LOGIN“เออ!! กูว่าจะถามมึงตั้งแต่เมื่อคืนละ”
“ถามอะไรครับ”
“เรื่องยัยเด็กเสิร์ฟนั้น”
พอผมถามมันออกไปไอ้ลีมันก็ขมวดคิ้วมองหน้าผมอย่างสงสัยก็ปล่อยมันสงสัยไปครับแต่คนฉาดอย่างไอ้ลีไม่รู้ครับว่าถ้าผมถามถึงผู้หญิงคนไหนนั่นแปลว่าอะไร
“เด็กเสิร์ฟคนไหนครับเมื่อคืนมีตั้งสองคน”
“กูอยากได้เด็กเสิร์ฟคนที่ชื่อ...เพลงขวัญ”
“เพลงขวัญ!!”
แล้วทำไมไอ้ลีมันต้องทำหน้าตกใจแล้วพูดขึ้นมาเสียงดังแบบนี้ด้วยครับ
“ทำไมวะ..มึงตกใจอะไรอย่าบอกนะว่ามึงก็สนใจยัยเด็กนั้น”
“เปล่า!!”
มีพิรุจน์!! ไอ้ห่าลีแม่งเลิกลั่กแปลกๆ ตอนตอบผมปกติไอ้ลีไม่ได้เป็นคนแบบนี้ครับผมว่ามันต้องคิดอะไรกับยัยเด็กที่ชื่อเพลงขวัญแน่ๆ
“กูให้มึงตอบอีกทีเพราะถ้ามึงคิดกูจะได้ไม่เอายัยเด็กนั้น”
“ผมไม่ได้คิดอะไรกับน้องมันหรอกเฮีย”
“ก็ดี ถ้ามีงไม่คิดก็ไปจัดการมา”
ผมบอกมันออกไปก็บอกไปแล้วครับว่าคนอย่างผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ถึงแม้ว่าเพลงขวัญจะไม่ใช่ดารานางแบบหรือไอดอลที่ผมเลี้ยงไว้เป็นแค่เด็กเสิร์ฟแต่เด็กนี้จัดว่าสวยเป็นคนสวยมากคนหนึ่งแล้วที่ผมอยากได้ก็เพราะยัยนี้พูดจาจองหองกับผม
“เฮีย..จะเลี้ยงเพลงขวัญไว้อีกคนเหรอวะ”
“อือ!!”
“แต่บ้านเต็มทุกหลังแล้วจะเอาเพลงขวัญไปไว้ที่ไหน”
พอไอ้ลีมันถามแบบนี้ผมก็นิ่งไปพักหนึ่งครับเพราะในหัวผมมีถาพเหตุการณ์บางอย่างผุดขึ้นมาเหตุการณ์ที่แม่งไม่น่าจดจำ
“มึงลืมไปแล้วเหรอว่ากูมีอยู่อีกหลัง”
ไอ้ลีทำหน้าตกใจขึ้นมาอีกรอบหลังจากที่ได้ยินผมพูดประโยคนี้ออกมาแล้วมันก็พูดประโยคนี้กับผม
“เฮีย..แต่บ้านหลังนั่นมัน!!”
“มันมีคนสองคนทำระยำไว้”
ผมพูดประโยคนี้ออกมากับไอ้ลีพร้อมกับค่อยๆ หลับตาลงช้าๆเพราะภาพเหตุการณ์เหี้ยๆวันนั้นมันยังติดตาผม
“เฮีย...โอเคเหรอที่จะเปิดบ้านหลังนั้นอีกครั้ง”
ผมรู้ครับว่าไอ้ลีมันเป็นห่วงความรู้สึกผมแต่คนอย่างผมไม่ใช่คนที่จะผูกตัวเองไว้กับอดีตนานๆครับ
“โอเคดิวะ!! กูแม่งไม่ได้จดจำเรื่องเหี้ยๆที่เกิดขึ้นที่นั้นแล้วว่ะ”
“แต่ว่า..”
