MasukEP09
ตี้ด ! นิวาสะดุ้งตกใจกับเสียงตวาดดังลั่นเธอรีบกดตัดสายในทันใด ขืนคุยต่อก็มีแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ มือเล็กบีบสายกระเป๋าแน่นด้วยอาการประหม่า เธอไม่อยากกลับห้องตอนนี้ เพราะกลัวคนใจร้ายคอยดักหาเรื่องรังแกอีก... “มีเรื่องอะไรรึป่าว ทำไมดูหน้าซีดๆ” “ปะ...เปล่า นิเลือกหนังสือต่อดีกว่า” “นี้เธอไม่รู้รึไงว่าช่วงนี้มันกลางเทอมอ่านไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้าไม่รอสอบเข้าปีหน้าแทน” “อ้าว...” นิวาหยุดเลือกหนังสือแล้วหันกลับไปมองอิฐที่ยืนหลุดขำออกมา แล้วที่เกรียงไกรบอกเธอล่ะว่าอนุญาตให้เรียน หญิงสาวนึกว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่ทุกคนสมัครสอบกันซะอีกเลยเตรียมตัวมาหาหนังสือไปอ่าน ทวาเธอก็ลืมหาข้อมูลมาเสียสนิท “หรอคะ นิลืมดู..” “ซื่อบื้อจริงๆเลยเธอนี่” อิฐยื่นมือมายีผมเธอด้วยความนึกเอ็นดู ใบหน้าหวานจึงก้มหงุดยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อรู้สึกเขินอายที่เรื่องแค่นี้เธอยังไม่รู้ “ขอบคุณนะคะที่บอกนิก่อน ไม่งั้นนิคงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือไม่เป็นอันทำอะไรแน่...” “ไม่เป็นไร ยัยบื้อ” “งั้น....นิขอตัวกลับก่อนนะคะ” ร่างเล็กถอยห่างออกมาเว้นระยะแล้วฉีกยิ้มเจื่อนไปให้ ที่จริงเธอไม่ได้จะกลับอย่างที่บอก แต่ต้องการหาอะไรทำฆ่าเวลาไปก่อน เพราะยังไงตอนนี้เธอก็ไม่ยอมกลับบ้านเล็กแน่นอนเพราะทิศเหนือยังอยู่ห้องเธออยู่ นิวาไม่อยากให้คนใจร้ายรังแกทั้งที่เมื่อคืนเขาพึ่งเอากับคนอื่นให้เธอเห็น ยิ่งคิดหัวใจดวงน้อยก็เจ็บแปลบขึ้นมา... “ฉันอุตส่าห์ตามเธอมาเพื่อต้องการชวนกินข้าวเย็นด้วย จะชิ่งหนีกลับไปก่อนแบบนี้เลยหรอ” อิฐย่อตัวลงคุยกับคนตัวเล็ก สายตาออดอ้อนปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลา ต่างกับครั้งแรกที่เจอกันอย่างสิ้นเชิง “เอ่อ...แต่อย่าเข้าร้านแพงนะคะ นิต้องเก็บไว้เงินไว้ใช้หลายอย่าง” “เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง” “ออกคนละครึ่งดีกว่าค่ะ” “ฉันเป็นคนชวน เดี๋ยวเลี้ยงเอง และเธอก็ต้องห้ามปฏิเสธ” ปลายนิ้วแกร่งแตะลงที่กรีบปากบางเป็นเชิงไม่ให้เธอพูดอะไรออกมา นิวาจึงค่อยๆยกข้อมือขึ้นแล้วจับข้อมืออิฐออกอย่างแผ่วเบา “เอาเป็นว่าตกลง” อิฐสรุปเองเสร็จสับแล้วเดินล้วงถุงกางเกงนำเธออกมาจากร้านหนังสือ นิวาจึงตัดสินใจเดินตามร่างหนาออกมา