تسجيل الدخولเสียงปรบมือเกรียวกราวและแสงแฟลชจากสื่อมวลชนหลายสำนักสาดส่องกระทบใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมด้วยเสน่ห์และอำนาจของ พลเอกบูรพาอดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุดผู้ทรงอิทธิพล และในฐานะ "พ่อสามี" ของนิรสา ผู้กำลังก้าวขึ้นมาเป็นแคนดิเดตนายกรัฐมนตรีเต็งหนึ่งในการเลือกตั้งระดับประเทศครั้งสำคัญ บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของพรรคการเมืองชื่อดังเนืองแน่นไปด้วยนักธุรกิจระดับประเทศและเหล่าแกนนำพรรคที่ต่างพากันเข้ามายกมือไหว้และโค้งคำนับแสดงความยินดี
ทว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์อันน่าเลื่อมใสและคำปราศรัยที่เต็มไปด้วยความรักชาติบ้านเมือง อาณาจักรของพลเอกบูรพากลับถูกขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์มืดและเส้นสายอิทธิพลเถื่อนที่หยั่งรากลึกทั่วประเทศ ในมุมมืดของห้องรับรองพิเศษหลังเวที เมฆา ลูกชายแท้ๆ ของพลเอกบูรพากำลังยืนกระดกแก้ววิสกี้ราคาแพงลงคอด้วยสีหน้าหงุดหงิดระคนเคร่งเครียด เขารู้ดีว่าการก้าวขึ้นสู่อำนาจสูงสุดทางการเมืองของพ่อในครั้งนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ และตระกูลของเขากำลังเผชิญกับภัยคุกคามครั้งใหญ่ที่ไม่ใช่แค่คู่แข่งทางการเมืองฝ่ายตรงข้าม แต่เป็น ครามินทร์ มัจจุราชแห่งโลกธุรกิจที่กำลังแผ่ขยายอิทธิพลเข้ามาคุกคามเส้นสายสีเทาทุกจุดของตระกูลบูรพา ประตูห้องเปิดผางออก พลเอกบูรพาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าทรงอำนาจดุจพญาอินทรีย์ เขากวาดตามองลูกชายตัวดีที่เอาแต่สร้างเรื่องเสเพล แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวใหญ่ "แกยังจัดการปัญหาเรื่องบริษัทตระกูลสิงขรที่กำลังจะล่มสลายไม่ได้อีกเหรอ เมฆา?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นคาดคั้น "โง่จริงๆ... พ่ออุตสาหะใช้เส้นสายดองตระกูลนั้น เพื่อหวังฐานเสียงและเม็ดเงินสนับสนุนทางการเมือง แต่แกกลับปล่อยให้ไอ้เด็กหนุ่มหน้าเลือดที่ไหนก็ไม่รู้ ไอ้ครามินทร์ เข้ามาฮุบกิจการและทำลายเครือข่ายของเราทีละเส้นสองเส้น!" เมฆาสบถในลำคอด้วยความไม่พอใจ "พ่อก็รู้ว่ามันไม่ใช่คนธรรมดา! มันมีทั้งเงินทุนมหาศาลและหลักฐานใต้ดินที่คอยเล่นงานพวกเรา แถมอีรสา... เอ๊ย... นิรสายังทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน ไม่ยอมช่วยอะไรแถมยังคอยจ้องจะกัดผมตลอดเวลา!" พลเอกบูรพาหรี่ตาลงอย่างอันตราย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ผู้หญิงคนนั้นจะทำอะไรก็เรื่องของเขา... แต่จำไว้ว่า ตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของฉัน และความยิ่งใหญ่ของตระกูลเรา ไม่มีทางยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายเด็ดขาด ถ้าไอ้ครามินทร์มันอยากจะเล่นเกมอำนาจนัก... เราก็แค่ใช้กฎหมายและกำลังทหารบดขยี้มันให้จมดิน!" ในเวลาเดียวกัน ที่เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ครามินทร์ ยืนจ้องมองภาพข่าวการหาเสียงของพลเอกบูรพาบนจอโทรทัศน์ยักษ์ด้วยแววตาเย็นชา ดำสนิท และเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งการแก้แค้น เขารู้ดีว่าเบื้องหลังฉากหน้าที่ขาวสะอาดของว่าที่นายกรัฐมนตรีคนนี้ เต็มไปด้วยคราบเลือดและการทุจริตคดโกง และที่สำคัญ... พลเอกบูรพาก็คือผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่เคยร่วมมือกับเจ้าสัวสิงขรในการจัดฉากยัดข้อหาและส่งเขาเข้าคุกเมื่อหลายปีก่อน! เกมการเมืองระดับชาติและสงครามแห่งอิทธิพลมืดกำลังจะปะทะกันอย่างดุเดือด ครามไม่ได้สู้แค่เพื่อความแค้นส่วนตัวอีกต่อไปแล้ว แต่เขาต้องการกระชากหน้ากากและทำลายล้างรากฐานอำนาจทั้งหมดของตระกูลบูรพาให้พินาศสิ้นซาก โดยมีนิรสาและลูกชายเป็นเดิมพันชิ้นสุดท้ายที่เขาไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาดแสงจันทร์นวลตาสาดส่องผ่านกระจกใสบานยักษ์ของเพนต์เฮาส์หรู อาณาจักรส่วนตัวที่บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของศัตรู ความวุ่นวาย หรือบาดแผลจากอดีต