“ทำไม!! มึงกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหรอไอ้ลี”
“เปล่า...ผมแค่เป็นห่วงเฮีย”
“ขนลุกชิบหายไอ้สัส...อยู่ดีๆ มาพูดซึ้งๆ มึงคิดไรกะกูปะเนี้ยะผู้หญิงก็ไม่ยอมเอาอย่าบอกนะว่ามึงเป็นน่ะ”
ผมก็แกล้งแหย่มันเล่นน่ะครับที่ผมพูดแบบนี้ออกไปไม่อยากให้บรรยากาศมันตึงเครียดผมรู้ว่ามันห่วงไอ้ลีอ่ะมันอยู่กับผมมาทุกช่วงเวลาของชีวิตผมเลยก็ว่าได้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบ้านหลังนั้นไอ้ลีมันรู้ดีว่าผมเจ็บปวดและแค้นใจกับเหตุการณ์นั้นแค่ไหน
“ผมถามอะไรอย่างดิเฮีย”
“ถามมาดิ๊”
“ทำไมต้องเป็นเพลงขวัญ”
ผมหรี่ตามองหน้าไอ้ลีอย่างไม่เข้าใจปกติถ้าผมอยากได้ผู้หญิงคนไหนไอ้ลีมันไม่ถามมากและซอกแซกแบบนี้หรือว่ามันจะชอบเพลงขวัญแล้วไม่กล้าบอกผมวะ
“ไหนมึงบอกไม่ชอบไม่ได้คิดอะไรกับเด็กนั้นไงทำหมถามกูซอกแซกแบบนี้ปกติมึงไม่เป็นแบบนี้นะไอ้ลี”
“ผมแค่แปลกใจปกติเฮียจัดแต่นางแบบ พริตตี้ ไม่ก็ไอดอลแต่เพลงขวัญไม่ใช่”
“กูไม่เคยถูกใครปฏิเสธ แล้วก็ไม่มีใครที่จะปฏิเสธกูได้ด้วย”
“เฮียพูดเหมือนเคยถูกเพลงขวัญปฏิเสธ!!”
ไอ้ห่าลีแม่ง!!มันจะถามอะไรผมเยอะแยะวะ
“ไม่ต้องถามมากมึงแค่ไปจัดการทำยังไงก็ได้ให้เด็กนั้นยอม...”
“ครับ!”
มันก็ยอมรับฟังคำสั่งผมครับแต่สีหน้าไอ้ลีแม่งโคตรไม่ปกติ
“แล้วเรื่องเด็กที่จะเอามาเดิมพันในงานมึงไปบอกนิดาให้หารึยัง”
“ว่าจะไปหานิดาวันนี้..งั้นผมขอตัวเลยนะเฮียไปหานิดาแล้วจะได้ไปจัดการเรื่องเพลงขวัญให้เฮีย”
พูดจบไอ้ล่มันก็กำลังจะลุกออกไปก่อนไปผมอยากบอกอะไรมันหน่อยครับ
“เดี๋ยวไอ้ลี”
“ครับ!!”
“ที่มึงบอกว่าไม่ได้คิดอะไรไม่ชอบยัยเด็กนั่นมึงยังยืนยันคำเดิมรึเปล่ากูให้มึงคิดอีกที”
“ครับ!! ไม่ได้คิดอะไร”
“ก็ดี...เพราะกูไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยถ้ามันจะเกิด คนที่จะทรยศกูต้องไม่ใช่มึง”
โมเดลลิ่งนิดา
“ไงเรามีใครติดต่อมายังที่ไปสมัครงานไว้”
“ยังเลยค่ะเพลงเริ่มท้อแล้ว”
ฉันพูดกับพี่นิดาออกไปตอนนี้ฉันอยู่ที่ออฟฟิศพี่นิดาน่ะค่ะเอางานที่พี่เขาจ้างให้ทำมาส่ง