ไหนๆก็ได้ออกมานอกบ้านแล้วเธอลองกินอาหารข้างนอกดูก่อนก็แล้วกันค่อยหาที่พักสำหรับคืนนี้... “เราจะกินอะไรกันหรอคะ” “ตามใจเธอก็แล้วกัน เลือกเลย” “แล้วถ้าไม่กินในห้างได้มั้ย?” “ไปกินบนห้องฉันมั้ยละ..” “…” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างตกใจกับคำพูดของอิฐ ก่อนที่ชายหนุ่มจะหลุดยิ้มออกมา พร้อมกับกลั้นขำ “ฉันล้อเล่น เห็นเธอหน้าเครียดๆ” “นิตกใจหมดเลย” “แล้วตกลงเธออยากกินอะไร” สองหนุ่มสาวคุยกันในขณะที่เดินลัดเลาะตามห้างขนาดใหญ่ อิฐคอยสร้างเสียงหัวเราะให้เธอด้วยการหยอดจนตอนนี้หญิงสาวจึงลืมเรื่องของทิศเหนือไปเสียสนิท... ...... “ตั้งแต่แกมีแฟนมาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมามากเลยนะ ยิ้มไม่หุบ” อดิเทพคุยกับลูกชายเพียงคนเดียวในห้องนั่งเล่นของบ้านด้วยรอยยิ้ม เมื่อไฟนอลกลับมาเยี่ยมผู้เป็นพ่อ แล้วจะกลับคอนโดในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า “ก็คนมันมีเมียน่ารัก ช่วยไม่ได้นิครับ” “ให้แต่งก่อนเถอะค่อยเรียกเมีย ไปเรียกแบบนี้แฟนแกเสียหายแย่” “ไม่ใช่แค่เสียหายอย่างเดียว เสียตัวด้วย..” ไฟนอลยักคิ้วให้ผู้เป็นพ่อด้วยท่าทียียวนกวนประสาท พร้อมกับยกยิ้มมุมปาก “ขอโทษครับท่าน คุณเกรียงไกรมาขอพบครับ” ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่เลขาคนสนิทก็เดินเข้ามาบอก “เชิญคุณไกรเข้ามา แล้วหาอะไรมาต้อนรับแขกด้วย” “ครับ” ชายวัยกลางคนขานรับแล้วเดินกลับไปเรียกเกรียงไกรที่แวะมาบ้านของอดิเทพเพื่อคุยธุระ เพราะเดิมทีทั้งสองเคยพบปะกันเนื่องลูกชายทั้งคู่อยู่แก๊งเดียวกัน.. ในวินาทีต่อมาเกรียงไกรและดนัยก็เดินเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้มทั้งสองยกมือไหว้ทักทายกันรวมถึงไฟนอล “เชิญนั่งก่อนครับ มาซะมืดเชียว” “พอดีผมยุ่งๆหน่ะครับ แต่นึกออกว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องมาคุยเลยต้องมาเวลานี้ รบกวนด้วยนะครับ” “สบายมากคุณไกร แล้วเรื่องที่ว่านั่นอะไรหรอครับ?” ทักทายกันเสร็จสับเกรียงไกรก็หย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา ก่อนที่แม่บ้านจะเดินเอาของว่างและเครื่องดื่มมาเสริฟ “พอดีผมอยากจะฝากให้คุณเทพช่วยเอาคู่หมั่นตาเหนือเข้าเรียนทีได้มั้ยครับ เธออายุพึ่งจะสิบแปดย่างสิบเก้าผมไม่อยากให้เธอจบช้าเกินกำหนด เลยอยากวานคุณเทพหน่อย” เกรียงไกรพูดพร้อมกับหยิบกระเช้าเครื่องดื่มบำรุงร่างกายจากต่างประเทศมาวางไว้บนโต๊ะ “คู่หมั้นได้เหนือเป็นเพื่อนกับลูกพีชเอง พ่อรับไว้ก็ดีนะ เมียผมจะได้มีเพื่อน เมียผมน่าจะถูกชะตากับเธอเอามาก” “แกไม่ต้องบอกฉันก็ยินดีช่วยอยู่แล้ว คนกันเอง” อดิเทพหันไปพยักหน้าให้เกรียงไกร “ขอบคุณ คุณเทพมากนะครับ” “เรื่องแค่นี้เอง ผมจะให้คนจัดการเรื่องทุกอย่างให้ครับ” ทั้งสองตกลงกันเสร็จสับก็หาอะไรคุยกันเรื่อยเปื่อย พร้อมกับอยู่ทานของว่างด้วยกันจนเกือบชั่วโมง.. “ร้านนี้หรอ?” อิฐหันไปถามคนข้างกายที่มองร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางด้วยสายตาทอประกาย เพราะตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาบ้างแล้ว “ค่ะ เราไปกันดีกว่าเดี๋ยวโต๊ะจะเต็ม ร้านนี้สูตรเด็ดเลยนะคะ” นิวาหันมาพูดหลังจากที่บอกทางร้านก๋วยเตี๋ยวร้านโปรดซึ่งอยู่ไม่ไกลจากห้างมากขับรถไม่กี่นาทีก็ถึง “จะอร่อยสักแค่ไหนกันเชียว” “ลองดูแล้วจะติดใจแน่นอนค่ะ ถูก สะอาด อร่อยด้วย” “รอไร ลุยดิ” อิฐตอบแล้วเปิดประตูลงจากรถตามด้วยนิวาที่เดินตามลงมาติดๆ คนตัวเล็กเดินนำมาที่หน้าร้านอย่างคล่องแคล่วเพราะเธอแอบออกจากบ้านเล็กมาพักใจที่ร้านนี้บ่อย “ของนิเอาเหมือนเดิมค่ะป้า คุณอิฐเอาไรคะ” “ฉัน...สั่งไม่เป็น” “เอาเหมือนหนูก็แล้วกันค่ะ” เสียงใสเอ่ยสั่งแล้วเดินนำชายหนุ่มที่เป็นเป้าสายตาของทุกคนภายในร้านมานั่งยังโต๊ะที่ว่างอยู่ ไม่นานเด็กเสริฟก็เอาน้ำและผักสดมาวางไว้ให้ “คุณอิฐไม่เคยกินใช่มั้ยคะ” “ก็ ไม่” “นิขอโทษค่ะ ที่พามาร้านที่คุณไม่เคยกิน แต่นิอยากให้คุณลองนะ” “ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอสักหน่อย บอกแล้วไงว่าตามใจเธอทุกอย่าง” นิวาเม้มปากแน่นเธอหลุดยิ้มออกมาอย่างลืมตัว “หน้านิเศร้าขนาดนั้นเลยหรอคะ ขยันหยอดจัง นิไม่ได้เป็นอะไรจริงๆค่ะ ไม่ได้เศร้าแล้ว” นิวาที่เข้าใจว่าที่อิฐพูดหยอดเพราะอยากเห็นเธอยิ้มและหายเศร้าพูดออกมา แต่ความเป็นจริงใครจะไปรู้ว่าสิ่งที่ชายหนุ่มพูดออกมาเป็นอย่างที่บอกนิวา หรือมันมาจากความรู้สึกข้างในกันแน่... หลายนาทีต่อมา.... “ขอบคุณนะคะที่มาส่งนิ” “วันหลังเธอต้องเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวฉันคืนนะ” “สบายมากค่ะ นิไปแล้วนะคะ” นิวาโบกมือลาอิฐเธอคิดว่าตอนนี้ทิศเหนือน่าจะกลับไปแล้ว จึงให้อิฐมาส่งที่บ้านใหญ่แทน ใจจริงเธอก็ปฏิเสธอิฐไปแล้วเพราะความเกรงใจ ที่เขาก็ยังดึงดันมาส่งเธอ นิวาจึงยอมให้อิฐมาส่ง ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินลงมาจากรถ... “อ้าวนิวา