero walang bakas ng saya.

“Stop. I don't want to hear it anymore. Tama na.” Sambit ko, saka siya tinalikuran.

“Sa mga oras na ito. Wala na kayong tinatago at wala na rin tayo.” Matapos kong sabihin iyon, ay lumakad na ako palayo. Hindi ko na siya nilingon. Kasi alam ko na kapag lumingon pa ako ay baka maalala ko pa yung mga araw na masaya kami. 

Baka mapatawad ko pa siya. 

Baka magbago pa ang isip ko.

Ayoko na.

Ayoko nang maging ako ulit yung babaeng naniwala sa kanya.

-

Paglabas ko ng building, sinalubong ako ng malamig na hangin, pero hindi sapat para pakalmahin ako. I answered Claire’s call…

“Ano sama ka—”

“Sure, G, ako.”

“Wow! Himala? Sasama ka pumunta sa bar nga—”

“I badly need it. Right now.” Sagot ko sa kanya. Natahimik siya sa kabilang linya.

“Okay. Noted.” Sagot niya bago pinatay ang tawag.

Matapos ang tawag na iyon ay napakagat-labi ako, ngunit hindi nito napigilan ang luhang tumulo sa aking mga mata. Hinawakan ko ang aking dibdib dahil sa bigat na nadarama ko hanggang sa natagpuan ko na lang na umiiyak ako sa gitna ng daan.

Hindi ko na napigilan. Hindi ko na kaya.

Sa mga oras na ito, ang tanging alam ko lang ay gusto kong makalimot. Gusto kong malimutan ang sakit na nadarama ko ngayon kahit saglit lang. Kahit ngayong gabi lang.