“พี่ก็อยากช่วยเพลงนะแต่ตำแหน่งว่างออฟฟิศพี่ไม่มีเลย”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแค่พี่นิดาจ้างเพลงทำงานพิเศษก็ช่วยเพลงได้เยอะแล้ว”
ฉันยิ้มแล้วพูดกับพี่นิดาออกไปฉันรู้ค่ะว่าพี่เขาเป็นห่วงและอยากช่วยฉันมากกว่านี้
“แล้วแม่อาการเป็นไงบ้าง”
“ก็ตามสภาพอะพี่อีกไม่กี่วันก็ต้องไปฟอกไตอีก”
“เฮ้อ!! ถ้าเป็นคนอื่นพี่คงจับเพลงให้รับงานละแต่นี่เป็นเพลงไง”
พี่นิดาถอนหายใจแล้วพูดประโยคนี้ออกมางานที่พี่เขาพูดก็คืองานที่สาวๆในสังกัดทำนั่นแหละค่ะ
“ทำไมถึงไม่อยากให้เพลงทำละเป็นเด็กเสี่ยมีคนเลี้ยงสบายจะตายบางทีเพลงอาจจะชอบก็ได้”
ฉันแกล้งพูดแหย่พี่นิดาออกไป
“หยุดเลยเรา!! อย่าแม้แต่จะคิดเป็นเด็กเสี่ยมีคนเลี้ยงสบายก็จริงแต่เราต้องตกอยู่ในสภาพไหนบ้างใครจะรู้เพลงไม่เหมาะที่จะทำอะไรแบบนี้หรอก”
“เพลงล้อเล่นค่ะ ไม่เคยคิดจะทำหรอก”
“ดีแล้ว!! เพราะเด็กดีอย่างเพลงมีค่าเกินกว่าที่จะทำงานแบบนี้”
พี่นิดาพูดแล้วก็ยื่นมือมาลูบหัวฉันเบาๆ อย่างเอ็นดูฉันรู้ค่ะว่าพี่เขาห่วงและหวังดีกับฉัน
“งั้นวันนี้เพลงกลับก่อนนะจะกลับไปทำเบเกอรี่ไปส่งร้านกาแฟพรุ่งนี้อีก”
“ขยันอะไรขนาดนี้เพลงมีเวลาพักบ้างไหมเรา”
“ถ้าพักแล้วไม่ได้เงินเพลงยอมไม่พักดีกว่าเดี๋ยวแม่ต้องเปลี่ยนยาอีกยาตัวนี้ราคาแพงกว่าตัวเดิมด้วยเพลงพักไม่ได้หรอก”
ฉันตอบพี่นิดาออกไปฉันทำขนมเป็นค่ะก็เลยทำเป็นอาชีพเสริมก็อย่างที่บอกค่าใช้จ่ายในการรักษาแม่ฉันแต่ละครั้งมันสูงมากๆ เลย
“อ่ะ!! นี่ค่าจ้างของเพลงขาดเหลืออะไรก็บอกพี่นะถ้าพี่พอจะช่วยเพลงได้”
พี่นิดายื่นซองเงินค่าจ้างให้ฉันแล้วพูดประโยคนี้ออกมา
“ขอบคุณค่ะ..งั้นเพลงไปก่อนนะ”
พูดจบฉันก็เดินออกจากห้องทำงานพี่นิดามา
“เธอ!!”
“คุณลี!!”
ทำไมโลกกลมจังคะฉันเจอเขาอีกแล้วคุณลีน่ะค่ะตอนนี้ฉันเจอเขาหน้าออฟฟิศพี่นิดา
“เธอมาทำอะไรที่นี่”
“เพลงเอางานมาส่งให้เจ้าของที่นี่น่ะค่ะ”
“งาน...เธอทำงานกับนิดาเหรอ”
คุณลีถามออกมาพร้อมกับมองหน้าฉันแปลกๆ เขาคงคิดว่าฉันรับงานเอ็นเตอร์เทนพวกนั้นสินะถึงได้มองแบบนี้
“พินิดาจ้างเพลงทำบัญชีให้น่ะค่ะ”
“อ่อ!!...อืม”
“งั้นเพลงขอตัวนะคะ”
“อืม!!”