ไปไหนมา หื้ม?” เกรียงไกรและแพรพรรณที่ออกมาเดินเล่นนอกบ้านสูดอากาศเจอเข้ากับเด็กสาวพอดี แพรพรรณจึงเอ่ยถามขึ้นในจังหวะนั้นอิฐที่เหลือบไปเห็นเธอทำกระเป๋าตังตกไว้บนเบาะก็คว้ามันขึ้นมาแล้วเปิดประตูรถลงไป.. “นิ ลืมกระเป๋าตังไว้บนรถ” เสียงของอิฐที่ดังมาจากข้างหลังทำให้นิวาหันกลับไปมอง เธอยื่นมือรับเอาไว้แล้วฉีกยิ้มขอบคุณ “นินี่มันซุ่มซ่ามจริงๆ” “พากันไปไหนมาล่ะนิวา” เกรียงไกรเอ่ยถาม “นิไปแวะเดินเล่นที่ห้างค่ะ เราบังเอิญเจอกันเลยไปกินข้าวกันต่อ” “ว่างๆก็แวะมาทานข้าวที่นี้ได้นะตาอิฐ” แพรพรรณชวนด้วยรอยยิ้ม “ครับ ถ้าอย่างงั้นผมลานะครับ คุณลุงคุณป้า” อิฐยกมือไหว้ลาผู้ใหญ่ทั้งสองแล้วเดินกลับเข้าไปในรถพอรถของอิฐลับตา เกรียงไกรจึงเดินเข้ามาหาเด็กสาว “เดี๋ยวพรุ่งนี้มาหาฉันที่บ้านใหญ่ด้วยนะ ฉันมีหลายเรื่องที่อยากจะบอกหนู” “ได้ค่ะคุณไกร” “นิกลับมาเหนื่อยๆไปพักก่อนนะลูก” “ค่ะ ฝันดีนะคะ” นิวาโบกมือลาผู้มีพระคุณทั้งสองท่านแล้วเดินเลี่ยงมายังบ้านเล็กด้วยรอยยิ้มที่มีชีวิตชีวาขึ้นมาหน่อย มีคนเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวอีกทั้งพรุ่งนี้เธอคิดว่าเกรียงไกรต้องบอกเธอเรื่องที่เรียนแน่นอน ส่วนคนที่เธอกลัวก็น่าจะกลับไปแล้ว... แกร๊ก ! “ไง ไปร่านที่ไหนมา ถึงได้มีความสุขขนาดนี้” “คะ...คุณเหนือ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างรอยยิ้มหุบในทันใด เธอกำลังจะปิดประตูหนีและวิ่งไปยังห้องของสีจันทร์แต่กลับถูกคนตัวโตโถมเข้ามากระชากแขนเธอกลับเข้ามาในห้องซะก่อน มือหนาจัดการล็อกกลอนเอาไว้แล้วสะบัดร่างเธอเข้ากับผนังห้องด้วยความรุนแรง.. ปึก ! “ทำไมคุณยังอยู่ห้องนิอีก...” นิวาเอ่ยถามออกไป มือเล็กพยายามจับข้อมือที่กำลังบิดคอเสื้อเธอจนมันรัดคอแน่นด้วยความยากลำบาก “ฉันต้องถามเธอมากกว่า ว่าไปเอากับใครมา..” ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปเค้นเสียงลอดไรฟันถามเธอ ตามท่อนแขนเกิดเส้นเลือดขึ้นปูดโปนเมื่อเขาออกแรงทั้งหมดบีบขย้ำคอเสื้อตัวบางเพื่อคาดคั้นเอาคำตอบ ทวาคนถูกกระทำแทบหายใจไม่ออก.. “อึก…นิ...หายใจไม่ออก” “....” พรึบ ! มือหนาปล่อยคอเสื้อเธอ แล้วเปลี่ยนเป็นกดเรียวแขนคู่สวยกับผนังห้องแทน นิวาจึงรีบหอบหายใจเข้าปอด มองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกไม่พอใจ.. “นิไปทำธุระมา ถ้ารู้แล้วก็ช่วยปล่อยนิด้วย...” “ธุระอะไร ธุระนอนถ่างขาให้ผู้ชายเอา?” “คุณ!” . . . Next… “หุบปากเถอะนิวา คำพูดของเธอแม่งโคตรตอแหลว่ะ…”EP50...