เหลือเพียงความเงียบสงบยามดึกดื่นและเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กชายตัวน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่ห้องข้างๆภายในห้องนอนกว้าง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับไอร้อนจากเรือนร่างของครามินทร์และนิรสา หลังจากผ่านพ้นมรสุมชีวิต การสะสางบัญชีแค้น และการจากลาเพื่อเริ่มต้นใหม่กับมารดา ความรู้สึกอัดอั้นที่เคยถูกกักเก็บไว้ในใจร่วมกันตลอดหลายปีได้เปลี่ยนผ่านเป็นความโล่งใจและพลังรักอันล้นปรึกษาร่างสูงสง่าของครามก้าวเข้ามาจากระเบียงห้อง ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มที่เปิดเผยแผงอกแกร่งและกล้ามเนื้อสมส่วน เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าภรรยาที่กำลังนั่งอยู่ริมขอบเตียงนอนนุ่ม นัยน์ตาสคมกริบสีดำสนิทพินิจมองเรือนร่างอรชรในชุดนอนผ้าแพรเนื้อบางสีนวลตา แววตาคู่นั้นลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความรัก ความหวงแหน และความปรารถนาอันลึกซึ้งที่ไม่เคยลดน้อยลงเลย"มองอะไรเหรอคะ คราม..." นิรสาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากและแววตาดุดันที่แฝงไปด้วยความเร่าร้อนของสามีคราม
แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความร่มรื่น ทว่าภายในห้องรับแขกกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความเงียบงันที่น่าอึดอัด ร่างของหญิงสูงวัยผู้เป็นมารดาบังเกิดเกล้าของนิรสา นั่งก้มหน้าซบมือลงกับตัก ไหล่บางสั่นสะท้านไหวตามแรงสะอื้นไห้ที่ถูกพยายามกลั้นไว้นับตั้งแต่ตระกูลสิงขรและตระกูลบูรพาล่มสลายลงอย่างราบคาบ โลกที่เคยค้ำจุนความมั่นคงและหน้าตาทางสังคมของครอบครัวเธอก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืน ทรัพย์สินที่เคยมีถูกอายัด ตระกูลฝั่งสามีใหม่และบรรดาญาติห่างๆ ต่างพากันตีตัวออกห่าง ปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายและความอับอายขายหน้าตามลำพัง ความโลภและความเห็นแก่ตัวในอดีตที่เคยบังคับให้นิรสาต้องแต่งงานกับเมฆาเพื่อผลประโยชน์ บัดนี้ได้ย้อนกลับมาลงทัณฑ์หัวใจคนเป็นแม่ให้เจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่าใครเสียงฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า นิรสา ยืนมองมารดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ทั้งความเจ็บปวดจากอดีต ความโกรธเคืองที่ยังหลงเหลือ และความเห็นใจที่เห็นสภาพหญิงผู้ให้กำเนิดต้องตกอับไร้ที่พึ่ง"คุณแม่..." นิรสาเอ่ย
สายฝนปรอยๆ ยามเช้าสาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างห้องพักขนาดเล็กคับแคบและอับชื้น กลิ่นอับของกระดาษเก่าและคราบฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบรรยากาศที่เงียบงัน บนเตียงนอนเก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามขยับตัว ร่างที่เคยอ้วนท้วมและเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามของเจ้าสัวสิงขร บัดนี้สักแต่เป็นเพียงชายชราหลังค่อม ผอมโซและไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าเหี่ยวย่นไร้การดูแลเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเครียดและความสิ้นหวังนับตั้งแต่ตระกูลสิงขรถูกขุดคุ้ยความผิดทางกฎหมายและโดนครามินทร์ใช้กลยุทธ์ทางธุรกิจบดขยี้จนล้มละลาย ทรัพย์สินเงินทอง บ้านหลังใหญ่โต รถหรูนับสิบคัน และบัญชีลับในต่างประเทศถูกศาลสั่งอายัดและยึดเข้าหลวงเพื่อชดใช้หนี้สินมหาศาล อดีตเจ้าสัวผู้ทรงอิทธิพลผู้เคยชี้เป็นชี้ตายใครต่อใครในวงการธุรกิจ ต้องระเหิดระเหินมาซุกหัวนอนอยู่ในห้องเช่าราคาถูกย่านชานเมืองอย่างไร้เกียรติเสียงก๊อกประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ประตูไม้เก่าๆ จะถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างของเจ้าหนี้และเจ้าหน้าที่พิทักษ์ทรัพย์สินเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ"ตื่นได้แล้ว เจ้าสัวสิงขร..." เสียงห้วนกระด้างเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า "วันนี้ศาลมีคำสั่งเด็ดขาดเรื่องก
แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดดาวน์ไลท์ภายในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์หรูสาดส่องลงบนผืนพรมหนานุ่ม บรรยากาศยามดึกสงัดอบอวลไปด้วยความเงียบงันและความผ่อนคลายที่แตกต่างจากทุกค่ำคืนที่ผ่านมา สงครามอันยาวนาน การล้างแค้นที่ดุเดือด และพันธนาการแห่งอดีตที่เคยกัดกินหัวใจได้ถูกสะสางจนหมดสิ้นแล้ว บนโต๊ะข้างเตียง ใบหย่าสีขาวสะอาดที่ปราศจากชื่อของตระกูลบูรพาและร่องรอยพันธะใดๆ วางนิ่งสนิทเป็นเครื่องยืนยันถึงอิสรภาพที่สมบูรณ์แบบของนิรสาร่างสูงสง่าของครามินทร์ก้าวออกมาจากห้องแต่งตัวในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีเข้มเขากวาดสายตามองไปที่เตียงนอนขนาดใหญ่ที่ซึ่งนิรสาในชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่มสีนวลดังกุหลาบแรกแย้มกำลังนั่งกอดเข่าเหม่อลอย ใบหน้าหวานที่ผ่านพ้นคราบน้ำตามาหมาดๆ บัดนี้เจือรอยยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ ทว่าในนัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับระอุไปด้วยกระแสความรู้สึกที่ลึกซึ้งและโหยหาไม่แพ้กันครามก้าวเดินช้าๆ เข้าไปใกล้ ฝีเท้าไร้เสียงกระทบ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างเธอบนขอบเตียง มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสคมกริบสีดำสนิทพินิจมองหญิงสาวผู้เป็นทั้งดวงใจและแม่ของลูกด้
กลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณห้องใต้ดินนิรภัย แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเปลือยสาดส่องลงบนร่างของเมฆาที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ สภาพของอดีตคุณหนูไฮโซตระกูลดังยับเยินจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม ใบหน้าบวมปูดจนแทบจำไม่ได้ ดวงตาข้างหนึ่งปิดสนิทเนื่องจากรอยฟกช้ำดำเขียว และทุกครั้งที่ขยับตัว เสียงครางหอบสะท้านด้วยความเจ็บปวดจากซี่โครงที่หักร้าวก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่แตกยับเสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า เมฆาพยายามปรือตาขึ้นมองผ่านความมืดสลัว ร่างสูงสง่าของครามินทร์ยืนกอดอกมองลงมาด้วยแววตาสคมกริบที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ไร้ซึ่งความปราณีหรือความเห็นอกเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้นข้างกายของมัจจุราชหนุ่ม บอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้าไปใกล้ พร้อมกับวางแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ตรงหน้าเมฆา พร้อมด้วยปากกาหมึกซึมด้ามหรู"เซ็นซะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่ากดดันจนคนฟังรู้สึกราวกับมีหินผาทับอยู่บนอก "ใบหย่า... ระหว่างแกกับนิรสา"เมฆาแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเจ็บปวดและสมเพชตัวเอง ทว่าท่ามกลางความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามา สัญชาตญาณ
แสงไฟสลัวจากหลอดไฟเปลือยส่องกระทบเศษฝุ่นที่ลอยเคลุ้งอยู่ภายในห้องใต้ดินอับชื้น บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของเมฆาที่พ่ายแพ้จนมุมและถูกลากตัวมายังสถานที่แห่งนี้หลังจากเหตุการณ์จับตัวประกัน เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลฟกช้ำและคราบเลือดกรัง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวขั้นสุดเมื่อเงาร่างสูงสง่าของครามินทร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าดวงตาสคมกริบสีดำสนิทของครามลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความอำมหิตและจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดในรอบหลายปี ไม่มีคำพูดพร่ำเพ้อหรือการเจรจาใดๆ ทั้งสิ้น ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาจากการที่เมฆากล้าอาจหาญแตะต้องภรรยาและขู่ฆ่าลูกชายสายเลือดเดียวของเขา ระเบิดออกเป็นพายุหมัดที่พร้อมจะบดขยี้เป้าหมายให้แหลกคามือครามพุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วแสง มือแกร่งกระชากคอเสื้อของเมฆาขึ้นมาก่อนจะซัดหมัดหนักหน่วงเข้าที่โหนกแก้มเต็มแรงปัก!เสียงเนื้อกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ฟันกรามของเมฆาร่วงหล่นปนกับเลือดสดๆ ที่ทะลักออกจากปากทันที ร่างท้วมเซถลาล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นอย่างน่าสมเพช ทว่าครามไม่ได้ปล่อยให้เขาได้พักหายใจ ร่างสูงใหญ่ตามไปกระชากตัวขึ้นมาแล้วกระหน่ำหมัดซัด