ครืดๆ ครืดๆ
ในตอนที่ฉันกำลังเดินแยกกันกีบคุณลีเสียงสั่นเตือนมือถือฉันก็ดังขึ้น แม่นั่นเองที่โทรมา
“ฮัลโลค่ะแม่”
“หะ!! อะไรนะคะ แม่ใจเย็นๆ นะเพลงจะรีบไปแค่นี้นะคะ”
“มีอะไรรึเปล่าเพลงขวัญ”
“บ้าน...บ้านเพลงถูกไฟไหม้ค่ะ”
เราคงได้เจอกันอีก!! เหอะ...เจอส้นตีนกูก่อนเถอะมึงแล้วยัยเด็กนี่เป็นอะไรครับมองตามหลังไอ้พายุมันอยู่ได้หมับ!!“โอ้ย...!!”สำออยชิบหายแค่คว้ามือมาจับทำเป็นร้องเดี๋ยวเจอผมจัดหนักคืนนี้ไม่ร้องตายห่าเหรอวะ“กฎของการเป็นคนของฉัน...คืออย่ามองผู้ชายคนอื่นต่อหน้าฉัน!! จำเอาไว้”ผมบีบข้อมือของเพลงขวัญไว้แล้วพูดประโยคนี้ออกไปเธอจะได้จำว่าอะไรไม่ควรทำเวลาอยู่กับผมยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องเรียนรู้ครับ“กลับมาไม่บอกกูวะ”แล้วผมก็หันไปคุยกับไอ้ลีที่ยืนมองผมกับเพลงขวัญอยู่ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันจะกลับมาวันนี้“ว่าจะมาเซอร์ไพรส์แต่ดันเซอร์ไพรส์ซะเอง”มันตอบผมแล้วมองไปที่เพลงขวัญบางทีผมก็คิดนะว่าไอ้ลีมันต้องโกหกผมที่บอกว่ามันไม่คิดอะไรกับเพลงขวัญก็มันทั้งขอทั้งห้ามไม่ให้ผมยุ่งกับเด็กคนนี้แต่ตอนนี้ต่อให้มันจะคิดหรือไม่คิดอะไรกับเพลงขวัญมันก็ไม่ทันแล้วละครับเพราะตอนนี้เด็กนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของผมแล้ว“ผมบอกเด็กไปจัดการที่คอนโดเรียบร้อยถุงยงถุงยางครบไปถึงพุ่งลงเตียงได้เลย”พอไอ้พีทแม่งพูดแบบนี้ออกมาเด็กนี้ก็ก้มหน้าลงเลยครับสงสัยแม่งจะอาย“คืนนี้กูจะนอนคอนโดก่อนมึงสองคนเอาเงินไปเก็บแล้วคืนนี้ก็แยกย้าย..ส่ว
ผ่านไปเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้วค่ะที่ฉันนั่งดูการแข่งรถของคุณฟาโรห์กับคุณพายุในห้องนี้ที่ฉายภาพจากกล้องที่ตั้งไว้ตรงจุดสำคัญของเส้นทางที่ใช้ในการแข่งขันในภาพคุณฟาโรห์กับคุณพายุไม่มีใครยอมใครเลยค่ะผลัดกันแซงอยู่อย่างนั้นยิ่งใกล้ถึงเวลาที่ทั้งสองคนจะเข้าเส้นชัยใจฉันยิ่งเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเหงื่อออกเต็มไม้เต็มมือหมดแล้ว“มือเย็นจังเลยเพลงตื่นเต้นเหรอ”“เพลง...เพลงกลัว”“โธ่!!เพลง”พอฉันตอบพี่นิดาออกไปด้วยเสียงสั่นๆ พร้อมกับน้ำตาเริ่มจะคลอๆ พี่นิดาก็ขยับมากอดและลูบหัวฉันเบาๆ ท่ามกลางสายตาของคุณลีกับคุณพีทที่มองมาที่ฉันฉันจะร้องไห้จริงๆนะคะ ฉันกลัว ยิ่งใกล้ถึงเวลาฉันยิ่งกลัว“พี่นิดาเคยรู้จักคุณพายุไหม เขาเป็นคนยังไง”“ก็พอรู้มาบ้างคุณพายุกับคุณฟาโรห์ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่คือไม่ว่าคืนนี้ใครคือผู้ชนะแล้วได้เพลงไปถ้าเพลงทำตัวดีเขาสองคนดูแลเพลงได้เป็นอย่างดีแน่นอน ส่วนเรื่องอื่นเพลงต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองโดยเฉพาะคุณฟาร์เพราะเขามีผู้หญิงที่ดูแลอยู่อีกหลายคนเพลงอาจจะต้องได้เจอกับพวกนั้นแล้วพี่ก็ไม่รู้ว่าพวกเธอจะต้อนรับเพลงยังไง"ถ้าถามใจฉันตอนนี้ฉันก็ไม่อยากไปกับใครทั้งนั้นแต่ถ้ามันเลี่ยงไม่ได้ที่