@MMU.“…นิไปแล้วนะคะ ตอนเย็นเจอกัน”“เดี๋ยวลงไปส่ง”“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ…เดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย”“วันนี้ไม่มีเรียนคลาสเช้า…”“อย่าโกหกสิคะ…นิสัยไม่ดีเลยนะ” นิวาเอ็ดคนตัวโตที่โกหกหน้าตายว่าไม่มีเรียน เนื่องจากอาการติดแฟนทำให้เขาไม่อยากห่างเธอไปไหน อีกทั้งตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลายังบึ้งตึงทีถูกเด็กสาวจับได้…“…ฉันไม่อยากห่างเธอ”“แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง”“…”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแล้วยื่นหน้าเข้าไปหานิวาก่อนจะซุกหน้าเข้าที่ลำคอเนียนแล้วฝังรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้ มือหนาอังใบหน้านวลอีกข้างล้วงหยิบกระปุกยาทาออกมา เพื่อให้นิวาใช้ลบลอยออก…“คะ…คุณ”“ถ้ามีใครเข้ามาจีบ…ให้บอกว่ามีผัวแล้ว เข้าใจใช่มั้ย?”“อื้อ…”“อย่าให้รู้ว่าคุยกับผู้ชายคนไหน…” ปลายจมูกคมสันที่ยังคลอเคลียอยู่กับพวงแก้มเนียนผละออกเล็กน้อยแล้วเลื่อนมากระซิบที่ข้างใบหู “เดี๋ยวจะถูกลงโทษ…หนึ่งนาทีต่อหนึ่งนํ้า”“…” คำขู่ของแฟนหนุ่มทำเอาใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อเธอกระพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กน้อยที่ไม่เข้าใจกับสิ่งที่ผู้ใหญ่พูด แต่ลึกๆ ข้างในเธอเข้าใจความหมายมันดี ถ้าคุยกับผู้ชายคนไหนจะถูกลงโทษ หนึ่งนาทีหนึ่งนํ้า สองนาทีสอง
EP49คำถามของทิศเหนือทำเอาทุกคนในโต๊ะต่างเงียบกริบทุกสายตามองหน้ากันด้วยอาการประหม่า“ปกติหน่ะครับ วัยพวกผมคุยกันแบบนี้” “อ๋อ…จ๊ะ ทำเอาคนแก่ตกใจหมดเลย” แพรพรรณพยักหน้าตอบเป็นเชิงเข้าใจ ทวาเธอกลับรู้สึกว่ามันแปลกๆอยู่บ้างเพราะสายตาของลูกเลี้ยงที่มองอิฐแทบจะลุกใส่“งั้นผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” “รีบมานะคะ” อิฐลุกขึ้นจากเก้าอี้ นิวาจึงเอ่ยบอก ชายหนุ่มพยักหน้าตอบ บทสนทนาของทั้งสองอยู่ในสายตาของทิศเหนือ แววตาไม่พอใจที่คนของตัวเองฉีกยิ้มให้คนอื่นจึงเต็มไปด้วยบันดาลโทสะ ร่างหนาสะกัดกั้นอารมณ์เอาไว้แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ผลุนผลัน เดินตามอิฐไปติดๆ…“ไปไหนกันละนั้น…”“คงไปสูบบุหรี่” “แต่ฉันว่าไม่น่าจะใช่นะคะ” ผู้ใหญ่สามคนพูดคุยกันด้วยสีหน้าวิตกกังวล