EP18 พาทเนอร์ทางธุรกิจคนใหม่

ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ บรรยากาศภายในห้องโดยสารแคบๆ นั้นกดดันจนไอรีนรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอทำได้เพียงยืนกอดอกตัวเองไว้แน่น สัมผัสจากมือของคิรินที่กุมข้อมือเธอไว้ยังคงหลงเหลือความร้อนแรงราวกับจะทิ้งรอยไหม้เอาไว้บนผิวหนัง

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกสู่ชั้นเพนต์เฮาส์ส่วนตัว คิรินก็จูงมือเธอตรงเข้าไปภายในห้องสวีทห้องเดิม... ห้องที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น ห้องที่กลิ่นอายของเหตุการณ์ในคืนนั้นยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเธอ ไอรีนกวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกใจหาย เธอหนีไม่พ้น... เธอกลับมาอยู่ในที่ที่หวาดกลัวที่สุดอีกครั้ง ในขณะที่คิรินเดินตรงไปยังตู้ไวน์และรินเครื่องดื่มสีอำพันใส่แก้วอย่างใจเย็น ท่าทีของเขาเรียบเฉยเสียจนน่ากลัว

เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าเธอ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาหนังสีดำตัวยาว "ดื่มซะ แล้วค่อยคุยกัน"

ไอรีนไม่แตะต้องแก้วไวน์นั้น เธอขยับถอยห่างออกไปจนชิดผนังห้อง "ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ... และฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ด้วย"

คิรินเลิกคิ้วมองเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววครุ่นคิดบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "เธอคิดว่าการที่คิรันพยายามเข้าหาเธอ... เขาทำเพราะเขารักเธออย่างนั้นเหรอ? เธอมันก็แค่เหยื่อที่เขาสนใจเพราะพี่ชายของเขาเป็นคน 'เปิดประเดิม' ไปก่อน"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและบาดลึกของคิรินทำให้ไอรีนถึงกับหน้าชา เธอรู้ดีว่าคำพูดนั้นคือความจริงอันเจ็บปวด เธอเป็นเพียงเบี้ยล่างในเกมของสองพี่น้อง แต่ถึงอย่างนั้น การที่ได้ยินเขาพูดออกมาอย่างไม่อ้อมค้อมกลับทำให้เธอรู้สึกแย่ยิ่งกว่า

"คุณมันก็ไม่ต่างจากเขาหรอก คิริน" ไอรีนตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นเครือ "คุณอาจจะดูนิ่งกว่า สุขุมกว่า แต่สิ่งที่พวกคุณทำกับฉัน... มันเรียกว่าอะไร? ถ้าไม่ใช่การกักขังและทำร้าย"

คิรินลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก้าวเข้ามาใกล้เธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งยันผนังห้องไว้เพื่อกักตัวเธอ "ใช่... ฉันอาจจะทำร้ายเธอ แต่ฉันทำในแบบของฉัน ไม่ใช่แบบที่คิรันทำที่มหาวิทยาลัยแบบนั้น"

เขาสัมผัสที่แก้มใสแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดกับความดุดันในแววตาของเขาอย่างสิ้นเชิง "คิรันมันไม่รู้จักขอบเขต แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมให้ใครมาแตะต้องสิ่งที่ฉันทำเครื่องหมายไว้แล้ว"

ในขณะที่ไอรีนกำลังตกอยู่ในห้วงความสับสนและหวาดกลัว เสียงโทรศัพท์ของคิรินก็ดังขึ้น เขาหันไปรับสายด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย แต่บทสนทนาที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับทำให้ไอรีนต้องเบิกตากว้าง

"ครับ... ทางเราพร้อมที่จะเซ็นสัญญาพาร์ทเนอร์ชิพในวันพรุ่งนี้... ใช่ครับ ผมจะเข้าประชุมด้วยตัวเองที่บริษัทของวิมลเกียรติยศ"

ไอรีนยืนตัวแข็งทื่อ... พ่อของเธอ? พาร์ทเนอร์ทางธุรกิจ? นี่หมายความว่าคิรินกำลังจะเข้าไปพัวพันกับธุรกิจของครอบครัวเธออย่างเป็นทางการ และนั่นหมายความว่าเธอจะไม่มีทางหนีพ้นจากเขาได้เลย แม้แต่ในบ้านของตัวเอง!

คิรินกดวางสายแล้วหันกลับมาหาเธอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกเย็นเยือกไปถึงไขสันหลัง "ได้ยินแล้วใช่ไหม? พรุ่งนี้ฉันจะมีเหตุผลให้ไปหาเธอที่บ้าน... และคราวนี้คงไม่มีใครห้ามฉันไม่ให้เข้าใกล้ลูกสาวคนสวยของตระกูลอัครเดโชชัยได้หรอกนะ"

ไอรีนทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้องด้วยความสิ้นหวัง ทุกอย่างพังทลายลงตรงหน้า ความปลอดภัยที่เธอเคยมีกำลังถูกทำลายลงทีละน้อยโดยน้ำมือของชายผู้ทรงอิทธิพลคนนี้

คิรินโน้มตัวลงมาตรงหน้าเธอ เขาใช้มือเชยคางเธอขึ้นให้สบตา "เลิกคิดเรื่องหนีได้แล้วไอรีน เพราะต่อจากนี้... ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ฉันก็จะอยู่ที่นั่นด้วย"

คำประกาศกร้าวของเขาเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดเธอเอาไว้แน่นหนากว่าเดิม เธอไม่ได้แค่ถูกคิรินหมายตา แต่เธอกำลังถูกเขารุกคืบเข้าสู่ใจกลางชีวิตส่วนตัวและครอบครัว ความสัมพันธ์ที่น่าหวาดหวั่นนี้กำลังจะก้าวไปสู่จุดที่แม้แต่คนในครอบครัวของเธอเองก็อาจจะไม่สามารถปกป้องเธอได้อีกต่อไป... ในคืนนี้ ห้องสวีทห้องนี้ไม่ได้เป็นแค่ที่กักขังร่างกาย แต่มันเป็นพยานถึงการเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทางหัวใจที่ไอรีนไม่มีวันได้เป็นผู้กำหนดเอง

เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปยังประตูห้อง ก่อนจะหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย "คืนนี้พักที่นี่ซะ พรุ่งนี้จะมีคนนำเสื้อผ้าไปให้เปลี่ยนที่บ้าน... อย่าคิดตุกติก เพราะเธอรู้ดีว่าคิรันมันรอโอกาสจะขย้ำเธออยู่ ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่กับฉัน... อย่างน้อยฉันก็การันตีได้ว่ามันจะไม่มีวันได้แตะต้องตัวเธอ... จนกว่าฉันจะอนุญาต"

ทิ้งไว้เพียงความเงียบและไอรีนที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่กลางห้อง... นี่คือจุดเปลี่ยนที่แท้จริง ชีวิตที่เคยหรูหราและสดใสของเธอกำลังจะถูกแต่งแต้มด้วยสีดำแห่งอำนาจของตระกูลมาเฟีย โดยมีคิรินเป็นผู้คุมเกมคนสำคัญ และเธอ... เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกวางไว้บนกระดานแห่งความรักและความแค้นที่ไม่มีวันสิ้นสุด