วี้ดวิ้ววว...วี้ดดดดด...ฮิ้วววฮู้วววว!!!แล้วไม่นานเสียโห่ร้องในสนามก็ดังขึ้นจนผมกับไอ้พายุหันไปมองตรงข้างสนามที่ตอนนี้มีบิ๊กไบค์ของไอ้พีทขับมา แล้วมีเพลงขวัญถือกระเป๋าใส่เงินยี่สิบล้านของไอ้พายุกับของผมมาที่แห่งนี้ไม่มีเช็คครับเงินเดิมพันต้องเงินสดเท่านั้นแล้ววันนี้เพลงขวัญก็ทำให้ผมแทบละสายตาไม่ได้เลย ผมอยากจะถอนคำพูดที่เคยว่าน้องมันจอแบนไปเลยครับเพลงขวัญแม่งซ่อนรูปชิบหายคืนนี้ผมคงต้องเสียน้ำเพราะน้องมันกี่ยกวะแล้วตอนนี้ไอ้พีทก็ขับบิ๊กไบค์มันมาจอดขวางหน้ารถผมกับไอ้พายุ“ขออนุญาตนะเฮีย”ฮึบ!!ไอ้เวร!!รู้ไหมครับว่ามันขออนุญาตอะไรมันพูดจบมันก็อุ้มเพลงขวัญลงจากรถมันน่ะสิครับ“รถมันสูงน้องเขาลงไม่ได้..ไม่ซีเรียสกันเนอะ”ครั้งนี้ครั้งแรกแล้วก็จะเป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะได้แตะตัวเพลงขวัญครับเพราะหลังจากนี้ผู้หญิงคนนี้คือของผม“น้องเพลงขวัญมายืนตรงกลางเลยครับแล้วก็ดูหน้าผู้ชายสองคนนี้ชัดๆ เพราะคืนนี้น้องต้องไปกับคนใดคนหนึ่งอยากไปกับใครก็เชียร์ให้คนนั้นชนะนะ”เพลงขวัญมองหน้าผมอย่างแปลกใจพอผมแสยะยิ้มให้น้องมันก็หลบสายตาก่อนที่จะมองไอ้พายุมองไปเถอะมองให้ตายสุดท้ายคนที่จะพาเธอไปก็ไม่ใช่มัน“นัด
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปสนามแข่งฟาโรห์“พร้อมไหมเพลง”“มาถึงขนาดนี้แล้วต้องพร้อมแล้วละค่ะพี่นิดา”ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องๆหนึ่งที่สนามของคุณฟาโรห์กับพี่นิดาแล้วก็พี่ๆช่างแต่งหน้าอีกสองคนแล้วชุดที่ฉันต้องใส่วันนี้ไม่รู้ว่าเรียกชุดได้รึเปล่ามันเหมือนใส่แค่ชุดชั้นในอ่ะมีแค่นี้จริงๆ ฉันมองไปที่ชุดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจก๊อกๆ“นิดา..เข้าไปได้ไหม”“ได้ค่ะคุณพีท”แล้วในตอนที่ฉันกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ก็มีคนเคาะประตูห้องถามพี่นิดาแล้วเขาก็เดินเข้ามาคนนี้เองเหรอคุณพีท ผู้ชายที่นี่หน้าตาดีมากเลยนะคะน่าตาดีตั้งแต่เจ้านายยันลูกน้องแต่เรื่องนิสัยคงต่างกันอยู่ดูจากคุณลีนิสัยต่างกับเจ้านายราวฟ้ากับเหวคงไม่ต้องบอกนะคะว่าใครฟ้าใครเหว“นี่เหรอ น้องเพลงขวัญ”พอเข้ามาแล้วคุณพีทก็เดินมาแล้วก้มหน้ามามองฉันใกล้ๆ จนฉันต้องขยับออกก็เขาเล่นยื่นหน้ามาประชิดแบบนี้ฉันก็ตกใจสิคะ“ใช่ค่ะ..คนนี้แหละน้องเพลงขวัญ เพลงนี่คุณพีทคนที่ดิวงานกับพี่แทนคุณลี”“สวัสดีค่ะคุณพีท”พอพี่นิดาแนะนำฉันก็ยกมือไหว้เขา“คุณพงคุณพีทอะไรเรียกแบบนี้ดูห่างเหินเรียกพี่พีทดีกว่าครับ น้องเพลงขวัญ”ฉันก็ได้แต่ยิ้มตอบเขาอ่ะค่ะไม่รู้จะพูดอะไรแต่เห็นแค่นี้ฉั