เกรียงไกรเองก็รู้ดีว่าอีกไม่นานคงเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่ๆ เพราะลูกชายของเขาค่อนข้างเป็นคนหวงของ และดูจากสายตาคงถึงจุดสิ้นสุดแล้ว นิวาเห็นแบบนั้นจึงรีบก้มหน้าจัดการอาหารในจานต่อ…อิฐที่เดินเลี่ยงออกมายังหลังบ้านที่เดิม แสร้งหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ หางตาเหลือบมองทิศเหนือ เขารู้ดีว่ามีคนกำลังเดินตามมา…“มีอะไรรึเปล่า…ถึงเดินตามมา” “นี้ม
EP48หลังจากผ่านศึกหนักมาทั้งคืนร่างเล็กก็ไร้เรี่ยวแรงพล็อยหลับยาวจนถึงช่วงสายของอีกวัน อาการปวดตรงจุดกลางกายทำให้เด็กสาวรู้สึกตัวแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง…“ตื่นสายเชียวนะ…เมื่อคืนทิ้งฉันกลางทางเลย” ทิศเหนือที่อยู่ในชุดวิศวะเดินเข้ามาในห้องนอน มือหนายกกระป๋องเบียร์กระดกลงคอ พร้อมกับเอ่ยแซวคนตัวเล็กบนเตียงที่ร่างกายเปลือยเปล่าอยู่“นิหลับตอนไหนคะ…” นิวาก้มหน้าหลบสายตาแล้วพาตัวเองลุกขึ้นจากเตียงโดยมีผ้าห่มพันร่างเล็กอยู่ ทวาเรียวขากับสั่นระริกก้าวเดินแทบไม่ไหว กุญแจมืออีกข้างยังติดอยู่ที่ข้อมืออยู่“น็อคเลยดีกว่า” ชายหนุ่มเอ่ยตอบแล้ววางกระป๋องเบียร์เอาไว้ มือหนาถอดกุญแจมือออก แล้วอุ้มนิวาขึ้นมาในอ้อมกอด “นอนพักอยู่ห้องก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปเรียน”“นิไม่เป็นไรค่ะ…นิไปไหว”“บอกก็อย่าดื้อดิ เดินยังไม่ไหว” ทิศเหนือเอ็ดคนตัวเล็กแล้ววางเด็กสาวลงในอ่าง แล้วกระชากผ้าห่มออก ร่างหนานั่งลงบนขอบอ่าง…“แต่…”“ฉันเป็นห่วง…เมื่อคืนรุนแรงไปหน่อย ไม่คิดว่าชุดนักเรียนของเธอจะทำให้ฮึกเหิมขนาดนั้น”“นิ…จะไม่ใส่อีกแล้ว” นิวาตอบอ้อมแอ้มพลางหลุบตามองไปทางอื่น“ทำไมล่ะ…แต่ฉันชอบนะ ใส่บ่อยๆ ยิ่งดีคืนนี้ข
EP47พอกลับมาถึงห้องคุณเหนือก็วางของเอาไว้แล้วซุกหน้าเข้าที่ลำคอ มือหนาสอดเข้าใต้หน้าท้องจนร่างกายวาบวามขึ้นมาอัตโนมัติ ร่างหนาค่อยๆดันร่างฉันให้ล้มลงบนโซฟา…“…ดะ เดี๋ยวค่ะ นิมีอะไรจะให้ดูก่อน” “อะไร…ไม่อยากดูอย่างอื่นแล้ว” คุณเหนือตอบอู้อี้มองช่วงล่างของฉันด้วยสายตาแจ่มแจ้ง มาถึงห้องก็หื่นทันที สงสัยอารมณ์ค้างแน่เลย…“แป๊ปเดียวค่ะ…” “…นิ” ฉันผละศีรษะโตออกแล้วเดินไปหาถุงเสื้อผ้าที่แอบซื้อมาตอนคุณเหนือไปคุยโทรศัพท์และแวะเข้าห้องน้ำ มันเป็นชุดต่างๆดูโป๊มากเลยต้องแอบซื้อกะมาใส่เล่นในห้อง เหตุผลก็เพราะมันน่ารักและแปลกดี