ตอนนี้ผมเดินจูงมือยัยเด็กเพลงขวัญมาถึงที่รถผมแล้วครับระหว่างทางที่เดินมาก็พยามบิดแขนออกจากมือผมรู้ทั้งรู้ว่าทำไปยังไงก็ไม่หลุดก็ยังจะทำ“ฉันจะเปลี่ยนเสื้อ อย่าคิดหนี”ผมพูดแล้วชี้ไปที่หน้าเพลงขวัญเป็นการขู่ก่อนเพราะถ้าผมปล่อยมือยัยเด็กนี้อาจจะวิ่งหนีก็ได้ใครจะไปรู้พรึบ!!“เป็นไร ปิดตาทำไม”พอผมปลดกระดุมออกทุกเม็ดจนเสร็จแล้วกำลังจะถอดเพลงขวัญก็ยกมือขึ้นมาปิดตาแล้วยืนหันหลังให้ผมกล้ามาก!! ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีผู้หญิงคนไหนหันหลังให้ผมขนาดนี้เลยยัยนี่คนแรก“ก็คุณจะถอดเสื้อ”“หันมา”“ไม่ค่ะ”ดื้อซะด้วยแบบนี้ต้องกำราบหมับ!!“ว้าย!! คุณมากอดฉันทำไมปล่อยนะ”สะดุ้งเลยดิทีนี้ไม่หันมาดีนักผมก็กอดซ้อนหลังแม่ง“ถ้าไม่หันหน้ามาฉันจะไม่ทำแค่กอด จะจูบต้นคอแม่ง”“ยะ...อย่านะฉันหันแล้ว”ก็แค่นี้ชอบทำตัวมีปัญหา“เปิดตาด้วย”ผมบอกให้เปิดตาก็เปิดครับแต่ยังก้มหน้าอยู่เห็นแล้วหงุดหงิด รู้ไหมครับไม่เคยมีใครเมินซิกแพ็คผมเหมือนยัยเด็กนี่เลยไม่มองดีนักใช่ไหม...หมับ!!ไม่มองก็ดึงมือมาจับแม่ง“นี่!! คุณทำอะไร”“จำไว้ว่าไม่เคยมีใครเมินร่างกายที่แสนเฟอร์เฟคของฉันถ้าเธอไม่มองฉันก็จับมือเธอมาลูบกล้ามท้องฉันแบบนี้
บ้านฟาร์โรห์“เรื่องคาสิโนที่ฮ่องกงให้ผมไปจัดการเลยไหมเฮีย”ไอ้ลีพูดกับผมออกมา ตอนนี้ผมกับมันแล้วก็ไอ้พีทลูกน้องอีกคนของผมนั่งประชุมกันอยู่ที่ห้องทำงานผมที่บ้านผมลืมบอกไปครับว่านอกจากสนามแข่ง บ่อน คาสิโน ผับบาร์ที่ไทย ผมยังมีธุรกิจพวกนี้อยู่ที่ฮ่องกงอีก ที่นั่นมีไอ้ฟีนิกส์ลูกพี่ลูกน้องผมดูแลอยู่แต่ตอนนี้ที่นั้นเกิดปัญหาครับไอ้ฟีนิกส์แม่งถูกลอบยิงเมื่อคืนดีที่ไม่ตายแต่ก็เจ็บหนัก“กูจะไปเอง”“ถ้าเฮียไปแม่งก็เข้าทางพวกมันดิวะที่มันลอบยิงฟีนิกส์ก็เพราะมันจะล่อบอสอย่างเฮียออกไป ให้ผมไปดีกว่า”ไอ้พีทที่นั่งหมุนรูบิคอยู่ก็พูดออกมาไอ้พีทมันต่างจากไอ้ลีครับไอ้ลีสายนิ่งสายเนียบ แต่ไอ้พีทมันเป็นสายกวนตีน สายบ้า สายบวก เรื่องใจร้อนต้องยกให้มันส่วนไอ้ลีแม่งเย็นเป็นน้ำแข็งแต่ถ้าได้ฆ่าใครไอ้ลีมันก็เลือดเย็นตามสไตล์มัน“มึงไปเดี๋ยวได้เหลือแต่ชื่อกลับมาไอ้พีทคนวู่วามอย่างมึงขืนกูปล่อยไปมีหวังได้ตายห่า”“ผมไปเอง”งานนี้แม่งมีแต่คนเสนอตัวไปครับไอ้ลีอีกคนละ“งานเลี้ยงลูกค้าที่สนามจะมีขึ้นอีกไม่กี่วันแล้วมึงก็เป็นพ่องานมึงจะไปได้ไงไอ้ลี”“ไอ้พีทมันจัดการต่อผมได้..ใช่ไหมวะ”“ทางกูเลยครับ งานที่มีสาวๆ นุ่