อยากลองใส่ดูบ้าง…“นิไปซื้อชุดมาเดี๋ยวลองเปลี่ยนมาให้ดู…คุณช่วยเลือกหน่อยนะว่านิใส่ชุดไหนเข้ากับตัวเองที่สุด” ฉันบอกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่เข้าใจ มองฉันสลับกับถุงด้วยสายตาอ้อยอิ่ง เลยเลี่ยงที่จะเดินหายมาลองชุดในห้องน้ำแทน…ชุดแรก…เป็นชุดนักเรียนสไตล์ญี่ปุ่นแล้วกัน ว่าแล้วก็เริ่มลองชุดนั้นทันที ทำไมมันโป๊ขนาดนี้กันนะ ฉันตัดสินใจถูกรึเปล่าที่ซื้อมา คงถูกแหละเพราะชุดพวกนี้ฉันไม่เคยเห็นคนอื่นใส่มาข้างนอกคงใส่คงใส่แค่ในห้องกัน ซึ่งมันก็ใช่ มันใส่เฉพาะในห้อง…-ทิศเหนือ- ผม
EP46“คุณเหนือ…พะ…พอก่อนค่ะ” ฉันผละใบหน้าขึ้นจากอกแกร่ง เมื่อคนใต้ร่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ที่บอกให้พอเพราะตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมากกว่าเดิมจนทำต่อไม่ได้แล้ว…กรอก~ กรอก~ และท้องมันก็เริ่มร้องประท้วงแล้วด้วย…“หิว?” “อื้อ…” “เดี๋ยวพาไปกินข้าวก่อนดีมั้ย” “ดีค่ะ…” ฉันพยักหน้าตอบหงึกๆแล้วฉีกยิ้มออกมา นี้เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาบอกว่าจะพาไปกินข้าว เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าถูกใส่ใจ ถึงแม้ตอนนี้เจ้าน้องชายของคุณเหนือมันยังคงแข็งทื่ออยู่ก็เถอะแต่เขาก็ยอมตามใจฉันก่อน…“รีบอาบนํ้าเถอะ…ถ้าอาบด้วยกันแบบนี้คงอดใจไม่ไหวแน่” ฟอด! “?” ฉันเบิกตากว้างตกใจกับการกระทำของเขา คุณเหนือหอมแก้มเข้าฟอดใหญ่แล้วอุ้มร่างลงจากตักพอฉันมองหน้าเขาก็รีบหลบสายตาแล้งคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างแล้วเดินไปล้างตัวที่ฝักบัวเหมือนเกิดอาการเขินจนทำตัวไม่ถูก…เห็นแบบนั้นฉันจึงยกมือขึ้นแตะที่แก้มตัวเองแล้วแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดนํ้าแล้วล้างตัวต่อ ไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยพอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นร่างหนานั่งรออยู่ปลายเตียง เขามองหน้าอกฉันแล้วรีบก้มหน้าเล่นมือถือต่อ…เป็นอะไรลนลานแปลกๆ
EP45“ปะ…ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้วค่ะ นิจะไปอาบนํ้าแล้ว…” ฉันดันใบหน้าหล่อออกเบาๆ เหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมือหนาเริ่มสอดเข้าใต้เสื้ออย่างอ้อยอิ่ง“อาบด้วยกันดีกว่า” “อื้อ…ไม่เอานะคะ” ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบคุณเหนือก็ซุกหน้าเข้าที่ลำคอ ริมฝีปากอุ่นร้อนดูดเม้มผิวเป็นจุดๆ ร่างกายค่อยๆดันตัวเข้ามาในห้องน้ำ พอถึงขอบอ่างเขาก็ผละใบหน้าออก ฉันจึงต้องโอบลำคอใหญ่เอาไว้เพื่อพยุงไม่ให้ร่างกายอ่อนแรง“ขอนะ…”“ขะ…ขออะไรคะ นิ…จะอาบนํ้าแล้ว” “รู้อยู่ว่าขออะไร ทำไมต้องถามด้วย…หื้ม?” อ่า…นํ้าเสียงแบบนี้มันคืออะไรกันนะ เล่นเอาใจสั่นไม่น้อยเลย ทำไมเขาต้องชอบมาเล่นกับความรู้สึกฉันขนาดนี้กันนะ แล้วตอนนี้ฉันกำลังจะใจอ่อนแล้วหรอ…“นิขออาบนํ้าแล้วไปหาอะไรกินก่อน…กลับห้องเราค่อย” “ตอนนี้ไม่ได้หรอ?” คุณเหนือค่อยๆจับชายเสื้อตัวบางขึ้นแล้วถอดออก มืออีกข้างปลดตระขอบราเชียร์ทิ้งอย่างง่ายดาย ไม่นานช่วงล่างของฉันก็เปลือยเปล่าหมด ทำเอาไม่กล้าสบตาคู่นั้นจนต้องหลุบตาหนี แต่ก้มมองข้างล่างเท่านั้นแหละก็จ๊ะเอ๋กับไอติมยักษ์เข้าทันใด…อ่า…ให้ตายเถอะ มันใหญ่ขึ้นทุกวันเลยรึไง เสียวท้องน้อยไปหมดแล้ว ฉั
EP05 แกร๊ก...“?”“ไอ้เหนือ?” ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกสายตาคมกริบก็ไปสะดุดกับร่างของเกรียงไกรที่ยืนอยู่หน้าห้องของนิวาพอดี ข้างกายกันคือแพรพรรณที่มองร่างของนิวาสภาพยับเยิน คนถูกมองจึงรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมร่าง...“นี่มันเรื่องอะไร...”“ก็อย่างที่เห็น” ชายหนุ่มตอบไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะแทรกตัวเดินออกมาจากห
EP04 พอได้ยินคำตอบนิวาก็ปิดเปลือกตาลง เธอทิ้งแรงทั้งหมดลงที่นอนอย่างเหนื่อยล้า ปล่อยให้ร่างกายถูกข่มเหงอีกครั้งกับคนเดิมๆ นับครั้งไม่ถ้วน..ความรู้สึกร้อนผ่าวงับเข้าที่ยอดอกทำให้มือเรียวจิกเข้าหากันแน่น ผมเผ้ายุ่งเหยิงแผ่สยายเต็มหมอน ใบหน้าบิดเบี้ยวริมฝีปากบางเม้มกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่ให้เสียงเล็
EP03พูดจบมือหนาก็เกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วออกจากเรียวขาคู่สวย ก่อนจะแหวกช่องทางรักจากด้านหลังออกแล้วกระแทกแก่นกายใหญ่เกินมาตรฐานใส่อย่างรุนแรงจนสุดโคน..สวบ!!“กรี๊ด!” ใบหน้าหวานซบเข้ากับหมอนใบโต ร่างกายฉีกขาดเหมือนมีท่อนเหล็กแข็งๆ สอดเข้ามาในร่าง เธอกัดริมฝีปากแน่นกลั้นความเจ็บเอาไว้จนกรีบปากห้อเลือด ก
EP02นิวาเพียงปรายตามองแผ่นหลังกว้างด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเบือนกลับมามองคนตรงหน้า“เป็นเหี้ยไรของมัน” อิฐสบถออกมาอย่างไม่เข้าใจ เขากวาดสายตามองรอบข้างพื้นที่ก็มีเยอะแยะทำไมไม่ไป? “เธอเป็นอะไรรึป่าว”“ไม่ค่ะ..นิขอตัวก่อนนะคะ”“เดี๋ยวดิ..”นิวาเอ่ยบอกเสียงแผ่วเบาแล้วรีบปลีกตัวเดินหนีอิฐโ







